II SA/Lu 99/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Anna Ostrowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lipca 2026 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2025 r., znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r., znak: [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz K. D. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją nr [...] z 21 października 2025 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 3, 4 i 5, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 2 - 6 oraz art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.) w związku z art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.) - w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej przez art. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688) oraz w związku z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688), po ponownym rozpatrzeniu wniosku G. K. z dnia 21 stycznia 2024 r., Prezydent Miasta L. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku usługowego (usługi hotelarskie) oraz zmiany sposobu użytkowania na funkcję mieszkalną wielorodzinną i usługową (usługi hotelarskie, biurowe i gastronomiczne), na działkach nr [...] i [...] położonych przy Al. [...] w L., pas drogowy — Al. [...] (dz. nr [...], [...] — droga powiatowa) przez dz. nr [...]. W sentencji decyzji: 1) wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji; 2) zawarto następujące ustalenia dotyczące rodzaju, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu: - teren zabudowy usługowo - mieszkalnej; - rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejącego budynku usługowego (usługi hotelarskie) oraz zmiana sposobu użytkowania na funkcję mieszkalną wielorodzinną i usługową (usługi hotelarskie, biurowe i gastronomiczne) w ramach uzupełnienia istniejącego zainwestowania nieruchomości; 3) określono warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego: - nieprzekraczalną linię zabudowy — oznaczono kolorem niebieskim na załączniku nr 1 do decyzji; - wielkość powierzchni zabudowy (istniejącej i projektowanej) w stosunku do powierzchni działki — max. 49,0%, a udział powierzchni biologicznie czynnej — min. 25,0%; - szerokość elewacji frontowej (mierzona jako rzut prostokątny najdalej wysuniętych punktów budynku na linie rozgraniczenia drogi - al. [...]) — max. 44,3 m; - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (mierzona od poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku): a/ części projektowanej — max. 20,0 m i nie wyżej niż rzędna 236,0 m n.p.m. w poziomie gzymsu, okapu lub attyki; b/ części istniejącej — bez zmian; - geometria dachu: a/ części projektowanej — przekrycie płaskie lub wielospadowe o nachyleniu połaci dachu do 430, z kalenicą na wysokości max. 20,0 m i nie wyżej niż rzędna 236,0 m n.p.m.; b/ części istniejącej — bez zmian. W decyzji wskazano ponadto, że w zagospodarowaniu terenu inwestycji w związku z bezpośrednim sąsiedztwem terenu zamkniętego przewidzieć należy ograniczenia wynikające z decyzji Ministra Obrony Narodowej z 15.02.2023 r. w sprawie wprowadzenia do użytku w resorcie obrony narodowej "Instrukcji o ochronie obiektów wojskowych i konwojowanego mienia" Szt. Gen. [...] oraz zastrzeżenia Rejonowego Zarządu Infrastruktury w L. zawarte w piśmie nr [...] z dnia 16 lutego 2024 r. Następnie podniesiono, że uciążliwości związane z charakterem prowadzonej działalności usługowej nie powinny przekraczać granic zajmowanej nieruchomości; zakazano zmiany rzeźby terenu, która mogłaby mieć niekorzystny (negatywny) wpływ na działki sąsiednie, np. powodowałaby zmianę stosunków wodnych i zalewanie terenu lub utrudniałaby odpływ wód opadowych i osuwanie mas ziemnych. Nakazano również, aby projektowane rozwiązania odpowiadały aktualnym standardom techniczno-użytkowym, zapewniając harmonijną aranżację zabudowy, form zieleni i małej architektury, przy uwzględnieniu zaleceń Miejskiego Konserwatora Zabytków w L. wynikających z pisma z dnia 5 stycznia 2024 r., znak: [...] W decyzji wskazano, że w toku postępowania administracyjnego dokonano następujących uzgodnień: 1) z Zarządem Dróg i Transportu Miejskiego w L., pismem znak: [...] z dnia 9.10.2025 r.- bez uwag, 2) z Wojewodą L. — projekt decyzji nie podlega uzgodnieniu w zakresie zadań rządowych z uwagi na brak przestanek określonych wart. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 3) z Marszałkiem Województwa L. - nie zajął stanowiska w terminie przewidzianym ustawą, w związku z czym uzgodnienie uważa się za dokonane, 4) z Miejskim Konserwatorem Zabytków w L. - skorzystano z uprawnienia z art. 53 ust. 5 zd. drugie w zw. z art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - odstąpiono od zajęcia stanowiska przez organ uzgadniający, dokonując tym samym uzgodnienia w sposób milczący, 5) z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w L. - odstąpił od zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie, co zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. należy traktować jako uzgodnienie dokonane. Decyzją z 29 grudnia 2025 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: k.p.a.) po rozpoznaniu odwołania E. D., A. B., J. D. — B., K. K.