II SA/Lu 768/19

30 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu 30 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2019 r., znak: [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za uzasadnione p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

W. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z [...] listopada 2019 r., znak: [...] w przedmiocie uznania za uzasadnione ponaglenia Z. M. w sprawie wydania zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Kontrola sądu administracyjnego obejmuje postanowienia organów administracji publicznej, z tym, że art. 3 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) ogranicza kognicję sądu w tym zakresie do postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Do właściwości sądów administracyjnych należy ponadto kontrola postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; (art. 3 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Katalog postanowień podlegających kognicji sądu administracyjnego jest wyczerpujący, zatem skarga wniesiona na postanowienie organu administracji publicznej inne niż wyżej wymienione jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jak wynika z art. 37 § 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.), ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie bądź na przewlekłość postepowania powoduje uruchomienie działania nadzorczego organu wyższego stopnia. Rozpatrując ponaglenie, organ wyższego stopnia ocenia, czy organ załatwiający sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania oraz stwierdza, czy miało to miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia (jeżeli postępowanie jest niezakończone), a nadto zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Wniesienie ponaglenia na podstawie art. 37 k.p.a. jest nadto niezbędną przesłanką wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Postanowienie wydane na skutek rozpatrzenia ponaglenia zapada zatem w toku postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga o istocie sprawy, ani też nie kończy postępowania. Nie przysługuje na nie zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Oczywiste jest nadto, że postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie jest postępowaniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. W związku z powyższym na postanowienie to nie służy skarga do sądu administracyjnego. W konsekwencji uznać należy, że skarga W. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2019 r., zapadłe w wyniku rozpatrzenia ponaglenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a., jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji.