II SA/Lu 877/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości; w zakresie zażalenia skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 877/16 p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie zażaleniowe; 2. zwrócić Z. S. ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości. Postanowieniem z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 877/16 Sąd odrzucił powyższą skargę, ponieważ skarżący nie uzupełnił jej braków w wyznaczonym terminie. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie. Następnie pismem z dnia 8 lutego 2017 r. oświadczył, że cofa skargę w niniejszej sprawie, z uwagi na to, że "obecne postępowanie skargowe i tak powinno być zawieszone". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zasadą wynikającą z art. 195 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej p.p.s.a. jest, że akta sprawy wraz z zażaleniem wojewódzki sąd administracyjny przedstawia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu po doręczeniu zażalenia pozostałym stronom. Jeżeli natomiast postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie (art.195 § 3 p.p.s.a.). W przywołanym art. 195 § 3 p.p.s.a. ustawodawca nie wskazał konkretnych przykładów bezprzedmiotowości postępowania. Wskazać tu można na art. 161 p.p.s.a., z którego wynika, że przyczyną umorzenia postępowania jest jego bezprzedmiotowość, a w § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawodawca wskazał konkretne przyczyny bezprzedmiotowości, w tym cofnięcie skargi. Niewątpliwie skarżący mógł po wniesieniu skargi dalej nią rozporządzać, w tym skorzystać z najdalej idącego prawa jej cofnięcia (art. 60 p.p.s.a.), co też w sposób prawem dopuszczalny i skuteczny uczynił w piśmie z dnia 8 lutego 2017 r. W ocenie Sądu cofnięcie skargi w niniejszej sprawie wywołało również skutki w stosunku do postępowania zażaleniowego w sprawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 października 2016 r. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 195 § 3 ustawy p.p.s.a. należało postępowanie zażaleniowe umorzyć. O zwrocie uiszczonego przez skarżącego zażalenia orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 powyższej ustawy.