- D., K. D., G. C. oraz odwołania Spółdzielni Budowlano — Mieszkaniowej "I." w L., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji nr [...] z 21 października 2025 r., znak: [...] W uzasadnieniu decyzji Kolegium w sposób obszerny opisało tok postępowania w niniejszej sprawie. Następnie przywołało treść art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., art. 59 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 61 ust. 1, ust. 4 i ust. 5a tej ustawy. Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji wykonał wszystkie zalecenia organu odwoławczego zawarte w kasacyjnej decyzji z dnia 26 lipca 2024 r., znak: [...] Stwierdziło, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zdaniem Kolegium, organ prawidłowo ustalił krąg stron postępowania. Ponadto dokonał stosownych uzgodnień projektu decyzji oraz dokonał prawidłowo analizy uwarunkowań zagospodarowania terenu. Zapewnił przy tym stronom czynny udział w postępowaniu. Spełnione zostały wszystkie warunki przewidziane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a przede wszystkim tzw. zasada "dobrego sąsiedztwa" wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 tego przepisu. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, Kolegium uznało je za niezasadne. Kolegium wyjaśniło, że organ pierwszej instancji ustalił następców prawnych A. W. C. i T. Z. L.. Ponadto J. J. i J. J. zostali pomyłkowo wskazani jako strony w postępowaniu uzgodnieniowym Miejskiego Konserwatora Zabytków w L. zakończonym postanowieniem z dnia 8 marca 2024 r., znak: [...] Następcy prawni T. Z. L., tj. M. M. L., A. M. M. i D. W. K. nie są stronami postępowania w niniejszej sprawie. Ponadto stroną postępowania nie jest wskazana w odwołaniu jako następczyni prawna po J. i J. J., G. M. W.. Mimo pism organu pierwszej instancji skierowanych do Sądu Rejonowego L. — [...] w L. z dnia 13 czerwca 2025 r. (k. 481 akt) i z dnia 4 września 2025 r. (k. 490 akt), gdzie zawarto prośbę o udostępnienie adresów następców prawnych A. W. C., Sąd takich adresów A. J. M. i R. C. nie udostępnił, ponadto ich nazwiska nie figurują w żadnym z rejestrów, którymi dysponuje organ pierwszej instancji. Ponadto E. C., A. J. M. i R. C. nie wypełnili wynikającego z art. 22 ust. 2 w związku z art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.) obowiązku zgłoszenia do ewidencji gruntów i budynków nabycia spadku po A. W. C.. Kolegium wyjaśniło następnie, że organ pierwszej instancji ustalił, że przed Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w L. z dnia 8 marca 2024 r., znak: [...], które nie zostało zakończone. Kolegium podkreśliło, że okoliczność, jak zakończy się to postępowanie, nie ma prawnego znaczenia w sprawie. Wynika to z faktu, iż w dniu 1 października 2025 r. organ sporządził nowy projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy (k. 513 akt), który w sposób milczący uzgodnił z Miejskim Konserwatorem Zabytków i Rewitalizacji w L. — notatka służbowa z dnia 17 października 2025 r. (k. 577-578 akt sprawy). Chybiony, według Kolegium, jest zarzut naruszenia art. 49 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 1c u.p.z.p. wobec A. J. M. i R. C.. Organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał im doręczeń, nie naruszył art. 53 ust. 1b u.p.z.p., który stanowi, że "adresy osób, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości, ustala się na podstawie wszelkich okoliczności, jeżeli są one znane organowi z urzędu lub zostały wskazane przez stronę, w tym również na podstawie ewidencji gruntów i budynków. Doręczenie na tak ustalony adres jest skuteczne." Kolegium nie znalazło podstaw do twierdzenia, że naruszono art. 28 k.p.a., ponieważ organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił krąg stron postępowania. Zdaniem Kolegium, całkowicie bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w związku z art. 8 art. 11 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera stosowne i przy tym obszerne uzasadnienie faktyczne i prawne. Motywy podjęcia decyzji ustalającej warunki zabudowy zostały w zaskarżonej decyzji wystarczająco wyjaśnione. Kolegium nie znalazło podstaw to twierdzenia, że organ pierwszej instancji naruszył zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, ani że odstąpił od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Przede wszystkim planowana inwestycja spełnia zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa" statuowaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Podobnie – w ocenie Kolegium - całkowicie bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 7, art. 77 s 1 i art. 80 k.p.a. Organ pierwszej instancji wyjaśnił na tyle stan faktyczny sprawy, zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, że możliwe było wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Kolegium nie dostrzegło podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie. Okoliczność, że odwołujący domagają się stwierdzenia nieważności przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 marca 2024 r., znak: [...], nie jest wystarczającym powodem do zawieszenia postępowania. Podobnie rzecz się ma ze śmiercią T. Z. L., J. J., J. J. i A. C.. