II SA/Ol 145/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant sekretarz sądowy Aneta Krygielska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi W. O. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wypłaty wyrównania uposażenia oraz pozostałych świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby oddala skargę.

Pismem z 20 października 2025 r. zatytułowanym "Wniosek o wyrównanie zaległego uposażenia oraz innych świadczeń z tytułu pełnienia służby" W. O. (dalej jako: "skarżący"), reprezentowany przez adwokata, zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w Elblągu o: 1. wyrównanie zaległego uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r. w kwocie po 304,20 zł za każdy miesiąc (ewentualnie innej kwoty wyliczonej przez organ) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wymagalności do dnia zapłaty; 2. wyliczenie i wypłatę wszystkich innych świadczeń pieniężnych należnych w związku z wyrównaniem zaległego uposażenia (odprawa emerytalna, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, nagroda roczna, nadgodziny, nagroda jubileuszowa, świadczenie okresowe z art. 117 ustawy o Policji) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wymagalności do dnia zapłaty. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że od lutego 2023 r. jest emerytowanym funkcjonariuszem Policji. Za miesiąc styczeń i luty 2023 r. otrzymał kwoty po 3931,20 zł tytułem uposażenia zasadniczego (z wysługą lat). Uposażenie zasadnicze zostało wyliczone na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy okołobudżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2022 r. poz.2666; dalej: "ustawa okołobudżetowa") w oparciu o kwotę bazową ustaloną w ustawie budżetowej na 2022 r., tj. 1614,69 zł. W ocenie skarżącego uposażenie winno zostać wyliczone przy zastosowaniu kwoty bazowej na 2023 r., tj. 1740,64 zł, według zasady określonej w art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej, zatem winien otrzymać kwotę 4235,40 zł (co daje różnicę 304,20 zł). Skarżący podniósł, że regulacja art. 41 ustawy okołobudżetowej w sposób oczywisty stoi w sprzeczności z przepisami ustawy zasadniczej, a przede wszystkim z art. 32 ust. 1 i 2 oraz z art. 2 Konstytucji RP, które ustanawiają zasadę równości wobec prawa oraz zasadę sprawiedliwości społecznej, jak również z art. 7 i 67 ust. 11 Konstytucji. Wskazano, że kwota uposażenia zasadniczego (wraz z dodatkami o charakterze stałym) stanowi podstawę do wyliczenia i wypłaty innych świadczeń w związku z pełnieniem służby w Policji (odprawa emerytalna, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, nagroda roczna, nadgodziny, nagroda jubileuszowa, świadczenie okresowe z art. 117 ustawy o Policji), wobec tego zasadne jest również wyliczenie i wypłata tych świadczeń przez organ. Pismem z 31 października 2025 r. Komendant Miejski Policji w Elblągu (dalej jako: "organ I instancji") zawiadomił pełnomocnika skarżącego o wszczęciu na żądanie strony postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia uprawnienia do wyrównania uposażenia i innych świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji. Pouczono o możliwości złożenia wniosków i zastrzeżeń w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego pisma. Zawiadomienie niniejsze doręczone zostało pełnomocnikowi 6 listopada 2025 r. Zawiadomienie pozostało bez odpowiedzi. Decyzją nr 3/2025 z 14 listopada 2025 r. organ I instancji odmówił skarżącemu wypłaty: 1. wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. (art. 99 i art. 100 ustawy o Policji), 2. wyrównania odpraw (art. 115 ustawy o Policji), 3. wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy (art. 115a ustawy o Policji), 4. wyrównania nagrody rocznej za 2023 r. (art. 110 ustawy o Policji), 5. wyrównania nagrody jubileuszowej - w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 25 lutego 2023 r. (art. 111 ustawy o Policji), 6. wyrównania rekompensaty pieniężnej za nadgodziny (art. 33 ustawy o Policji), 7. wyrównania świadczenia okresowego z art. 117 ustawy o Policji. