II SA/Ol 107/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. F. na zarządzenie Wójta Gminy z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odwołania ze stanowiska Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych postanawia umorzyć postępowanie sądowe.

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia "[...]" r., nr "[...]" Wójt Gminy, działając na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5c pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), odwołał B F (dalej jako: "skarżąca") z funkcji Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych z dniem 11 września 2015 r., bez wypowiedzenia. Pismem z dnia 8 października 2015 r. skarżąca wezwała Wójta Gminy do usunięcia naruszenia prawa i uchylenia zarządzenia. W dniu 19 listopada 2015 r. organ zawiadomił skarżącą o odmownym załatwieniu jej wezwania. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 10 grudnia 2015 r., nr "[...]", Wojewoda stwierdził nieważność zarządzenia nr "[...]" z dnia "[...]" r. Gmina zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W dniu 21 grudnia 2015 r., z zachowaniem ustawowego terminu, skarżąca wniosła za pośrednictwem organu gminy skargę na zarządzenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W odpowiedzi na skargę z dnia 20 stycznia 2016 r., Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 21 marca 2016 r. Sąd zawiesił postępowanie ze skargi B. F. do czasu rozpoznania skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność powyższego zarządzenia. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Ol 215/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r. (sygn. akt I OSK 2059/16) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Gminy od powyższego wyroku, uznając za w pełni zasadne stanowisko Wojewody i Sądu I instancji. Ocenił, że w sprawie nie wykazano takiego rodzaju uchybień wykonywania zadań przez skarżącą, które wymagałyby natychmiastowego odwołania jej z funkcji dyrektora. Postanowieniem z dnia 1 marca 2017 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: B.F. skutecznie wywiodła skargę na zarządzenie Wójta Gminy z dnia "[...]" r., nr "[...]", którym odwołana została ze stanowiska Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych. W szczególności poprzedziła skargę wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i wniosła skargę z zachowaniem ustawowego terminu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego zarządzenia, upoważniającą do jego wydania stanowił art. 38 ust. 1 pkt 2 w zw z art. 5c pkt 2 ustawy o systemie oświaty. W myśl tych przepisów wójt gminy, jako organ prowadzący szkołę, może w przypadkach szczególnie uzasadnionych odwołać nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia. W świetle tych unormowań przedmiotowe zarządzenie jest "innym aktem organu jednostki samorządu terytorialnego wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Zaskarżenie tego rodzaju zarządzenia możliwe jest w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm., dalej jako: "u.s.g."), a orzeczenie sądu w tej sprawie zapaść może na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 91 i 94 u.s.g. Stosownie do tych przepisów Sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tego aktu w całości lub w części albo stwierdza, że został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jego nieważności. Powyższe oznacza, że skarga B. F. była dopuszczalna. Przy czym jej merytoryczne rozpoznanie warunkowane było dodatkowo w stanie faktycznym sprawy oceną legalności rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody, który jeszcze przed wniesieniem przez skarżącą skargi wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżone zarządzenie, stwierdzając jego nieważność. Wobec zaskarżenia tegoż rozstrzygnięcia nadzorczego przez Gminę, akt ten nie uzyskał waloru prawomocności i otwartą pozostawała kwestia oceny legalności zaskarżonego zarządzenia. Na skutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej Gminy wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Olsztynie z dnia 12 kwietnia 2016 r., z dniem 24 stycznia 2017 r. rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody stało się prawomocne. NSA rozstrzygnął, że nie było podstaw do zastosowania wobec skarżącej art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Tym samym postępowanie zainicjowane skargą B. F. stało się bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., ponieważ zaskarżone zarządzenie zostało już prawomocnie wyeliminowane z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy postępowanie należało umorzyć z mocy powołanego wyżej przepisu.