II SA/Ol 171/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie zasiłku stałego postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie skargę na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie zasiłku stałego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.), skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, które przysługują stronie w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z treści cytowanych przepisów wynika, że wyczerpanie przysługujących stronie środków zaskarżenia jest koniecznym warunkiem skutecznego zaskarżenia do sądu administracyjnego szeroko rozumianego aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej. W niniejszej sprawie warunek wyczerpania środków zaskarżenia w ramach administracyjnego toku instancji nie został zaś spełniony. Skarżącemu służyło bowiem od decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. O tym prawie skarżący został prawidłowo pouczony, a z akt sprawy wynika, że skarżący z powyższej możliwości skorzystał. Biorąc zaś pod uwagę treść art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego w niniejszej sprawie przysługuje dopiero od rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Powyższe powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu. Wyklucza to możliwość merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.