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że prawo do świadczeń jednorazowych związanych ze zwolnieniem ze służby (odprawa, ekwiwalent za urlop, nagroda roczna, nagroda jubileuszowa, rekompensata pieniężna za nadgodziny, świadczenie okresowe), jak również prawo do uposażenia za wskazany okres, powstaje i jest realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym prawo to jest związane (dzień zwolnienia ze służby, dany miesiąc kalendarzowy). Późniejsze zmiany przepisów płacowych, w tym podwyższenie kwoty bazowej lub mnożników uposażenia zasadniczego, co do zasady nie powodują obowiązku ponownego ustalenia wysokości świadczeń już należnych i wypłaconych byłemu funkcjonariuszowi, chyba że przepisy wprowadzające zmianę wyraźnie tak stanowią. Wyjaśniono, że przepisy art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej zostały sformułowane w sposób jednoznaczny i nie pozostawiają organowi żadnego luzu decyzyjnego. Zgodnie z tymi unormowaniami kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Stwierdzono, że ewentualna argumentacja dotycząca nierównego traktowania funkcjonariuszy nie może mieć wpływu na treść niniejszej decyzji, ponieważ brak jest przepisu, który nakładałby na organ obowiązek wyrównania świadczeń. Wskazano na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 maja 2000 r., sygn. akt SK 22/99, w którym uznano, że określony sposób obliczania świadczeń, uwzględniający kwoty obowiązujące na dzień zwolnienia ze służby, nie narusza konstytucyjnych zasad równości i sprawiedliwości społecznej. Podkreślono, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP miał obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. Podano, że w zakresie roszczeń wypłaty odsetek wydał postanowienie o zwróceniu skarżącemu wniosku. W odwołaniu od decyzji pełnomocnik skarżącego wniósł o jej uchylenie w całości i wypłatę wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. oraz innych świadczeń pieniężnych należnych w związku z wyrównaniem zaległego uposażenia. Zarzucił naruszenie art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej, podczas gdy art. 41 tej ustawy jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 2 Konstytucji RP, które ustanawiają zasadę równości wobec prawa oraz zasadę sprawiedliwości społecznej, jak również art. 7 i 67 ust. 11 Konstytucji. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw, który obejmuje również żołnierzy i funkcjonariuszy, podwyższenie wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej następuje w ciągu 3 miesięcy po ogłoszeniu ustawy budżetowej, z wyrównaniem od 1 stycznia danego roku. Wprowadzenie podwyżek z wyrównaniem od stycznia danego roku stanowi więc regułę. Tym samym, gdyby nie krzywdzący mechanizm wprowadzony przepisami epizodycznymi na 2023 r. funkcjonariusz byłby objęty waloryzacją uposażenia. Z uzasadnienia projektu do ustawy okołobudżetowej wynika, że mechanizm waloryzacji od marca 2023 r. miała na celu zachęcenie do pozostania w służbie. Powyższe nie stanowi jednak reakcji na żadne nadzwyczajne okoliczności, które uzasadniałoby pozbawienie funkcjonariuszy prawa do waloryzacji, a jest jedynie elementem polityki kadrowej. Ustawodawca nie może w sposób dowolny i arbitralny kształtować treści norm prawnych kształtujących prawa obywateli, traktując je jako instrument do osiągnięcia celów bieżącej polityki kadrowej (co dotyczy osób, które zostały zwolnione ze służby w okresie 1.01.2023r. - 28.02.2023r.). Pełnomocnik zaznaczył, że taka sytuacja nie nastąpiła nigdy w latach poprzednich, jak też w 2024 r., co wskazuje na nieuzasadnione odstępstwo od powszechnego i periodycznego stosowania przepisów prawa w odniesieniu do poszczególnych grup społecznych ze względu na termin odejścia ze służby. Zdaniem pełnomocnika, nieuzasadniony podział służb mundurowych na dwie grupy (zależnie od okresu zwolnienia ze służby) narusza zagwarantowaną zasadę równości wobec prawa. Dodał, że uregulowania art. 41 ustawy okołobudżetowej mają szczególnie dyskryminacyjny charakter wobec skarżącego, gdyż jego odejście na emeryturę było całkowicie od niego niezależne. Przedłożył orzeczenie Komisji lekarskiej, która uznała skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji. Ustalono, że skarżący jest inwalidą III grupy, zaś inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą. U skarżącego rozpoznano zaburzenia nerwicowe upośledzające zdolności adaptacyjne, utrwalone, zaś na powstanie schorzenia miała wpływ wieloletnia, wyczerpująca psychicznie służba. Reasumując stwierdzono, że uposażenie skarżącego i inne "pochodne" świadczenia pieniężnego winny być ustalone na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z 19 stycznia 2026 r., nr 17/2026, Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie (dalej: "organ odwoławczy") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podzielił w całości stanowisko i argumenty organu I instancji co do obowiązywania i interpretacji art. 41 ustawy okołobudżetowej. Stwierdził, że nie mają podstaw zarzuty naruszenia Konstytucji RP. Wyjaśnił szeroko, że różnicowanie podmiotów prawa, charakteryzujących się wspólną cechą istotną, jest dopuszczalne (nie narusza zasady równości), ale warunkiem sine qua non jest jasno sformułowane kryterium, na podstawie którego zróżnicowanie jest dokonywane. Kryterium to musi mieć charakter relewantny, czyli pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów. Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w art. 32 Konstytucji RP. Zasada równości nie oznacza swego rodzaju zakazu zróżnicowania przez prawodawcę podmiotów, znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej lub prawnej. Zróżnicowanie może, a nawet powinno być wprowadzane, jeżeli jest uzasadnione innymi wartościami konstytucyjnymi. Według organu odwoławczego art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej nie ma charakteru dyskryminującego oraz spełnia wskazane wymagania konstytucyjne. Ustawodawca ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych, aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających w dniu 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości. Strona w tej dacie posiadała już prawo do emerytury, która od 1 marca 2023 r. została znacząco zwaloryzowana. Organ odwoławczy podkreślił, że świadczenia pieniężne związane z odejściem funkcjonariusza ze służby mają charakter jednorazowy i przysługują w związku z ustaniem stosunku służbowego. Nie jest to świadczenie okresowe, które może podlegać korektom w czasie, lecz jest to świadczenie zamknięte w czasie i oparte o ściśle określony stan faktyczny i prawny. Organ administracji publicznej jest związany przepisem prawa w jego brzmieniu obowiązującym w chwili powstania obowiązku świadczenia, niezależnie od późniejszych zmian legislacyjnych. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję organu odwoławczego, wnosząc o jej uchylenie w całości po uprzednim dokonaniu tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności przepisu art. 41 ustawy okołobudżetowej i stwierdzeniu jego niekonstytucyjności. Dodatkowo wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, tj. wniosku Zarządu Głównego NSZZ Policjantów z 24 czerwca 2024 r. oraz wniosku Związku Zawodowego Celników PL z 7 października 2024 r. o zbadanie zgodności ustawy z Konstytucją. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 99 oraz 100, 101 i 106 ust. 3 ustawy o Policji oraz art. 41 ustawy okołobudżetowej polegające na błędnej wykładni i przyjęciu, że z przepisów tych wynikała kompetencja rozpoznania żądania skarżącego na drodze administracyjnoprawnej, podczas gdy ustawy te nie przewidywały w tym zakresie stosownej podstawy prawnej - sprawę tę powinien zatem rozpoznać właściwy sąd powszechny, co w konsekwencji winno skutkować zwrotem podania skarżącemu na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie oraz niestwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy decyzja została wydana bez podstawy prawnej, albowiem sprawa należała do kognicji sądu powszechnego z uwagi na brak podstaw podmiotowych do nawiązania przez organ ze skarżącym relacji materialnoprawnej dotyczącej wysokości uposażenia wobec faktu, że nie był on w dacie wydania rozstrzygnięcia w sprawie już od ponad 2 lat funkcjonariuszem, - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie oraz niestwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, podczas gdy została wydana ona z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 61 § 1 k.p.a., wydana bez podstawy prawnej, albowiem skarżący nie występował z wnioskiem do organu o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia za 2023 r., a mimo to organ I instancji wydał decyzję merytoryczną. Z ostrożności procesowej, na wypadek, gdyby WSA nie podzielił powyżej wskazanych zarzutów, dodatkowo adwokat zarzucił naruszenie art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej, podczas gdy art. 41 ww. ustawy jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i 2 oraz z art. 2 Konstytucji RP, które ustanawiają zasadę równości wobec prawa oraz zasadę sprawiedliwości społecznej, jak również z art. 7 i 67 ust. 11 Konstytucji. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumenty podnoszone dotychczas. Dodatkowo wskazano, że organy obu instancji wszczęły postępowanie administracyjne w tej sprawie i w następstwie tego wydały decyzje administracyjne mimo braku stosownego wniosku strony o wszczęcie postępowania administracyjnego, jak również bez istnienia podstawy prawnej. Pełnomocnik podniósł, że nie ulega wątpliwości, że postępowanie mogło być wszczęte wyłącznie na wniosek strony - skarżącego, bo w sprawie chodzi o realizację uprawnień skarżącego, a nie obowiązków publicznoprawnych. To skarżący jest wyłącznie ich dysponentem i od jego woli zależy czy je realizuje czy też nie (co dotyczy też wyboru drogi administracyjnej albo sądowej). Organ administracji jest związany żądaniem strony, które wyznacza rodzaj i granice postępowania administracyjnego. Nie jest natomiast uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony. Nieuzyskanie zgody strony sprawia, że organ jest obowiązany umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Niedopuszczalne było wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji w sytuacji, w której skarżący się tego wyraźnie nie domagał. W ocenie skarżącego, organy obu instancji błędnie uznały wniosek z 20 października 2025 r. za wniosek o wszczęcie postepowania administracyjnego, gdyż od ponad 2 lat skarżący nie jest już funkcjonariuszem. Stwierdzono, że przepisy ustawy o Policji regulujące kwestie przysługującego policjantowi uposażenia odnoszą się wyłącznie do funkcjonariuszy pozostających w służbie czynnej. Szczególnie wyraźnie wyraża się to w treści art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. Przepisy te jednoznacznie określają cezurę czasową, w ramach której istnieje prawna możliwość kształtowania stosunku służbowego policjanta. Z chwilą zwolnienia ze służby były funkcjonariusz nie traci roszczeń z tytułu prawa do uposażenia, czy powiązanych z tym świadczeń, o jakich mowa w rozdziale 9 ustawy o Policji, ale ich rozpoznanie nie następuje w ramach postępowania administracyjnego, lecz przed sądami powszechnymi. Zdaniem skarżącego, skoro stosunek służbowy wygasł wraz ze zwolnieniem ze służby, to w istocie brak jest po stronie organów Policji niezbędnych podstaw prawnych, aby kwestie związane z uposażeniem i świadczeniami pochodnymi móc kształtować wobec byłego policjanta na ścieżce administracyjnoprawnej. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji. Co do zarzutu, że skarżący nie jest już funkcjonariuszem Policji, wskazano, że wygaśnięcie stosunku służbowego nie pozbawia możliwości wydania decyzji administracyjnej a tym samym kontroli sądowoadministracyjnej. Potwierdza to utrwalona linia orzecznicza w zakresie wykładni art. 115a ustawy o Policji, który utracił moc z dniem 6 listopada 2018 r. w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 (Dz.U. poz. 2102). Wówczas sądy administracyjne nie kwestionowały wydanych przez organy Policji decyzji w stosunku do funkcjonariuszy, którzy zostali zwolnieni nawet kilkanaście lat przed wydaniem wyroku przez Trybunał Konstytucyjny. Na rozprawie w dniu 7 maja 2026 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę oraz wnioski w niej zawarte. Natomiast pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skład orzekający w pełni podziela i przyjmuje jako własne stanowisko i argumenty wyrażone w wyrokach tutejszego Sądu m.in. z 31 marca 2026 r., sygn. akt II SA/Ol 119/26 i z 21 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Ol 170/26, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"), wydanych w analogicznych stanach faktycznych spraw. Odnosząc się do zarzutów skargi, wyjaśnić trzeba przede wszystkim, że zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z przepisu tego wynikają dwa sposoby wszczęcia ogólnego postępowania administracyjnego, tj. na żądanie strony lub z urzędu. W obu przypadkach czynności powodujące wszczęcie postępowania powinny odpowiadać określonym w przepisach wymaganiom i być podjęte przez podmioty uprawnione. Przy czym podkreślić trzeba, że art. 61 § 1 k.p.a. musi być interpretowany w związku z przepisami prawa materialnego, które nie tylko wyznaczają rodzaj spraw załatwianych w formie decyzji administracyjnej, ale i normują inicjatywę co do powstania stosunku materialnoprawnego danej treści. Jeśli przepisy szczególne wyraźnie określają przypadki wszczęcia postępowania na wniosek bądź z urzędu, organ jest związany tymi regulacjami (z wyjątkiem art. 61 § 2 k.p.a.). Przyjęte w art. 61 § 1 k.p.a. rozwiązanie oznacza, że organ administracji obowiązany jest do przestrzegania przepisów regulujących inicjatywę wszczęcia postępowania. Zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w doktrynie, przyjmuje się zgodnie, że naruszenie zasady skargowości stanowi rażące naruszenie przepisów prawa procesowego w związku z przepisem prawa