II SA/Lu 964/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Starszy referent Agata Jakimiuk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lipca 2015 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...], w przedmiocie zasiłku dla opiekuna oddala skargę.

Decyzją z dnia 20 sierpnia 2014 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. poz. 567, dalej także: "ustawa"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza [...] z dnia 25 czerwca 2014 r., znak: [...], odmawiającą przyznania J. W. zasiłku dla opiekuna. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że przyczyną odmowy przyznania wnioskodawcy zasiłku dla opiekuna w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką K. W. jest to, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 6 września 2011 r., nr [...], przyznająca mu świadczenie pielęgnacyjne nie wygasła z mocy prawa w dniu 1 lipca 2013 r., a zatem nie została spełniona przesłanka określona w art. 2 ust. 1 ustawy. W skardze na powyższą decyzję J. W. zażądał jej uchylenia z uwagi na to, że decyzja ta jest dla niego bardzo krzywdząca. Skarżący podniósł, iż cały czas opiekuje się niepełnosprawną matką i z tego powodu nie podejmuje zatrudnienia. Podkreślił, że obowiązkiem pracowników Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej we [...] było zawiadomienie go o kończącym się okresie, na jaki zostało przyznane mu świadczenie pielęgnacyjne. Żaden z pracowników organu pierwszej instancji nie dopełnił tego obowiązku, wskutek czego nie ubiegał się ponownie o należne mu jeszcze przez dwa miesiące świadczenie pielęgnacyjne. Gdyby zaś świadczenie to zostało mu przyznane, nie miałby on kłopotów z "odzyskaniem specjalnego zasiłku opiekuńczego". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W sprawie jest bezspornym, że skarżący miał przyznane świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką na matką K. W. na okres od 23 marca 2011 r. do 30 kwietnia 2013 r. na mocy decyzji z dnia 6 września 2011 r., nr [...], wydanej z upoważnienia Burmistrza [...] przez Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej we [...]. Nie budzi więc wątpliwości, że decyzja o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie wygasła z mocy prawa z dniem 30 czerwca 2013 r. na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548), ale wygasła na skutek upływu okresu, na jaki świadczenie zostało przyznane. Z dniem 15 maja 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, realizująca wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r., K 27/13 (OTK-A 2014, z. 9, poz. 134). W wyroku tym Trybunał orzekł, że art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wskazując, że dokonane na mocy kwestionowanych przepisów, pozbawienie części osób opiekujących się niepełnosprawnym członkiem rodziny świadczenia pielęgnacyjnego naruszało standardy demokratycznego państwa prawnego. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw z dniem 1 lipca 2013 r. Z powyższego wynika, że jeśli osobie uprawnionej do świadczenia pielęgnacyjnego decyzja nie wygasła z mocy prawa z dniem 1 lipca 2013 r., tak jak miało to miejsce w przypadku skarżącej, to osoba ta nie jest uprawniona do zasiłku dla opiekuna. Zarzuty podniesione w skardze nie mają więc wpływu na prawidłowość decyzji organów obu instancji. Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie słusznie zatem odmówiły przyznania skarżącemu zasiłku dla opiekuna i prawidłowo uzasadniły swoje stanowisko. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).