II SA/Lu 932/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 18 października 2023 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 2 sierpnia 2023 r., znak: SKO.41/4545/OS/2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Zaskarżoną decyzją z 2 sierpnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie po rozpatrzeniu odwołania B. R. (skarżąca, strona) od decyzji Wójta Gminy Spiczyn z 7 lipca 2023 r. odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję Kolegium, doręczoną w dniu 4 sierpnia 2023 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżąca złożyła skargę osobiście w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w dniu 6 września 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 i 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm, "p.p.s.a.") - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja, zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia, została doręczona stronie w dniu 4 sierpnia 2023 r., zatem przewidziany prawem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 4 września 2023 r. (z uwzględnieniem art. 83 § 4 p.p.s.a. – ponieważ koniec terminu na wniesienie skargi upływał 3 września 2023 r. - niedziela). Z akt sprawy wynika, że skarga została złożona osobiście w biurze Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w dniu 6 września 2023 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym, uwzględniając dyspozycję art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.