materialnego, co obwarowane jest sankcją nieważności decyzji (zob. np. wyroki NSA z 28.10.2015 r. II OSK 2465/15 i z 25.03.2026 r. III OSK 2786/24). W rozpatrywanym przypadku niesporne jest, że w przedmiocie wyrównania wnioskowanych świadczeń obowiązywała zasada skargowości. Niemniej w realiach niniejszej sprawie nie można uznać, aby skarżący nie wystąpił z wnioskiem wszczynającym postępowanie administracyjne. Treść pisma skarżącego z 20 października 2025 r. nie dawała podstaw do uznania, że nie było intencją skarżącego rozstrzygnięcie wniosku w trybie administracyjnoprawnym. Treść wniosku jest jednoznaczna i organ nie miał żadnych podstaw do potraktowania wniosku skarżącego jako wezwania do zapłaty. Poza tym w trakcie całego postępowania przed organami administracji, w tym także w odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżący - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - nie kwestionował faktu, że jego pismo nie stanowiło wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego. Tym samym organ nie miał podstaw do wyjaśniania rzeczywistej woli skarżącego. Nieskuteczne pozostają zarzuty dotyczące bezprzedmiotowości postępowania czy nieważności postępowania podniesione dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego. Podkreślić trzeba, że o dopuszczalności i właściwości drogi administracyjnej dla dochodzenia określonych roszczeń świadczy ich charakter publicznoprawny, wynikający z przepisów prawa. W rzeczonej sprawie przepisy te to ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2025 r. poz. 636 ze zm., dalej jako: "u.o.P.), ustawa okołobudżetowa na rok 2023 oraz ustawa budżetowa na rok 2022, które regulują wysokość uposażeń i świadczeń m.in. funkcjonariuszy Policji. Nie można zatem nadać charakteru cywilnoprawnego roszczeniu, które w całości opiera się na przepisach publicznoprawnych i wymaga oceny prawidłowości zastosowania tych przepisów przez organ administracji publicznej. Droga administracyjna w tej sprawie jest właściwa, co potwierdza ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki z: 24 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2844/19; 23 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 3266/21; sygn. akt III OSK 3293/21, sygn. akt III OSK 3337/21, sygn. akt III OSK 3346/21, sygn. akt III OSK 3544/21, sygn. akt III OSK 3655/21, sygn. akt III OSK 3496/21 i sygn. akt III OSK 3736/21; z 28 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 2816/21; z 2 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 3885/21; z 21 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 3379/21, sygn. akt III 3475/21 i sygn. akt III OSK 3486/21; z 18 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OSK 4170/21, sygn. akt III OSK 4251/21 i sygn. akt III OSK 4219/21; z 7 czerwca 2024 r. sygn. akt III OSK 4132/21 i sygn. akt III OSK 4167/21 czy z 24 czerwca 2024 r. sygn. akt III OSK 3221/23, dostępne w CBOSA). W orzeczeniach tych Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wszelkie roszczenia finansowe funkcjonariuszy Policji wynikające z ich stosunku służbowego mogą być dochodzone przez policjantów wyłącznie na drodze administracyjnej i sądowoadministracyjnej. Jak bowiem wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2001 r. (sygn. akt II SA 2591/01, dostępne w CBOSA) inne rozumowanie prowadziłoby do pozbawienia funkcjonariuszy Policji ochrony prawnej w dochodzeniu ich roszczeń ze stosunku służbowego, który jest stosunkiem administracyjnoprawnym, i w stosunku, do którego nie stosuje się przepisów prawa pracy i nie ma możliwości realizacji takiego rodzaju roszczeń przed powszechnym sądem pracy. Jedynie roszczenie odsetkowe, oparte na cywilnoprawnej konstrukcji opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego, należy do drogi przed sądem powszechnym. Zatem żądania odsetkowe, o których nie orzekał organ w niniejszej sprawie, nie należą do drogi administracyjnej (zob. wyrok NSA z 3 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 1467/13, dostępny w CBOSA). Sądowi znane są także poglądy wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którymi ustalenie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego np. z tytułu wysługi lat dotyczy wyłącznie czynnego policjanta, gdyż tylko policjantowi przysługuje uposażenie. Należy jednak zauważyć, że w tej sprawie nie chodzi o ponowne ustalenie wysokości uposażenia w związku z zaistnieniem nowych okoliczności, a jedynie o prawidłowość sposobu wyliczenia tego uposażenia w związku z zastosowaną kwotą bazową. Ponadto należy zauważyć, że skarżący domaga się nie tylko wyrównania kwoty uposażenia, ale także związanego z tym wyrównania innych świadczenia, w tym m.in. ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, który zawsze wypłacany jest w związku ze zwolnieniem ze służby, a co do którego możliwość jego dochodzenia jedynie na drodze postępowania administracyjnego została jednoznacznie przesądzona, między innym w powołanych wyżej wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przyjęcie poglądu prezentowanego w skardze prowadziłoby do swoistej dwoistości postępowania w odniesieniu do roszczeń finansowych wynikających z tego samego stosunku służbowego. Uwzględnić należy również, że w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechne stanowisko, zgodnie z którym wypłata uposażenia, czy innych należności związanych ze zwolnieniem ze służby, tj. pozytywne załatwienie sprawy w tym przedmiocie następuje przez podjęcie czynności materialno-technicznej wypłaty przysługującego świadczenia, natomiast odmowa wypłaty takiego świadczenia następuje w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, publ. w OTK-A 2018/65; wyroki NSA: z 15 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 575/11; z 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 542/13; z 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt III OSK 4337/21, dostępne w CBOSA). Te same zasady odnieść należy do żądania wypłaty wyrównania uposażenia. W przypadku zgłoszenia przez funkcjonariusza lub byłego funkcjonariusza żądania wypłaty świadczeń, dla którego to żądania właściwa jest droga administracyjna, organ nie może zaniechać rozpoznania tego żądania, narażałby się bowiem na zasadny zarzut bezczynności. Z uwagi na brak cofnięcia żądania, co nie miało miejsca ani po doręczeniu pełnomocnikowi skarżącego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, ani na etapie postępowania odwoławczego, organy Policji były zobowiązane do jego merytorycznego rozpoznania. Zatem wbrew zarzutowi skargi, w niniejszej sprawie organy obu instancji nie naruszyły przepisów o właściwości rzeczowej. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że podstawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowiły przepisy u.o.P., ustawy okołobudżetowej na rok 2023 oraz przepisy ustawy budżetowej na rok 2022. Zgodnie z art. 100 u.o.P. uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 u.o.P.). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a u.o.P.). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 u.o.P.). Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.o.P. wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. W myśl ust. 2 tego artykułu minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. Stosownie zaś do art. 102 u.o.P., minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach. Na podstawie powyższych upoważnień Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2023 r. poz. 385). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymał brzmienie określone w załączniku do tego rozporządzenia. Rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 marca 2023 r. W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1.740,64 zł. Przy czym, zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej na rok 2023, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 270). Stosownie natomiast do art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1.614,69 zł. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1.740,64 zł obowiązywała przy obliczaniu uposażeń funkcjonariuszy Policji w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Natomiast w okresie od 1 stycznia 2023r. do 28 lutego 2023 r. do obliczenia tych uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1.614,69 zł, ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022. Organy obu instancji prawidłowo uznały, że przytoczone wyżej przepisy nie przewidują podstaw prawnych umożliwiających uwzględnienie żądania skarżącego w sytuacji, gdy został on zwolniony ze służby w Policji z dniem 25 lutego 2023 r., a nowa podwyższona kwota bazowa obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy dopiero od 1 marca 2023 r. Podkreślić przy tym należy, że skarżący otrzymał uposażenie za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. na takich samych zasadach, jakie obowiązywały w tym czasie ogół funkcjonariuszy, którym za służbę w styczniu i lutym 2023 r. przysługiwało prawo do otrzymania uposażenia. Wysokość uposażenia - wobec wszystkich