II SA/Lu 836/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk, Protokolant Starszy asystent sędziego Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. G. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie.

Sygn. akt II SA/Lu [...] U Z A S A D N I E N I E Wojewoda postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] – po rozpatrzeniu zażalenia E. G. na postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], zawieszające postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość – uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w całości. E. G. w ustawowym terminie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na ww. postanowienie Wojewody. Na rozprawie sądowej w dniu [...] marca 2019 r. skarżący cofnął skargę, oświadczając przy tym, że nie zrozumiał, iż zaskarżone postanowienie dotyczy tylko zawieszenia postępowania, bowiem sądził, że dotyczy całokształtu sprawy (protokół rozprawy – k. 34). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę, a sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też cofnięcie skargi należało uznać za dopuszczalne i w konsekwencji – stosownie do powołanego wyżej art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – umorzyć postępowanie. Ubocznie wypada zaznaczyć, że w związku z tym, iż skarżący cofnął skargę dopiero na rozprawie, nie przysługuje mu zwrot uiszczonego wpisu od skargi (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. a contrario). Z powyższych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia.