II SA/Lu 868/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S.-M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej - w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

E. S.-M. – wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr [...] orzekające o oddaleniu zarzutów skarżącej w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym, objętych tytułem wykonawczym nr [...]. W skardze, obok zarzutów kwestionujących zaskarżone postanowienie, skarżąca wniosła o wstrzymanie jego wykonania, motywując wniosek niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek ten skarżąca w pierwszej kolejności skierowała do organu drugiej instancji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a."), a w razie nieuwzględnienia tego wniosku przez organ – do Sądu na zasadzie § 3 ww. artykułu. Przed przekazaniem ww. skargi Sądowi Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówiło wstrzymania wykonania własnego postanowienia z dnia [...] r. nr [...]. W tej sytuacji aktualne pozostało rozpoznanie wniosku skarżącej w tym przedmiocie przez Sąd na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącej nie może zostać uwzględniony. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się więc do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dopuszczalne jest w sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Kwestia wykonania aktu administracyjnego pojawia się zatem w odniesieniu do aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W związku z powyższym, co do zasady, cechy wykonalności nie mają decyzje i postanowienia odmowne (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, str. 329-330; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, str. 225). W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja. Zaskarżone postanowienie utrzymuje bowiem w mocy rozstrzygnięcie o charakterze odmownym (tj. postanowienie organu pierwszej instancji oddalające zarzuty skarżącej w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej). Postanowienie to nie wymaga żadnych działań dla spowodowania określonego w nich stanu faktycznego lub prawnego i jako takie nie posiada przedmiotu wykonania, tj. węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu na jej podstawie. Nadto wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia pozostawałoby bez wpływu na wykonalność obowiązku będącego przedmiotem prowadzonej wobec skarżącej egzekucji. Podstawą tego obowiązku jest bowiem postanowienie Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr [...] zobowiązujące skarżącą do określonego działania (tj. do wykonania muru oporowego). Mając zatem na uwadze, że zaskarżone postanowienie - z uwagi na jego przedmiot - nie podlega wykonaniu, Sąd uznał, że wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.