II SA/Lu 797/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia za korzystanie z urządzeń wodnych p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie.

M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w L. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] w R. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości świadczenia za korzystanie z urządzeń wodnych oraz zobowiązania do zapłaty tego świadczenia na rzecz Spółki W. . W piśmie z dnia [...] stycznia 2021 r. skarżący oświadczył, że w związku z wydaniem przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu [...] grudnia 2020 r. decyzji nr [...] (tj. decyzji autokontrolnej uchylającej zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia [...] października 2020 r., a także poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] w R. z dnia [...] września 2020 r. i umarzającą postępowanie pierwszej instancji – k. 21-23), cofa skargę, albowiem jej rozpoznanie przez Sąd stało się bezcelowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – wobec złożenia przez skarżącego jednoznacznego oświadczenia o cofnięciu skargi – postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ubocznie wypada wskazać, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie podlegałoby umorzeniu również, gdyby skarżący nie cofną skargi – o ile podjęta przez Kolegium decyzja autokontrolna z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] stałaby się prawomocna. Wówczas podstawę prawną umorzenia postępowania stanowiłby art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec skutecznego cofnięcia skargi, ustalenie, czy ww. decyzja stała się prawomocna, a tym samym, czy postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe również z powodu zastosowania przez organ trybu autokontroli przewidzianego w art. 54 § 3 p.p.s.a., stało się jednak zbędne. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.