II SA/Ol 142/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi C. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty na skutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W dniu 18 lutego 2019 r. do tutejszego Sądu wpłynęła skarga C. B. (dalej zwanej "skarżącą") na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia "[...]" w przedmiocie nakazu rozbiórki drewnianej wiaty przylegającej i opartej o domek holenderski znajdujący się na działce nr "[...]" obręb Ł., gmina W. Skarga ta została przekazana Sądowi przez organ, którego działalność zaskarżono wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W skardze tej skarżąca zawarła natomiast wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej podnosząc, że konieczność rozbiórki domku (vide decyzja "[...]"), a co za tym idzie przylegającej do niej wiaty, będzie wiązała się dla niej ze znacznymi kosztami, których nie jest w stanie ponieść z uwagi na trudną sytuację materialną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. poz. 1302 ze zm.); dalej jako p.p.s.a., "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w cytowanym powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., która uzasadniałaby uwzględnienie wniosku skarżącej. Istnienia okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmiennych wniosków nie wykazała także skarżąca. Za niewystarczające w tym zakresie uznać bowiem należy ogólne stwierdzenie w skardze, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się dla skarżącej ze znacznymi kosztami, których nie jest w stanie ponieść z uwagi na trudną sytuację materialną. Wymaga przede wszystkim zauważenia, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca wyjaśniła, że choć jest właścicielką działki, na której posadowiono sporny obiekt, to jednak działką tą zarządza jej syn (będący także pełnomocnikiem skarżącej w niniejszej sprawie), i to on wykonał wszelkie roboty związane z zabudową tej działki (zob. s. 3 protokołu z oględzin z dnia 27 września 2018 r.). Ponadto zarówno w odwołaniu od decyzji organu I Instancji, jak i w skardze wniesionej do tutejszego Sądu, pełnomocnik skarżącej konsekwentnie podnosi, że objęta nakazem rozbiórki drewniana wiata, oparta na domku holenderskim, nie jest trwale związana z gruntem, na co dzień stoi na przyczepie kołowej, co w ocenie pełnomocnika skarżącej oznacza, że nadal naczepa z wiatą pełnią funkcję transportowo-rekreacyjną i w każdej chwili mogą zmienić miejsce swego położenia. W tych okolicznościach nie sposób uznać, aby wykonanie zaskarżonej decyzji, przed wydaniem prawomocnego orzeczenia w niniejszej sprawie, mogło rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.