II SA/Ol 101/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant sekretarz sądowy Aneta Krygielska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie legalizacji robót budowlanych polegających na budowie przydomowego ganku oddala skargę.

Decyzją z 10 marca 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. (dalej jako: PINB lub organ pierwszej instancji), na podstawie art. 49 ust. 4 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm., dalej jako: P.b.), wydaną na rzecz J.W. (dalej jako: inwestorka), zalegalizował budowę przydomowego ganku, zlokalizowanego na działce nr geod. (...), obręb W. gmina B. i zatwierdził projekt zagospodarowania terenu sporządzony dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji podał, że w ramach czynności kontrolnych ustalono, że na działce nr (...) nznajdują się m.in. obiekty wybudowane przez inwestorkę, tj. ganek i dwie altany. Wskazano, że z wyjaśnień inwestorki wynika, że uprzednio istniejący ganek był w złym stanie technicznym i powodował zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia, z związku z czym został rozebrany, a następnie wybudowany na nowo i poszerzony o 50 cm. Podano, że ganek nie przekracza 35 m². Organ pierwszej instancji stwierdził, że w sytuacji, w której ganek został rozebrany i wzniesiony na nowo, zwiększając powierzchnię zabudowy, nie można zakwalifikować tych robót jako przebudowy, lecz należy uznać, że rozbiórka ganku i jego budowa na nowo to dwa oddzielne przedsięwzięcia. Wskazano, że budowa ganku wymaga zgłoszenia, które nie zostało dokonane. W związku z tym PINB wszczął postępowanie w sprawie samowoli budowlanej i postanowieniem z 25 maja 2022 r. wstrzymał roboty budowlane, informując jednocześnie inwestorkę o możliwości złożenia wniosku o legalizację ganku, a także o sposobie ustalenia opłaty legalizacyjnej. Podano, że inwestorka złożyła wniosek o legalizację przedmiotowego ganku 13 czerwca 2022 r., a postanowieniem z 20 czerwca 2022 r. PINB nałożył na nią obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, tj. zaświadczenia Burmistrza Miasta B. o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej, oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt zagospodarowania działki lub terenu. Wskazano, że po przedłożeniu wymaganych dokumentów i ich uzupełnieniu, zgodnie z postanowieniem z 20 października 2022 r., stosownie do art. 49d ust. 1 pkt 2 lit. a) P.b., ustalono opłatę legalizacyjną w kwocie 5000 zł, którą inwestorka uregulowała w dniu 19 stycznia 2023 r. W związku z tym, na podstawie art 49 ust 4 pkt 1 P.b., organ pierwszej instancji zalegalizował budowę przedmiotowego ganku i zatwierdził projekt zagospodarowania działki. Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie: - art. 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust.1a P.b. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niezgodne ze stanem faktycznym oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, bowiem inwestorka jest jedynie współwłaścicielem nieruchomości w udziale 51% i w przypadku rozbudowy/przebudowy ganku, tj. czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, musiała posiadać zgodę wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, jednakże zgodą taką nie dysponowała; - art. 49 ust. 4 pkt 1 P.b. oraz art. 104 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w przedmiocie legalizacji budowy przydomowego ganku, zlokalizowanego na ww. działce oraz zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu sporządzonego w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy wydanie takiej decyzji było co najmniej przedwczesne. Mając na względzie powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez wyznaczenie inwestorce terminu do uzupełnienia braku w postaci zgody współwłaścicieli nieruchomości, a w przypadku nieuzupełnienia braku w terminie, wydanie decyzji odmawiającej legalizacji budowy ganku zlokalizowanego na działce i zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu dla tej nieruchomości. W uzasadnieniu złożonego odwołania skarżący podniósł, że nigdy nie wyraził zgody na budowę przedmiotowego ganku, a tym samym przedłożone przez inwestorkę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest nieprawdziwe i nie może być podstawą do wydania decyzji w przedmiocie legalizacji budowy oraz zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu. Decyzją z 23 grudnia 2025 r. Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: WINB lub organ odwoławczy) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem z 15 maja 2023 r. organ odwoławczy wezwał PINB do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przeprowadzenie oględzin, a także wezwanie inwestorki do przedłożenia zgody współwłaściciela działki na legalizacje ganku, wyrażonej na piśmie dobrowolnie lub potwierdzenia wystąpienia do sądu o wyrażenie zgody zastępczej na legalizację. W związku z przedłożeniem przez inwestorkę dokumentów potwierdzających prowadzenie przez Sąd Rejonowy w O. sprawy dotyczącej udzielenia zgody zastępczej na legalizację przedmiotowego ganku, postanowieniem z 10 lipca 2023 r. WINB, na podstawie art 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze. Podano, że postanowieniem z 21 listopada 2024 r. (sygn. akt I Ns 298/23), prawomocnym od 29 maja 2025 r., Sąd Rejonowy w O. wyraził zgodę na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd ww. nieruchomością, polegającej na złożeniu oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością wspólną na cele budowlane, dla przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego robót budowlanych polegających na budowie przydomowego ganka przez inwestorkę. W związku z tym postanowieniem z 31 lipca 2025 r. organ odwoławczy podjął zawieszone postępowanie. WINB wskazał, że zgodnie z literalną treścią art. 49 ust. 4 pkt 1 P.b. oraz orzecznictwem sądów administracyjnych spełnienie przez inwestora przesłanek legalizacji obiektu wznoszonego w warunkach samowoli budowlanej oraz uiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej zobowiązują organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Podano, że inwestorka spełniła wszystkie przesłanki legalizacji przedmiotowego ganku: przedłożyła niezbędną dokumentację legalizacyjną oraz uiściła w całości ustaloną opłatę legalizacyjną. Wskazano, że okoliczność będąca podstawą odwołania od decyzji organu pierwszej instancji w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na potrzeby legalizacji przedmiotowego obiektu została w toku postępowania odwoławczego ustalona na podstawie prawomocnego postanowienia sądu. W tej sytuacji WINB uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W skardze na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, podniósł zarzut naruszenia: - art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji mimo jej wadliwości w dacie wydania, polegającej na tym, że organ pierwszej instancji wydał decyzję legalizacyjną, choć przesłanka wykazania prawa do dysponowania nieruchomością nie była wówczas spełniona, a jej późniejsze uzupełnienie nie mogło legalizować ex tunc rozstrzygnięcia wydanego bez spełnienia przesłanek ustawowych, a zatem organ winien był zaskarżoną decyzję uchylić; - art. 49 ust. 4 pkt 1 P.b. przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji legalizacyjnej wydanej w oparciu o wadliwą dokumentację legalizacyjną; - art. 49e pkt 3 P.b. polegające na jego niezastosowaniu i utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy w sprawie zastosowana powinna zostać ustawowa sankcja w postaci wydania decyzji o rozbiórce zważywszy, że inwestorka nie przedłożyła w wyznaczonym terminie skutecznych dokumentów legalizacyjnych; - art. 49 ust. 1a P.b. w zw. z art. 3 pkt 11 P.b. polegające na wadliwym zastosowaniu trybu usuwania nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych do sytuacji, w której inwestorka świadomie złożyła oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane niezgodne z prawdą, a następnie dopuszczeniu "uzupełnienia" tej nieprawidłowości przez przedłożenie dopiero później uzyskanej zgody sądu, zamiast wymagania wykazania, że w dacie złożenia oświadczenia inwestorka rzeczywiście dysponowała prawem do dysponowania nieruchomością w wymaganym zakresie; - art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na błędnej ocenie dowodów przez uznanie, że postanowienie Sądu Rejonowego w O. udzielające zgody zastępującej zgodę współwłaściciela potwierdzało istnienie po stronie inwestorki prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane już w dacie złożenia oświadczenia oraz usuwało wadliwość postępowania legalizacyjnego prowadzonego przed organem pierwszej instancji, podczas gdy postanowienie to wywoływało skutek dopiero od dnia jego prawomocności, a zatem nie mogło uczynić prawdziwym wcześniej złożonego oświadczenia ani usunąć braku przesłanki legalizacji w zakreślonym terminie; - art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym uzasadnieniu, dlaczego organ przyjął możliwość utrzymania w mocy decyzji legalizacyjnej pomimo ustalenia, że inwestorka uzyskała prawo do dysponowania nieruchomością dopiero na podstawie późniejszego prawomocnego postanowienia sądu, a zatem w zakreślonym terminie nie spełniła wszystkich przesłanek legalizacyjnych. Mając na względzie wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżący podniósł, że inwestorka nie dysponowała prawem do samodzielnego podjęcia czynności przekraczającej zwykły zarząd nieruchomością wspólną, a taką czynnością jest budowa przydomowego ganku. Podkreślił, że nie wyrażał zgody na legalizację opisanego wyżej budynku, o czym organy wiedziały, bowiem to skarżący zainicjował interwencję organów nadzoru budowlanego w sprawie przedmiotowej samowoli budowlanej. Zarzucił, że inwestorka miała świadomość, że nie posiada zgody drugiego