II SA/Ol 174/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2018 r. sprzeciwu R. K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 5 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 174/16 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania pisma R. K. z dnia 14 grudnia 2017 r. w sprawie ze skargi Stowarzyszenia A, Stowarzyszenia B, Stowarzyszenia C i Fundacji D na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Zarządzeniem z dnia 5 lutego 2018 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania pismo R. K. z dnia 14 grudnia 2017 r. wskazując w uzasadnieniu zarządzenia, że wnoszący pismo nie wykonał wezwania do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych pisma z 14 grudnia 2017 r., poprzez skonkretyzowanie: oznaczenia sądu, do którego jest skierowane i stron postępowania, rodzaju pisma (postulatu) oraz osnowy (wyjaśnienia) wniosku lub oświadczenia. Ostatniego dnia terminu bowiem zobowiązany nadał pismo datowane na 26 stycznia 2018 r. o takiej samej treści jak to, którego dotyczyło wezwanie. Wobec nieusunięcia braków formalnych pisma, nie mogło ono otrzymać prawidłowego biegu, ze względu na jego niejasną treść. R. K. w terminie do wniesienia sprzeciwu od zarządzenia złożył pismo zawierające wiele różnych wniosków, w którym zakwestionował zarządzenie referendarza z dnia 5 lutego 2018 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania pisma z dnia 14 grudnia 2017 r. Sprzeciw od zarządzenia nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie referendarz sądowy uznał, że pismo R. K. z dnia 14 grudnia 2017 r. nie mogło otrzymać prawidłowego biegu, ponieważ nie spełniało warunków określonych w art. 46 § 1 pkt 1-3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia, na wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma R.K. nadesłał pismo o treści tożsamej z poprzednim, którego dotyczyło wezwanie, poruszając w nim wątków, także już załatwionych, kwestionując wszystkie wydane w sprawie rozstrzygnięcia, bez uściślenia, jakiego konkretnie orzeczenia jego pismo dotyczy. Skoro braki formalne pisma nie zostały uzupełnione, podlegało ono pozostawieniu bez rozpoznania, na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. Do dokonania tej czynności upoważniony był referendarz sądowy z mocy art. 49 § 4 p.p.s.a. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a.