II SA/Ol 1003/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie przekazania gospodarstwa rolnego na własność Skarbu Państwa za świadczenie rentowe postanawia 1/ umorzyć postępowanie sądowe; 2/ przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz radcy prawnego M. S. wynagrodzenie w kwocie 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększonej o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. WSA/post.1 – sentencja postanowienia

W. S. (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako: Kolegium) z (...) stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżącego na postanowienie Starosty (...) z (...) w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydium Powiatowej Rady Narodowej (...) z (...), dotyczącej gospodarstwa przejętego wraz z budynkami na Skarb Państwa, w zamian za świadczenia rentowe, położonego w obrębie J., gmina M. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podniesiono, że na postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania zażalenie nie przysługuje. Jednocześnie wskazano, że w postępowaniu wznowionym przez organ I instancji skarżący ma prawo zgłaszać uwagi, zaś organ I instancji jest zobligowany do ich oceny. Pismem z 28 marca 2022 r. pełnomocnik skarżącego, ustanowiona w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy, cofnęła wniesioną w niniejszej sprawie skargę, wskazując, że skarżący błędnie zrozumiał treść postanowienia z (...). Do pisma dołączono oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi, w którym skarżący podał, że pozostawał w błędnym przekonaniu, że odmówiono rozpatrzenia jego sprawy i dopiero po rozmowie z pełnomocnikiem zrozumiał, że postępowanie jest w toku i to we wznowionym postępowaniu może przedstawiać argumenty i wnioski dowodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Należy zatem wskazać, że stosownie do art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżącego jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd postępowanie w sprawie umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie kosztów pełnomocnikowi z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz. 68).