II SA/Lu 873/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zbiornika wodnego i doprowadzenia ukształtowania terenu działki do stanu poprzedniego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

W myśl art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. Okoliczność ta zachodzi wówczas, gdy postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące tego samego przedmiotu sprawy sądowoadministracyjnej i między tymi samymi stronami zostało wszczęte i trwa nadal. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. W dniu 29 października 2018 r. wpłynęła skutecznie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga M. K. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zbiornika wodnego i doprowadzenia ukształtowania terenu działki do stanu poprzedniego. Z kolei, jak wynika z akt sprawy oznaczonej sygnaturą II SA/Lu 1033/12 skarżący – M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zbiornika wodnego i doprowadzenia ukształtowania terenu działki do stanu poprzedniego. Następnie w dniu 12 marca 2013 r. został wydany przez WSA w Lublinie wyrok w sprawie II SA/Lu 1033/12, w którym uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Wskazany wyrok jest prawomocny. Po dokonaniu analizy akt spraw: II SA/Lu 873/18 oraz II SA/Lu 1033/12 Sąd stwierdził, że zachodzi tożsamość spraw. Z treści art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wynika wprost, że w ujęciu tego przepisu powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Konsekwencją procesową faktu, że taka sprawa zawisła już przed tutejszym Sądem, jest to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. W tej sytuacji zachodzi podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Ubocznie należy wskazać także, że skarga jest wniesiona po terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 5 października 2012 r. Skarżący w ustawowym terminie wniósł od niej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, która została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem. Niniejsza skarga złożona w dniu 29 października 2018 r. (data wpływu do Sądu) jest zatem wniesiona po terminie. Należy stwierdzić, mając na uwadze powyższe, że nawet gdyby skarga nie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a, to należałoby ją odrzucić, jako wniesioną po terminie na podstawie 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.