II SA/Lu 989/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia zawiesić postępowanie.

Decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...] – wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 1 i ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], którą odmówiono M. M. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką J. M. w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do odwołania. Powodem orzeczonej odmowy było ustalenie przez organy obu instancji, iż niepełnosprawność J. M. powstała dopiero w jej 76 roku życia (w lipcu 2008 r.). Organy uznały w związku z tym, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka określona w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, w myśl którego świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie, albowiem przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie zarejestrowane pod sygnaturą K 38/13, zainicjowane wnioskiem z dnia 26 lipca 2013 r. złożonym przez grupę posłów na Sejm RP, obejmującym żądanie zbadania zgodności art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1456 ze zm., dalej "u.ś.r."), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1548 ze zm.), z art. 2 i art. 32 ust. 1 w związku z art. 69 Konstytucji RP, w zakresie nieuzasadnionego – w ocenie wnioskodawców – pozbawienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podmiotów sprawujących opiekę nad osobami, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez nie osiemnastego roku życia bądź w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej po ukończeniu 25 roku życia. Zdaniem autorów wniosku, wprowadzenie do art. 17 u.ś.r. powyższej regulacji narusza zasady demokratycznego państwa prawa, w szczególności zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości wobec prawa i obowiązek zapewnienia osobom niepełnosprawnym pomocy w zabezpieczeniu egzystencji. W ocenie Sądu wynik oceny zgodności z Konstytucją przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., stanowiącego podstawę materialnoprawną decyzji organów obu instancji w rozpoznawanej sprawie, ma znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Mając powyższe na uwadze, jak również kierując się dążeniem do zapewnienia jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego, Sąd uznał za zasadne zawieszenie niniejszego postępowania do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia w sprawie o sygn. K 38/13. Z tego względu, na podstawie powołanego na wstępie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.