współwłaściciela, a mimo to złożyła takie oświadczenie. Dopiero bowiem prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego z 21 listopada 2024 r. upoważniło inwestorkę do dokonania czynności przekraczającej zwykły zarząd, przy czym skuteczność zgody zastępczej powstała z chwilą prawomocności rozstrzygnięcia, a organ odwoławczy przypisał mu skutek wsteczny i tym samym uzupełnił przesłanki legalizacji. Natomiast zdaniem skarżącego spełnienie przesłanek legalizacji musi nastąpić w ramach procedury i w terminach, które ustawa oraz decyzje proceduralne organu wyznaczają inwestorowi. Zarzucono, że działania organu odwoławczego w istocie doprowadziły do przywrócenia uchybionego terminu materialnoprawnego. Ponadto, jeżeli organ odwoławczy uznał, że dopiero w postępowaniu odwoławczym, po uzyskaniu prawomocnego rozstrzygnięcia sądu, możliwe jest wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to nie powinien utrzymywać w mocy decyzji organu pierwszej instancji, lecz powinien wyeliminować ją z obrotu prawnego, respektując rygory legalizacji, w tym skutki uchybienia terminowi wyznaczonemu przez PINB na złożenie dokumentu. Zarzucono, że organ nie wskazał, na jakiej podstawie przyjmuje skutek wsteczny rozstrzygnięcia sądu, ani dlaczego nie uwzględnia skutków uchybienia terminowi wyznaczonemu do przedłożenia skutecznych dokumentów legalizacyjnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w niniejsze sprawie toczyło się na podstawie przepisów art. 48 – 49 P.b. Zgodnie z art. 48 ust. 1 P.b. organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Stosownie do treści art. 48a P.b. w terminie 30 dni od doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy, inwestor może złożyć wniosek o legalizację. W takim wypadku, stosownie do treści do treści art. 48b P.b., organ nadzoru budowlanego nakłada w drodze postanowienia obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych, organ wydaje postanowienie o obowiązku ich usunięcia w zakreślonym terminie. Na postanowienie to służy zażalenie. W przypadku stwierdzenia braku nieprawidłowości, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. Po uiszczeniu opłaty, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o legalizacji, którą zatwierdza projekt budowlany lub projekt zagospodarowania działki lub terenu i zezwala na wznowienie budowy, jeżeli nie została ona zakończona (art. 49 P.b.). Przy czym, jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych spełnienie przez inwestora przesłanek legalizacji obiektu wznoszonego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia oraz uiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej zobowiązują organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót gdy budowa jest niezakończona (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2020 r., sygnatura akt II OSK 2960/19, dostępny w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że wybudowanie przedmiotowego ganku nastąpiło w warunkach samowoli budowlanej, gdyż inwestorka nie dokonała zgłoszenia jego budowy stosownie do art. art. 29 ust. 1 pkt 15 lit. a) P.b. Prawidłowo zatem PINB, w związku ze złożeniem przez inwestorkę wniosku o legalizację przedmiotowego ganku, przeprowadził procedurę legalizacyjną. Przy czym organ, stosownie do art. 48b ust. 3 P.b., nałożył na inwestorkę obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, wymienionych w postanowieniu z 20 czerwca 2022 r., a mianowicie: zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej; oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt zagospodarowania działki lub terenu. W związku z tym, że dokumenty te zostały przedłożone przez inwestorkę w zakreślonym przez organ terminie, PINB, na podstawie art. 49d P.b., ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 5 000 zł, którą inwestorka również uiściła. W tej sytuacji, organ pierwszej instancji uznał, że spełnione zostały przesłanki warunkujące legalizację przedmiotowego ganku i wydał w tym zakresie decyzję. Dopiero w trakcie postępowania odwoławczego skarżący zakwestionował oświadczenie inwestorki o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z tym organ odwoławczy, w trybie art. 136 k.p.a. wezwał organ pierwszej instancji do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez wezwanie inwestorki do przedłożenia zgody współwłaściciela (skarżącego) na legalizację przedmiotowego ganku lub potwierdzenia wystąpienia do sądu o wyrażenia zgody zastępczej. Wobec braku zgody współwłaściciela nieruchomości, inwestorka wystąpiła do Sądu Rejonowego o udzielenie zgody zastępczej w tym zakresie, na skutek czego postanowieniem z 21 listopada 2024 r. Sąd Rejonowy wyraził zgodę na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd przedmiotową nieruchomością, polegającą na złożeniu oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością wspólną na cele budowlane, dla przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego robót budowlanych polegających na budowie przydomowego ganka przez inwestorkę. W tych okolicznościach stwierdzić należy, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, że zaistniały podstawy do wydania decyzji w trybie art. 49 ust. 4 pkt 1 P.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii braku prawa inwestorki do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy zauważyć, że dysponowanie nieruchomością na cele budowlane stanowi, co do zasady, czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu (por. wyroki NSA z 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1075/18; z 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2023/19; dostępne w CBOSA). W odniesieniu zatem do nieruchomości, która stanowi współwłasność złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oznacza konieczność przedstawienia zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Zgodnie jednak z art. 199 zd. drugie k.c. w braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli. Zatem uzyskanie przez inwestorkę postanowienia sądu o wyrażeniu zgody na legalizację przedmiotowego ganku zastępowało zgodę skarżącego jako współwłaściciela budynku. Należy przy tym wskazać, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy posiadać w czasie legalizowania samowolnie zrealizowanych robót budowlanych (wyrok NSA z 18 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 1688/19; wyrok NSA z 27 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2709/22, dostępne w CBOSA). Przy czym podkreślić należy, że jedną z podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest określona w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody, przeanalizowano wszystkie argumenty. Zatem w postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy jest organem merytorycznym, którego powinnością jest nie tylko odnieść się do zarzutów odwołania, lecz ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę już rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji. Z uwagi na to, że dopiero na etapie postępowania odwoławczego pojawiły się zastrzeżenia co do prawa dysponowania przez inwestorkę nieruchomością na cele budowlane, to organ odwoławczy nie tylko miał uprawnienie, ale był zobowiązany kwestię tę wyjaśnić. Skoro zaś ostatecznie skarżąca przedłożyła postanowienie sądu o wyrażeniu zgody na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd nieruchomością polegające na złożeniu oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane dla przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego robot budowlanych polegających na budowie ganku, to został spełniony warunek posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na datę legalizacji. Niezasadny jest przy tym zarzut, że postanowienie to nie mogło zostać uwzględnione z uwagi na nieprzedłożenie go w wyznaczonym przez organ terminie. Przede wszystkim należy podkreślić, że termin wyznaczany przez organ w trybie art. 48b ust. 1 P.b. jest terminem procesowym, instrukcyjnym, a nie terminem prawa materialnego. Może być zatem przedłużany, skracany i zawieszany przez organ, w zależności od potrzeb konkretnej indywidualnej sprawy administracyjnej. Co więcej termin ten powinien być wystarczająco długi, aby umożliwić stronie skuteczne spełnienie przez nią nałożonych obowiązków. Ponadto nawet upływ terminu zakreślonego przez organ nadzoru budowlanego do wykonania obowiązku nałożonego w ramach wszczętego postępowania naprawczego nie powoduje, że wygasa sam obowiązek inwestora wykonania tego obowiązku (np. złożenia dokumentów, których żądał organ). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 września 2013 r. (sygn. akt II OSK 993/12, dostępny w CBOSA) stwierdził, że jeżeli inwestor wprawdzie uchybił wyznaczonemu przez organ terminowi, ale mimo tego wykonał nałożony przez organ nadzoru budowlanego obowiązek, to wówczas samo niedochowanie terminu procesowego nie może być samoistną podstawą do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu lub jego części. Jeżeli zatem w dacie orzekania przez organ odwoławczy inwestorka spełniła wszystkie wymogi niezbędne do legalizacji przedmiotowego ganku, to organ nie miał podstawy do wydania decyzji o rozbiórce, a w konsekwencji był zobowiązany do wydania decyzji w trybie art. 49 ust. 4 pkt 1 P.b. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania przez organ odwoławczy. Z akt sprawy nie wynika, aby organ ten uchybił przepisom proceduralnym. Organ przeanalizował wszystkie okoliczności, które były istotne i niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a także sporządził uzasadnienie stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W świetle powyższych rozważań uznać zatem należy, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny oraz prawidłową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, przy właściwym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.