II SA/Lu 769/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na postanowienie [...] S.A. Oddziału w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej udostępnienia informacji publicznej; w zakresie wniosku pełnomocnika organu o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 769/17 o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania p o s t a n a w i a odmówić uzupełnienia wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 769/17 oddalił skargę J. R. na postanowienie [...] S.A. Oddziału w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej udostępnienia informacji publicznej. Pismem z dnia 8 września 2017 r. pełnomocnik organu wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez orzeczenie (zgodnie z wnioskiem zawartym w odpowiedzi na skargę) i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku się nie doręcza stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Na mocy art. 157 § 2 P.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku, co do kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Art. 199 P.p.s.a. stanowi, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 200 P.p.s.a., jest zasadą, że w razie uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. (art. 209 ustawy ). Jednak żaden z powyższych przypadków nie nakłada na Sąd obowiązku orzekania o zwrocie kosztów postępowania sądowego w sytuacji, w której oddalono skargę. Z treści przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyłania się bowiem zasada, w myśl której w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji nie przysługuje zwrot kosztów organowi, nawet gdy strona skarżąca sprawę przegra, tj. gdy skarga zostanie oddalona. Tym samym w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie ma zastosowania znana z regulacji Kodeksu postępowania cywilnego, zasada odpowiedzialności obu stron za wynik postępowania, w myśl której strona przegrywająca proces zwraca koszty postępowania stronie wygrywającej. Zasada ta ma zastosowanie dopiero w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, gdzie koszty podlegają zwrotowi "w obydwie strony" w zależności od wyniku sprawy przed tym Sądem. Poza tym wniosek o uzupełnienie wyroku w trybie art. 157 § 1 P.p.s.a., może być przez stronę postępowania zgłoszony, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Należy wskazać, mając na uwadze przytoczone wyżej wywody, że Sąd – w ramach merytorycznego rozpoznania skargi – nie był zobligowany do orzekania w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, bo wniosek o uzupełnienie wyroku w tym zakresie nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Wobec powyższego wniosek pełnomocnika organu o uzupełnienie wyroku z dnia 7 września 2017 r. nie zasługuje na uwzględnienie W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 157 § 2 P.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku należało oddalić.