II SA/Ol 1051/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miasta z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie przyjęcia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Miasta. postanawia umorzyć postępowanie sądowe. WSA/pos.1- sentencja postanowienia

Wojewoda wniósł skargę na uchwałę Nr "[...]" Rady Miasta "[...]" z dnia "[...]" w sprawie przyjęcia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Miasta "[...]". W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o umorzenie postępowania wskazując, że w dniu "[...]" podjęła uchwałę Nr "[...]", którą zmieniła § 8 Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Miasta. Pismem z dnia 6 października 2014 r., wobec podjęcia przez organ uchwały z dnia "[...]", pełnomocnik Wojewoda cofnął wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie należało umorzyć. Stosownie do treści art. 60 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skarżący złożył oświadczenie o cofnięciu skargi, przy czym brak jest podstaw do uznania tego oświadczenia za pozbawione skuteczności. Sąd nie dopatrzył się również przesłanek do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, o których mowa w art. 60 p.p.s.a. Nie zachodzi bowiem niebezpieczeństwo, iż cofnięcie skargi miałoby służyć obejściu prawa. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.