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że wbrew twierdzeniu odwołujących organ pierwszej instancji uwzględnił uwarunkowania przestrzenne najbliższej okolicy planowanej inwestycji. Przede wszystkim uzgodnił warunki zabudowy z Miejskim Konserwatorem Zabytków i Rewitalizacji w L. — uzgodnienie milczące. Nie są dla organu pierwszej instancji wiążące postanowienia o odmowie uzgodnień konserwatorskich wydane w innych sprawach. Wcześniejsze, przytoczone przez odwołujących postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków i decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy utrzymana w mocy przez Kolegium nie mają prawnego znaczenia w sprawie. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w oparciu o nowe uzgodnienia wydane przez Miejskiego Konserwatora Zabytków na potrzeby planowanej inwestycji, pomimo iż w obrocie prawnym nadal obowiązują uzgodnienia objęte postanowieniem Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 marca 2024 r. znak: [...], w stosunku do którego prowadzone jest aktualnie postępowanie w przedmiocie stwierdzenia jego nieważności. Wbrew stanowisku strony odwołującej, wobec nowego projektu decyzji z dnia 1 października 2025 r. nie wiąże organu pierwszej instancji postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 marca 2024 r., znak: [...], gdyż organ dokonał milczącego uzgodnienia z konserwatorem nowego projektu decyzji. W ocenie Kolegium, zbędne jest przeprowadzenie dowodu z postanowień i decyzji wydawanych już wcześniej dla planowanej inwestycji obejmującej zabytkowy młyn ropno-motorowy A. i G. z 1922 r., gdyż nie mają one prawnego znaczenia w sprawie. Także zbędne jest przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność ustalenia, czy i jaki będzie obszar oddziaływania planowanej rozbudowy, nadbudowy i przebudowy istniejącego budynku usługowego na nieruchomości sąsiednie oraz budynki na nich posadowione, a w szczególności zbadanie poziomu nasłonecznienia budynków przy ul. [...] i 1A poprzez sporządzenie tzw. linijki słońca, rozstrzygając tym samym powstałe wątpliwości. Kwestia nasłonecznienia nieruchomości sąsiednich będzie badana na etapie ewentualnego pozwolenia na budowę. Skargę na decyzję Kolegium wniósł K. D., zarzucając: I. naruszenie przepisów dające podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: k.p.a.): 1) rażące naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez pominięcie oczywistej okoliczności, że przeprowadzenie postępowania przed Prezydenta Miasta L. oraz przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym powinno nastąpić z udziałem wszystkich składających odwołanie współwłaścicieli nieruchomości sąsiedniej, będących właścicielami lokali mieszkalnych przy ul. [...] oraz właścicieli lokali garażowych przy ul. [...], w sytuacji, gdy mieli oni oczywisty przymiot stron postępowania, ponieważ wystarczająco wykazali swój indywidualny interes prawny oparty na przepisach regulujących prawo własności (w szczególności art. 140 k.c.), a nie wszyscy są członkami Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "I." w L., które to naruszenie daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.); 2) rażące naruszenie art. 40 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. polegające na zaniechaniu doręczania stronom postępowania (wszystkim właścicielom lokali przy ulicy [...] i 1A.) pism, w tym zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co przy naruszeniu tej zasady doprowadziło do wydania decyzji z pogwałceniem zasady czynnego udziału stron w postępowaniu i przy zaistniałej wadze naruszenia powyższych przepisów daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.); 3) pominięcie okoliczności, że Prezydent Miasta L. nie zastosował się do zaleceń wydanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia 26 lipca 2024 r. (znak: [...]) w zakresie: - ustalenia danych następców prawnych A. W. C., T. Z. L., J. J. i J. J. oraz umożliwienia im udziału w postępowaniu, co polegało na niepodjęciu przez organ wszelkich możliwych czynności pozwalających na ustalenie adresów A. J. M. i R. C., świadomym wykluczeniu z postępowania