II SA/Lu 96/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu 26 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r., znak: [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wybudowanego garażu p o s t a n a w i a: I. odrzucić skargę; II. zwrócić L. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

[...] stycznia 2019 r. L. K. złożyła skargę do Sądu na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] grudnia 2018 r., znak: [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wybudowanego garażu. Zarządzeniem z 18 lutego 2019 r. skarżąca została wezwana przez Sąd do usunięcia – w terminie siedmiu dni – braków formalnych skargi, poprzez złożenie odpisu skargi. Wezwanie do wykonania tego zarządzenia doręczono skarżącej 4 marca 2019 r. W zakreślonym terminie, który upłynął 11 marca 2019 r., skarżąca nie wykonała wezwania. W dniu 11 kwietnia 2019 r. skarżąca złożyła wymagany odpis skargi, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Postanowieniem z 22 maja 2019 r. Sąd odmówił przywrócenia skarżącej terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Odpis tego postanowienia doręczono stronie 31 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 49 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Brakiem formalnym pisma jest w szczególności brak jego odpisów dla doręczenia ich pozostałym stronom postępowania (art. 47 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd obowiązany jest odrzucić skargę. W celu wyjaśnienia wątpliwości dotyczących wspomnianych przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, działając w trybie art. 264 § 2 w związku z art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podjął uchwałę 18 grudnia 2013 r. (sygn. akt I OPS 13/13, ONSAiWSA 2014, nr 3 poz. 39) o następującej treści: "1. Niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. 2. Złożenie przez skarżącego wymaganych odpisów skargi po upływie wyznaczonego terminu, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a, ale przed odrzuceniem skargi, oznacza, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Nie budzi zatem żadnych wątpliwości, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi stanowi brak formalny skargi, uniemożliwiający nadanie skardze prawidłowego biegu, którego nieusunięcie – w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania sądu, powoduje konieczność odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Strona skarżąca w zakreślonym terminie, który upłynął 11 marca 2019 r., nie złożyła wymaganego odpisu skargi. Należy zauważyć, że złożenie odpisu skargi po upływie terminu zakreślonego przez Sąd, jak wynika z art. 85 p.p.s.a., było prawnie bezskuteczne. Prawomocnym postanowieniem z 22 maja 2019 r. Sąd odmówił bowiem przywrócenia skarżącej terminu do usunięcia braków formalnych skargi. W tej sytuacji Sąd, będąc związany – w myśl art. 269 § 1 p.p.s.a. – stanowiskiem wyrażonym we wskazanej wyżej uchwale NSA, obowiązany był skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie skarżącej z urzędu uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 500 zł uzasadniał art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.