II SA/Lu 941/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zmian w ewidencji gruntów postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. przyznać [...] M. Z. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.

W dniu 11 sierpnia 2016 r. A. R. złożył skargę do Sądu na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zmian w ewidencji gruntów. W piśmie skierowanym do Sądu, złożonym w dniu 8 marca 2017 r. (data nadania) ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa – w imieniu skarżącego – wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Sąd może jednak uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu w rozpoznawanej w sprawie nie zachodzą takie okoliczności, w związku z tym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postępowanie należało umorzyć. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy Sąd orzekł na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 2 pkt 1 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. poz. 1805). Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.