następców prawnych po T. Z. L. (M. L., D. K. oraz A. M.) oraz G. W. jako następcy prawnego po J. i J. J., - ustalenia, czy Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 marca 2024 r. (znak: [...]), a jeśli tak, to jak się ono zakończyło, co polegało na: ustaleniu jedynie, że przed Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego toczy się przedmiotowe postępowanie nieważnościowe, a Minister nie wydał dotąd rozstrzygnięcia, zaś Prezydent w tej sytuacji nie poczekał na jego zakończenie, wydając przedwczesną decyzję o warunkach zabudowy, po ponownym zwróceniu się do Miejskiego Konserwatora Zabytków o kolejne uzgodnienie, pomimo związania organu I instancji postanowieniem Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 marca 2024 r., (znak: [...]), co stanowiło kwalifikowaną wadliwość, polegającą na rażącym naruszeniu prawa, tj. art. 10 k.p.a., art. 28 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 139a § 1 k.p.a. oraz art. 16 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., które to naruszenia prawa dają podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.); 4) pominięcie, że wydanie decyzji przez Prezydenta Miasta L. nastąpiło w oparciu o wydane w sposób milczący postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w L., które dotknięte było kwalifikowaną wadą skutkującą jego nieważnością (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a.); II. naruszenie przepisów dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj.: - art. 49 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1c u.p.z.p. poprzez zastosowanie tego trybu doręczeń w stosunku do A. J. M. i R. C., w sytuacji, gdy zgodnie z art. 53 ust. 1b u.p.z.p. organ I instancji zobowiązany był do podjęcia wszelkich możliwych czynności w celu ustalenia adresów tychże stron, w szczególności powinien był ponownie zwrócić się o udzielenie informacji do Sądu Rejonowego [...] w L., który prowadził postępowanie spadkowe o sygn. [...] i dysponował danymi adresowymi wyżej wymienionych lub też zasięgnąć informacji w księdze wieczystej odziedziczonej przez nich nieruchomości, bądź zwrócić się o udzielenie informacji do znanych organowi krewnych tych osób —E. C. lub G. C., co w konsekwencji pozbawiło A. J. M. i R. C. prawa do czynnego udziału w postępowaniu; - prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta L. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze z pominięciem udziału bardzo wielu właścicieli lokali mieszkalnych położonych w bloku przy ulicy [...] w L. i lokali garażowych w ciągu [...], którzy, będąc współwłaścicielami nieruchomości gruntowej bezpośrednio graniczącej z działkami nr [...] i [...] niewątpliwie mają przymiot stron w niniejszym postępowaniu, zaś organy nie zawiadomiły ich na żadnym etapie postępowania o tym, że zostało ono wszczęte i że mogą one brać czynny w nim udział, w sytuacji, gdy byli oni uznawani za strony postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie znak: [...] oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (sprawa o sygn. II SA/Lu 615/24) i Naczelny Sąd Administracyjny (sprawa o sygn. II OZ 750/24), co w sposób rażący naruszało art. 28 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a., a w konsekwencji stanowi wadę stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; - rażące naruszenie art. 40 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a., polegające na zaniechaniu doręczania stronom postępowania (wszystkim właścicielom lokali przy ulicy [...] i 1. pism, w tym zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania; - prowadzenie postępowania z pominięciem właścicieli lokali mieszkalnych położonych w blokach przy ulicy [...], [...] i [...] w L., którzy, będąc współwłaścicielami nieruchomości gruntowych nie graniczących bezpośrednio z działkami nr [...], [...], ale znajdujących się niewątpliwie w obszarze oddziaływania zamierzonej inwestycji (biorąc pod uwagę jej skalę), niewątpliwie mają przymiot stron w niniejszym postępowaniu, zaś ani Prezydent Miasta L. ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zawiadomili ich na żadnym etapie postępowania o tym, że zostało ono wszczęte i że mogą brać czynny w nim udział, co w sposób rażący naruszało art. 28 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. i art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 5a u.p.z.p.; III. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez nienależyte i bardzo lakoniczne uzasadnienie decyzji organów obu instancji, co przejawiało się w szczególności w braku rozważań co do spełnienia przez planowaną inwestycję wymogów wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w szczególności organy nie analizowały, czy rozpatrywana inwestycja będzie prowadziła do kontynuacji funkcji wyznaczonej przez najbliższe jej otoczenie oraz w ogóle nie odnosiły się do ustalenia, jaki ta inwestycja może mieć wpływ na otoczenie i naruszenie praw osób trzecich (zasada dobrego sąsiedztwa), co w konsekwencji prowadzi do konstatacji, że nie jest możliwe prześledzenie przez strony motywów, jakimi kierowały się organy, wydając takie rozstrzygnięcie; 2) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania oraz tego, jaki planowana inwestycja będzie miała wpływ na istniejący ład architektoniczno-budowlany w jej obszarze oddziaływania, jak również tego, że zrealizowanie planowanej inwestycji w sposób wskazany w decyzji będzie prowadziło do znacznego pogorszenia stanu nieruchomości, które bezpośrednio graniczą z działkami nr [...], [...]; 3) art. 97 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania ze względu na śmierć w trakcie postępowania T. Z. L. (zm. 2 kwietnia 2024 r.) i niewezwania do udziału w sprawie jej następców prawnych, jak również poprzez niezawieszenie postępowania pomimo okoliczności, że przed Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 8 marca 2024 r. wydanego przez Prezydenta Miasta L.; 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta L.; IV. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i naruszenie przez to zasady dobrego sąsiedztwa, co polegało na nieuwzględnieniu przez Prezydenta Miasta L. uwarunkowań przestrzennych w najbliższej okolicy planowanej inwestycji oraz tego, że realizacja tej inwestycji doprowadzi do degradacji sąsiadujących z nią budynków mieszkalnych, jak również pozbawi cały najbliższy układ urbanistyczny jego walorów estetycznych i historycznych przy jednoczesnym zupełnym zignorowaniu przez Prezydenta Miasta L. wcześniej wydanych wiążących go na podstawie art. 110 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 i 2 k.p.a. postanowień o odmowie uzgodnień konserwatorskich oraz decyzji odmawiających ustalenia warunków zabudowy dla tych działek przy bardzo zbliżonych parametrach planowanych obiektów (zakładana duża powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni działki, nieracjonalna ingerencja w otoczenie zabytkowego obiektu dawnego młyna A. i G. oraz zaburzenie percepcji przestrzennej tego obiektu jak i obiektu zabytkowego Szpitala Wojskowego). W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a w razie gdyby Sąd nie dostrzegł podstaw do stwierdzenia nieważności tych decyzji, o ich uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Prezydenta Miasta L., a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym uiszczonego wpisu od skargi, według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zarzuty te można odnieść do sfery podmiotowej i przedmiotowej, ponieważ skarżący kwestionuje zarówno prawidłowość ustalenia w postępowaniu administracyjnym kręgu stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej na wstępie inwestycji, jak i prawidłowość oceny spełnienia wszystkich przesłanek wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji, a zwłaszcza prawidłowość przyjęcia, że spełniona została tzw. zasada kontynuacji, zwana również zasadą dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). W pierwszej kolejności należy się odnieść do pierwszej grupy zarzutów, w oparciu o które skarżący sformułował najdalej idące żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji jako rażąco naruszających prawo. W ocenie skarżącego organy dopuściły się szeregu rażących nieprawidłowości przy ustaleniu, kto ma w sprawie interes prawny, a w konsekwencji pozbawiły szereg osób prawa do czynnego udziału w niniejszym postępowaniu. Ten zarzut nie może jednak skutkować ani uchyleniem, ani tym bardziej stwierdzeniem nieważności kwestionowanych decyzji. Skutki procesowe, w tym w postępowaniach sądowoadministracyjnych, niewzięcia udziału w postępowaniu zwykłym przez uprawnioną stronę, a zwłaszcza możliwość kwestionowania przez inne strony, a także orzekający sąd, braku udziału uprawnionych stron, budziły w orzecznictwie liczne kontrowersje. Zagadnienie to wywoływało liczne spory tak w doktrynie, jak i w orzecznictwie, jednak w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie zarysowała się linia orzecznicza, którą Sąd rozpoznający niniejszą skargę podziela, uznająca niemożność uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu stwierdzenia wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. bez uwzględnienia stosownego wniosku strony, której prawa do udziału w postępowaniu on dotyczy. Jedynie podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje spełnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który nie ma podstaw do stwierdzania, że podmiot, który nie wniósł skargi, został pominięty w postępowaniu administracyjnym. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy wykładać w ten sposób, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym należy uwzględniać wolę podmiotu, którego prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym zostało naruszone. Podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może skutecznie podnieść tylko osoba, której ona bezpośrednio dotyczy, a sąd może ją uwzględnić tylko w przypadku wniesienia przez taki podmiot stosownego środka zaskarżenia (por. wyroki NSA: z dnia 7 listopada 2013 r., II OSK 2150/13, z dnia 26 stycznia 2009 r., II OSK 51/08; z dnia 21 października 2009 r., II OSK 1628/08, OSP 2011 r., z. 2, poz. 23; z dnia 18 listopada 2009 r., II OSK 1781/08; z dnia 10 lutego 2011 r., II OSK 277/10; z dnia 9 czerwca 2011 r., II OSK 990/10; z dnia 2 października 2012 r., II OSK 1024/11). Jest to konsekwencja unormowania art. 147 k.p.a. Zgodnie z art. 147 zd. drugie k.p.a., wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Oznacza to, że w przeciwieństwie do reguły ogólnej określonej w art. 147 zd. pierwsze k.p.a. wznowienie postępowania z tej przyczyny nie następuje z urzędu. Taka zasada dysponowania przez samą stronę swoimi uprawnieniami obowiązuje także w postępowaniu sądowym na tle stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. Innymi słowy, prawo do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym jest prawem opartym na bezwzględnie obowiązującej zasadzie rozporządzalności (zob. art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a.). Zasada ta powoduje, że wyłącznie do oceny strony pozostawiono konsekwencje prawne co do naruszenia jej interesu prawnego, jeżeli nie uczestniczyła w postępowaniu (por. zamiast wielu wyrok NSA z 6 października 2022 r., II OSK 3351/19). Inne podmioty nie mają kompetencji do powoływania się na tę okoliczność, stąd zarzuty skarżącego, które dotyczyły braku udziału w postępowaniu wymienionych w skardze osób, nie mogły odnieść zamierzonego przez niego skutku. W pełni zasadne są natomiast podniesione w skardze zarzuty dotyczące niezbadania przez organy obu instancji istoty sprawy. Organy dopuściły się w tym zakresie szeregu poważnych uchybień. Sposób wyznaczania obszaru analizowanego został określony w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. sprzed nowelizacji, zgodnie z którym w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę (zgodnie z art 59 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie nowelizacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie stosuje się przepisy art. 61 ust. 5a w brzmieniu dotychczasowym). W części tekstowej analizy uwarunkowań zagospodarowania terenu stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji pierwszoinstancyjnej wskazano, że "w oparciu o art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został wyznaczony obszar analizowany na mapie zasadniczej w skali 1:1000 w odległości odpowiadającej trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Mając na uwadze, iż szerokość frontu działki objętej wnioskiem wynosi 50,0 m, obszar analizowany wyznaczony został wokół terenu inwestycji w odległości 150,0 m od jego granic w zakresie niezbędnym i wystarczającym do ustalenia parametrów i wymagań dla nowej zabudowy". Tymczasem z części graficznej analizy (mapy, która jest częściowo nieczytelna, nie zawiera wyraźnego oznaczenia granic działek i nie zawiera oznaczeń wszystkich numerów ewidencyjnych działek), wynika, że obszar ten wyznaczono w odległości większej niż trzykrotna szerokość frontu działki inwestycyjnej, co po pierwsze, zaprzecza deklaracji wynikającej z wyżej cytowanej części tekstowej analizy, po drugie zaś, budzi poważne wątpliwości co do prawidłowości takiego wyznaczenia obszaru analizowanego. W orzecznictwie sądów administracyjnych odnośnie do art. 61 ust. 51 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dominuje pogląd, że sposób wyznaczania granic obszaru analizowanego wynika wprost z regulacji zawartej w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. i należy postrzegać go jako zasadę. Prawidłowa interpretacja przepisu art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w związku z przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., prowadzi do wniosku, że określone w nim odległości stanowią w zasadzie górną granicę rozmiarów obszaru analizowanego, poza którymi inwestor może poszukiwać tzw. dobrego sąsiedztwa jedynie w szczególnie uzasadnionych sytuacjach, przy czym powiększenie obszaru analizowanego zawsze musi służyć zachowaniu ładu przestrzennego. Celem samym w sobie takiego powiększenia nie może być jedynie umożliwienie realizacji inwestycji w zaplanowanym przez inwestora kształcie. Wyznaczenie obszaru większego aniżeli wskazane minimum powinno być precyzyjnie wyjaśnione w części tekstowej analizy architektoniczno-urbanistycznej i jasno wynikać z części graficznej tak, by można było ocenić przyczyny, które przemawiały w danej sprawie za przyjęciem takiej a nie innej wielkości obszaru analizowanego (zob. zamiast wielu wyrok WSA w Łodzi z 19 grudnia 2025 r., II SA/Łd 780/25). W rozpoznawanej sprawie zabrakło wyjaśnienia, dlaczego wyznaczony na mapie obszar jest większy niż trzykrotna szerokość frontu działki inwestycyjnej. Nie sposób stwierdzić, jakie kryterium przyjął organ w tym zakresie, a poza tym w części tekstowej wskazano, że obszar ten został wyznaczony w minimalnym zakresie wyznaczonym normą art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Powiększenia obszaru analizowanego nie można wytłumaczyć okolicznością, że projektant objął tym obszarem całe działki, których jedynie część mieściłaby się w zakresie trzykrotnej szerokości frontu działki inwestycyjnej, ponieważ w wyznaczonym obszarze analizowanym znalazły się również części niektórych działek (np. dz. nr: [...], [...], [...], [...]). Również sama analiza, niezbędna do ustalenia, czy została spełniona tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, budzi szereg poważnych zastrzeżeń. Zasadę dobrego sąsiedztwa wprowadza powołany powyżej art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależniający zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p, czyli takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powyższy przepis wskazuje kumulatywne przesłanki składające się na zagwarantowanie ładu przestrzennego. Kluczowe znaczenie analizy wynika z faktu, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest aktem o charakterze związanym, którego wydanie wymaga skomplikowanego postępowania dowodowego, przeprowadzonego w oparciu o konkretnie określoną regulację. Na postępowanie wyjaśniające prowadzone w sprawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy składa się między innymi dokonanie analizy urbanistyczno-architektonicznej obszaru otaczającego działkę, której dotyczy wniosek inwestora. W orzecznictwie sądowym utrwalone są poglądy na temat roli, znaczenia i standardów, jakim powinna odpowiadać analiza urbanistyczno-architektoniczna. Analiza urbanistyczna jako główny dowód w sprawie ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 listopada 2021 r., II SA/Po 80/21). Możliwość ustalenia innego niż średni wskaźnik nie może wynikać z dowolnych twierdzeń analizy przewidujących możliwość odstąpienia od wskaźnika średniego. Treść analizy powinna wykazywać, że odstąpienie od wskaźnika średniego służy zachowaniu ładu przestrzennego. Tym samym powody i przesłanki odstępstw od zasad wyznaczania parametrów powinny być precyzyjnie, szczegółowo i rzetelnie uzasadnione przez organ wydający decyzję. (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 listopada 2021 r., II SA/Gl 803/21). Organ właściwy do wydania decyzji w sprawie warunków zabudowy określa wymogi nowej zabudowy, biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonej analizy, w szczególności średnie wskaźniki wskazanych wymogów dla obszaru analizowanego. Jednocześnie zezwala się na pewne odstępstwa od średniej m.in. co do wielkości powierzchni zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2022 r., II SA/Gl 77/20). Analiza przeprowadzona w niniejszej sprawie zawiera następujące błędy i niejasności, których organy w niniejszej sprawie nie dostrzegły, akceptując w treści decyzji zawarte w niej ustalenia. Po pierwsze, z części graficznej analizy wynika, że obszar analizowany obejmuje bezpośrednio sąsiadującą z terenem inwestycji działkę nr [...], która jest terenem zamkniętym, a także mającą status terenu zamkniętego działkę nr [...]. Tymczasem w tabeli znajdującej się na końcu części tekstowej analizy ("obliczenia wskaźników zabudowy") żadna z tych działek nie jest uwzględniona. Jest to bez wątpienia niekonsekwentne, tym bardziej, że w części tekstowej analizy jej autor kilkakrotnie odwołuje się do zabudowy działki nr [...] (" V. Opis stanu zainwestowania analizowanego obszaru. W obszarze analizy znajdują się zespoły zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z towarzyszącą funkcją handlowo-usługową o wysokości 111 do Xl kondygnacji, a także pojedyncze formy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dostępne z ulic: L., S. oraz al. [...], a od strony północno-wschodniej, na terenie zamkniętym, znajduje się zespół zabudowań szpitala wojskowego, z obiektami zabytkowymi"; "2. Linia zabudowy: (...) od strony wschodniej zabudowę kształtować należy analogicznie do usytuowania budynku szpitala wojskowego zlokalizowanego na działce sąsiedniej nr [...]"; "Wysokość ich elewacji frontowych wynosi (...) 233,3 m n.p.m./20,8 mb (szpital wojskowy)"; (...) Wyróżniającymi się w takiej przestrzeni (formą lub gabarytem) elementami zabudowy są z reguły obiekty klasyfikowane jako inwestycje celu publicznego, co ma miejsce w przypadku usytuowanego na przyległej działce nr [...] budynku Szpitala Wojskowego". Tego błędu organy w niniejszej sprawie nie dostrzegły. Po drugie, analizą objęto budynki nie znajdujące się w obszarze analizowanym, ponieważ z części graficznej wynika, że jedynie część działki nr [...] jest objęta tym obszarem, zaś w tabeli w części tekstowej analizy uwzględniono dane budynku, który pozostaje poza wyznaczonym na mapie obszarem analizowanym. Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku budynku na działce nr [...], który według części graficznej jest poza obszarem analizowanym, zaś w tabeli został uwzględniony. Po trzecie, wyznaczając wielkość powierzchni zabudowy (istniejącej i projektowanej) w stosunku do powierzchni działki na max. 49,0% organy nie wyjaśniły w sposób przekonujący, dlaczego odstąpiono od średniej wielkości tego parametru, który według analizy zawiera się w przedziale od 6,8% do 49,0% i średnio wynosi 31,9%. Za takie wyjaśnienie nie może wystarczyć wskazany w analizie "wielofunkcyjny zakres projektowanej inwestycji (biura, mieszkania, usługi hotelarskie, gastronomia) implikujący zastosowanie intensywniejszego wskaźnika powierzchni zabudowy charakterystycznego dla wielofunkcyjnej zabudowy śródmiejskiej". Po czwarte, w decyzji pierwszoinstancyjnej wskazano, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej części rozbudowywanej nie może przekroczyć 20 m i rzędnej 236,0 m n.p.m., co przekracza nieznacznie (o około 2 metry) wartość uśrednioną, nie zaburzając tym samym charakteru dominanty budynku Szpitala Wojskowego, zaś wysokość w poziomie gzymsu/okapu części zabytkowej pozostawiono bez zmian. Organ przy ustaleniu tego parametru odwołał się do wysokości budynku szpitala wojskowego, podczas gdy, jak wyżej wskazano, działka nr [...] nie znalazła się w tabeli zawierającej obliczenia wskaźników zabudowy. Ponadto z tabeli wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi średnio 16,2 m, zaś wysokość w kalenicy wynosi średnio 17,8 m. W części tekstowej analizy podniesiono, że "wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej części rozbudowywanej nie może przekroczyć 20 m i rzędnej 236,0 m n.p.m., co przekracza nieznacznie (o około 2 metry) wartość uśrednioną". Tymczasem ta wielkość przekracza wartość uśrednioną o prawie 4 m, nie zaś około 2 m, jak wskazano w analizie. Uwadze Sądu nie umknęło, że Kolegium w zasadzie w ogóle nie przeanalizowało kwestii spełnienia w niniejszej sprawie przesłanki "dobrego sąsiedztwa", jedynie stwierdzając, że została ona spełniona. Organy nie wyjaśniły również w sposób dostateczny kwestii uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z Miejskim Konserwatorem Zabytków. Kolegium kilkakrotnie podkreśliło, że przed Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w L. z dnia 8 marca 2024 r., znak: [...], które nie zostało zakończone. Kolegium wskazało, że okoliczność, jak zakończy się to postępowanie, nie ma prawnego znaczenia w sprawie. Wynika to z faktu, iż w dniu 1 października 2025 r. organ sporządził nowy projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy (strona 513 akt), który w sposób milczący uzgodnił z Miejskim Konserwatorem Zabytków i Rewitalizacji w L. — notatka służbowa z dnia 17 października 2025 r. (k. 577-578 akt sprawy). Kolegium w uzasadnieniu zwróciło uwagę na to, że w dniu 1 października 2025 r. sporządzono nowy projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, który został uzgodniony z konserwatorem w sposób milczący. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji z 25 października 2025 r. jest mowa jedynie o uzgodnieniach z marca 2024 r., w tym, że Miejski Konserwator Zabytków w L. postanowieniem z dnia 8 marca 2024 r. znak: [...] uzgodnił ten projekt decyzji, nie wspomniano zaś o "nowym" projekcie z 17 października 2025 r. uzgodnionym z konserwatorem milcząco. W tym stanie sprawy Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ w związku z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego, na które składał się wpis od skargi w kwocie 500 zł, orzeczono zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę, należy w pierwszej kolejności sporządzić nową, prawidłową i spójną analizę, uwzględniającą wszystkie istotne uwarunkowania urbanistyczne i architektoniczne, wskazać w niej działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.pz.p., a następnie konsekwentnie w oparciu o ten sam zbiór działek sąsiednich ustalić cechy, wskaźniki i parametry nowej zabudowy. Te ostatnie należy wskazać w sposób konkretny, a wszelkie odstępstwa od zasad ogólnych ich wyznaczenia powinny być szczegółowo uzasadnione przez odniesienie się do konkretnych uwarunkowań urbanistycznych i architektonicznych w terenie. Wszak sporządzenie projektu decyzji powierza się osobie z odpowiednimi kompetencjami. Ustalając cechy, wskaźniki i parametry nowej zabudowy, organ powinien kierować się zasadami wyrażonymi w art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.