bez wyjątku uposażeń wpłacanych za styczeń 2023 i za luty 2023 r. - była bowiem zdeterminowana dla każdego funkcjonariusza tą samą wysokością kwoty bazowej na poziomie 1.614, 69 zł w związku z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na rok 2023. Jak zasadnie podniesiono w zaskarżonych decyzjach prawodawca nie przewidział żadnych regulacji prawnych, na podstawie których możliwe byłoby wypłacenie funkcjonariuszom, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r., wypłaty "wyrównania" wypłaconego uposażenia i innych świadczeń związanych z odejściem ze służby. Brak przepisów prawa w tym zakresie uniemożliwia organowi dokonywanie naliczeń, a następnie "wyrównanie" uposażeń i innych świadczeń pieniężnych, według innych kwot bazowych, niż przewidziane w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na rok 2023. Wobec brzmienia art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na rok 2023, przewidziany w tym przepisie mechanizm nie stanowił waloryzacji płac za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. dla funkcjonariuszy pozostających w służbie po 1 marca 2023 r., ale przyjętą przez ustawodawcę formę zmiany zasad płacowych, obowiązujących od 1 marca 2023 r., którą należy postrzegać w kategorii podwyżki płac od tej daty, a nie jako waloryzacji i "wyrównania" wypłaconych już uposażeń za styczeń i luty 2023 r. W art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 ustawodawca przewidział bowiem, że uposażenie funkcjonariuszy wypłacane w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej dla funkcjonariuszy w ustawie budżetowej na rok 2023, a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r., obliczonym zgodnie z ust. 41 ust. 2 tej ustawy, a więc na podstawie poprzednio wprowadzonej w 2022 r. kwoty bazowej. Analizując ten mechanizm, dostrzec należy, że nie dochodzi tu do prostego i jednorazowego wyrównania różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. a uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. Jest to mechanizm służący podwyższeniu płac od 1 marca 2023 r. w systemie comiesięcznym, stanowiący element zachęty dla pozostawania w służbie, a nie mechanizm waloryzacji wcześniejszych uposażeń. Zwrócić też należy uwagę, że pomiędzy 1 stycznia 2023 r. a 1 marca 2023r. funkcjonariusze pozostający w służbie po 1 marca 2023 r. mogli zmienić grupę zaszeregowania i choćby dla tej grupy funkcjonariuszy podwyżka wynagrodzenia nie była w żaden sposób powiązana z wynagrodzeniem wypłaconym pomiędzy 1 stycznia a 28 lutego 2023 r. Podwyżka ta nie jest bowiem liczona od różnicy pomiędzy wynagrodzeniem rzeczywiście wypłaconym za styczeń i luty 2023 r., a wynagrodzeniem hipotetycznym, jakie byłoby funkcjonariuszowi wypłacone za ten okres, gdyby ustawodawca wprowadził waloryzację wynagrodzeń od 1 stycznia 2023 r., a nie od 1 marca 2023 r. Natomiast funkcjonariusze, którzy nie zmienili grupy zaszeregowania w tym okresie, aby uzyskać kwotowe "wyrównanie", musieli pozostawać w służbie do końca 2023 r. Nie jest zatem tak, że funkcjonariusz odchodzący ze służby 1 marca 2023 r. powinien otrzymać wszystkie żądane przez skarżącego świadczenia, w tym waloryzację wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 r. Wprowadzenie mechanizmu podwyżki wynagrodzenia funkcjonariusza Policji zawsze spowoduje różnice w sytuacji osoby zwalnianej ze służby przed dniem wprowadzenia tej podwyżki w porównaniu z sytuacją osoby zwalnianej z dniem wprowadzenia podwyżki. Wolą skarżącego nie jest zatem doprowadzenie do pełnej równości wszystkich funkcjonariuszy Policji w zakresie kwot nominalnych uzyskiwanych w chwili zwolnienia ze służby, ale do przesunięcia momentu zmiany sytuacji funkcjonariuszy z 1 marca 2023 r. na 1 stycznia 2023 r., aby zmiana ta objęła także skarżącego. Niewątpliwie mechanizm ustanowiony w art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 miał zachęcać w wymiarze finansowym m.in. funkcjonariuszy Policji, aby nie obchodzili ze służby. W uzasadnieniu do tej ustawy akcentowano, że celem tego mechanizmu jest skłonienie do pozostania w służbie. W związku z tym, że dotyczy on jedynie uposażeń wyliczanych i wypłacanych począwszy od marca 2023 r., art. 41 ust. 3 tej ustawy nie mógł mieć zastosowania w odniesieniu do skarżącego, który został zwolniony ze służby w lutym 2023 r. Z tego też względu wobec skarżącego nie może mieć zastosowania art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na rok 2023, który wiąże możliwość zastosowania wyższej kwoty bazowej jedynie