II SA/Lu 841/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi C. L. na pismo Kierownika Urzędu Pracy w L. Filia w B. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania bonu na zasiedlenie p o s t a n a w i a I. odmówić przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego; II. umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie.

Skarżący, w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego), na druku PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wniosek uzasadnił tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, posiada akcje o łącznej wartości na dzień [...] r. [...] złotych oraz jest współwłaścicielem samochodu osobowego marki [...] z 2001 r. o wartości [...] złotych. Skarżący utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie [...]złotych netto. Na koszty utrzymania koniecznego jego gospodarstwa domowego składają się koszty wynajmu mieszkania [...] złotych, opłaty za energię elektryczną – [...] złotych kwartalnie, opłata za Internet – [...] złotych miesięcznie, karta miejska – [...] złotych miesięcznie oraz wyżywienie – [...] złotych miesięcznie. Łączne miesięczne koszty utrzymania wynoszą [...] złotych. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym stosownie do unormowania art. 239 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy pisma Kierownika Urzędu Pracy w L. Filia w B. w przedmiocie odmowy przyznania bonu na zasiedlenie a więc wniesiona jest w sprawie dotyczącej zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. Zgodnie zatem z unormowaniem art. 239 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. skarżący jest w niniejszym postępowaniu zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, zbędne jest więc rozpoznawanie wniosku o zwolnienie skarżącego od obowiązku ponoszenia kosztów sadowych. Artykuł 249a p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając na uwadze brzmienie tego przepisu jak i to, że skarżący z mocy ustawy jest w sprawie zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych referendarz sadowy umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych. W tym stanie sprawy wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy należy rozpoznać jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. Przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym jest powstanie uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego dla strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy w związku z ponoszeniem kosztów postępowania. Minimalny koszt ustanowienia radcy prawnego z wyboru dla reprezentowania skarżącego w niniejszym postępowaniu wynosi 480 złotych (§14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Natomiast wartość akcji skarżącego wynosi na dzień 4 sierpnia 2017 r. [...] złotych. Skarżący ma więc możliwość pozyskania środków finansowych na poczet kosztów ustanowienia radcy prawnego z wyboru. Przy czym nie odbędzie się to poprzez przeznaczenie na ten cel środków wydatkowanych na pokrycie kosztów utrzymania koniecznego, co wyklucza możliwość powstania uszczerbku w tych kosztach. Z tego powodu referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 249a p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.