II SA/Ol 1414/16

Dnia 11 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie sędzia NSA Janina Kosowska sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2017 roku sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu - stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji.

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Starosta udzielił pozwolenia na rozbudowę istniejącego sklepu samoobsługowego przy ul. A w A na działce nr "[...]". W dniu 5 października 2016r. B. S., działając przez pełnomocnika, przedłożyła w PINB zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku usługowego na działce nr "[...]" przy ul. A w A. Decyzją z dnia "[...]" PINB zgłosił sprzeciw w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku usługowego położonego na działce nr "[...]" przy ul. A w A. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do przepisu art. 55 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, inwestor winien wystąpić do organu nadzoru budowlanego z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Od ww. decyzji odwołanie złożyła B. S., wskazując, że budowa budynku usługowego została zgłoszona zakończeniem budowy, a nie wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji podkreślił, że kluczowe w sprawie jest, iż w pkt 5 decyzji Starosty z dnia 7 czerwca 2000r. inwestor został zobligowany do uzyskania pozwolenia na użytkowanie spornego obiektu budowlanego. Kolejne decyzje Starosty z dnia "[...]" nie zwolniły inwestora z tego obowiązku. Inwestor zaś wskazał w zawiadomieniu o zakończeniu budowy, że zakończył budowę budynku usługowego. Na budynki usługowe zaszeregowane do kategorii XVII zgodnie z przepisem art. 55 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, wymagane jest zaś uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. Skargę na ww. decyzję wywiodła B. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zakwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 k.p.a., które doprowadziło do naruszenia art. 55 ust. 1 pkt 1 ppkt b, art. 36a ust. 1 i ust. 5 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwą interpretację polegającą na przyjęciu, że zmiana sposobu użytkowania może nastąpić w formie zgłoszenia oraz nie przyjęcie zgłoszenia zakończenia budowy budynku usługowego jako warsztatu rzemieślniczego, nie wymagającego uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066 j.t.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. z 2016 r. Dz.U. poz. 718) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Zwrócić należy w tym kontekście uwagę, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne - art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 j.t.), dalej kpa, tj. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie (art. 127 § 1 kpa), ale do dokonania tej czynności muszą być zachowane określone w Kpa warunki. Zgodnie natomiast z art. 64 § 2 kpa jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Jeżeli odwołanie nie zawiera wszystkich koniecznych elementów, w tym podpisu, wówczas organ odwoławczy zobowiązany jest wezwać wnoszącego odwołanie do usunięcia jego braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Odwołanie bez oryginalnego podpisu strony, a więc niespełniające określonych w art. 63 § 3 kpa wymogów, nie jest bowiem odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 kpa i art. 128 kpa, a jego rozpoznanie jest dotknięte wadą nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 kpa (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2000r., II SA 417/00, LEX nr 47217). W aktach administracyjnych sprawy znajduje się odwołanie, które jednak nie zawiera podpisu skarżącej ani też jej pełnomocnika. Organ zaś nie uczynił zadość obowiązkowi wskazanemu w ww. art. 64 § 2 kpa i nie wezwał strony do podpisania odwołania. Okoliczność ta powoduje nieważność zaskarżonej decyzji jako podjętej z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.