do obliczania uposażeń funkcjonariuszy od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. W tym czasie skarżący nie pozostawał już jednak w służbie w Policji. Tym samym, nie jest zasadny zarzut niezgodności art. 41 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 z Konstytucją RP. Żaden przepis Konstytucji nie wprowadza obowiązku waloryzowania świadczeń od 1 stycznia danego roku, a jednocześnie zakazu ich waloryzowania od innej daty. Zauważyć należy, że np. zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 1749), obowiązującym od 1 stycznia 2004 r., emerytury i renty podlegają corocznie waloryzacji od dnia 1 marca. W ocenie Sądu art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. nie ma charakteru dyskryminującego i spełnia wymogi konstytucyjne. Zgodnie z art. 32 Konstytucji RP wszyscy są równi wobec prawa (ust. 1), zakazuje się dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Konstytucyjna zasada równości nakazuje nakładać jednakowe obowiązki, względnie przyznawać jednakowe prawa, podmiotom odznaczającym się tą samą cechą istotną, a jednocześnie dopuszcza, lecz nie wymaga, aby nakładać różne obowiązki, względnie przyznawać różne prawa podmiotom, które taką cechę posiadają, oraz podmiotom, które jej nie posiadają. W każdym przypadku podmioty należące niewątpliwie do tej samej kategorii, muszą być traktowane równo, a podmioty należące do istotnie różnych kategorii mogą być traktowane różnie (por. wyroki TK: z 6 marca 2007 r. P 45/06, OKK ZU nr 3/A/2007, poz. 22 i z 23 listopada 2010 r. K 5/10, OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 106). Jeżeli zatem prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości. Różnicowanie podmiotów prawa, charakteryzujących się wspólną cechą istotną, jest dopuszczalne (nie narusza zasady równości), ale warunkiem sine qua non, jest jasno sformułowane kryterium, na podstawie którego zróżnicowanie jest dokonywane. Nie wolno dokonywać zróżnicowania według dowolnie ustalonego kryterium. Kryterium to musi mieć charakter relewantny, czyli pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma oraz ma służyć realizacji tego celu i treści. Innymi słowy - wprowadzone różnicowanie musi mieć charakter racjonalnie uzasadniony. Kryterium zróżnicowania musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostają naruszone w wyniku nierównego traktowania podmiotów podobnych. Musi ponadto pozostawać w związku z zasadami, wartościami i normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych. Wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonujących argumentach (zob. np. wyroki TK: z 23 listopada 2010 r. sygn. akt K 5/10; z 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt P 41 /09, OTK ZU nr 3/A/2011, poz. 25; z 18 czerwca 2013 r., sygn. akt K 37/12, OTK ZU, nr 5/A/2013, poz. 60; z 5 listopada 2013 r. sygn. akt K 40/12, OTK ZU nr 8/A/2013, poz. 120; z 17 czerwca 2014 r., sygn. akt P 6/12, Dz.U. z 2014 r., poz. 898). Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w art. 32 Konstytucji RP. Zasada równości nie oznacza swego rodzaju zakazu zróżnicowania przez prawodawcę podmiotów, znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej lub prawnej. Zróżnicowanie może, a nawet powinno być wprowadzane, jeżeli jest uzasadnione innymi wartościami konstytucyjnymi (por. np. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2792/17). Ustawodawca ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych, aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Zatem wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości. Skarżący w tej dacie posiadał prawo do emerytury, która dodatkowo od 1 marca 2023 r. została zwaloryzowana o 14,8 % i była wyższa niż podwyżka wynagrodzenia, wynosząca 7,8 %. Należy zatem zgodzić się z organami obu instancji, że prawo do uposażenia za dany miesiąc i prawo do świadczeń jednorazowych związanych ze zwolnieniem ze służby (odprawa, ekwiwalent za urlop, nagroda) powstają i są realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym prawa te są związane, a brak normy prawnej wyklucza możliwość wstecznej waloryzacji wypłaconych prawidłowo świadczeń. Z podanych przyczyn Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić zastosowania omówionych przepisów ustawy okołobudżetowej. W związku z powyższym należy stwierdzić, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Organ odwoławczy dokonał właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, który był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.