II SA/Lu 788/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "L. D." S. A. z siedzibą w L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych - w zakresie wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

W dniu 21 sierpnia 2017 r. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że wykonanie tej decyzji przed rozstrzygnięciem sprawy prawomocnym wyrokiem spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie jednak do art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta [...] decyzją z dnia [...] r., znak: [...], nakazał skarżącej spółce rozbiórkę obiektów budowlanych wraz z instalacją oświetleniową doprowadzoną do każdego obiektu, zlokalizowanych na działkach o nr ewid.: [...], [...], [...], [...] oraz na części działki o nr ewid. [...]. przy zbiegu ulic [...], [...] i [...] w [...], wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, funkcjonujących jako obiekty handlowe - targowisko, określonych w załączniku do tej decyzji oraz nakazał skarżącej spółce rozbiórkę (usunięcie) wszystkich straganów handlowych, kontenerów stalowych i namiotów wraz z instalacją oświetleniową, zlokalizowanych na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] położonych przy zbiegu ulic [...], [...] i [...] w [...], funkcjonujących jako obiekty handlowe - targowisko, wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że w sprawie niniejszej spełnione zostały przesłanki określone w powołanym przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Oczywiste jest bowiem, co wynika z ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wykonanie obowiązku nałożonego na stronę skarżącą decyzją organu pierwszej instancji, utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją, to jest dokonanie rozbiórki wskazanych wyżej obiektów budowlanych – ze swej istoty – może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub może spowodować trudne do odwrócenia skutki (por. jedynie przykładowo postanowienia NSA: z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2619/11, z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 1382/11, z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 385/12, z dnia 5 października 2012 r., sygn. akt II OZ 863/12, z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 29/13 oraz z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OZ 375/17). Niezależnie od tego stwierdzić należy, że – jak wykazała skarżąca spółka – przymusowa rozbiórka około 200 stoisk handlowych znajdujących się na terenie opisanego targowiska, wbrew woli podmiotów będących właścicielami tych obiektów, mogłaby doprowadzić do powstania znacznej szkody po stronie spółki, gdyż stanowiłaby podstawę do skierowania przez tych właścicieli ewentualnych roszczeń odszkodowawczych przeciwko spółce, których łączna wysokość przekraczałaby 600 000 złotych. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.