II SA/Lu 804/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], postanawia odrzucić skargę.

W dniu [...] r. R. O. wniosła skargę do Sądu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W dniu [...] r. R. O. wniosła za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę (datowaną na dzień [....] kwietnia 2015 r.) na szereg postanowień Kolegium, w tym na postanowienie z dnia [...] r., nr [...]. Wyjaśnić należy, że obowiązujące przepisy prawa przewidują dwuinstancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne. Zgodnie z art. 127 § 1 i 3 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze przysługuje wniosek do tego organu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji (art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Z kolei obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu pierwszej instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu drugiej instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. W każdym więc przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) od orzeczenia organu pierwszej instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa orzeczenia wydanego przez organ w pierwszej instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą orzeczenia wydanego postępowaniu drugoinstancyjnym, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest owe orzeczenie ostateczne drugoinstancyjne. Skarga rozpoznawana w niniejszej sprawie została złożona na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, na które przysługiwał stronie skarżącej środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W tej sytuacji skarga należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.