II SA/Lu 764/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 269/19 - w zakresie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu postanawia: odrzucić wniosek.

Wyrokiem z dnia 9 października 2019 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 269/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z 5 marca 2019 r. w przedmiocie zabezpieczenia własności prywatnej i dokonania wpisów w księdze wieczystej. W dniu 31 października 2022 r. (data stempla pocztowego) J. D. (dalej także jako: skarżąca) wniosła skargę o wznowienie postępowania. Postanowieniem z 24 listopada 2022 r. Sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania, z uwagi na nieusunięcie braków formalnych (brak wskazania podstaw wznowienia, brak wskazania okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, brak zawarcia żądania w zakresie zaskarżonego orzeczenia). Odpis postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 5 grudnia 2022 r. W piśmie z 12 grudnia 2022 r. (nadanym w placówce operatora pocztowego w dniu 13 grudnia 2022 r.) pełnomocnik skarżącej wystąpił "o przywrócenie terminu sprawy", "na skutek podeszłego wieku – 90 lat i niemożności sprawnego poruszania się swobodnie po mieście". W uzasadnieniu pisma pełnomocnik zawarł szeroki wywód dotyczący kwestii spadkowych. Zarządzeniem z 21 grudnia 2022 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do wskazania, jakiego terminu procesowego dotyczy wniosek o przywrócenie terminu, zawarty w piśmie z 12 grudnia 2022 r. W odpowiedzi, udzielonej pismem z 4 stycznia 2023 r., pełnomocnik skarżącej stwierdził, że wnosi o "przywrócenie terminu sprawy spadkowej ze względu na dział spadku po A. i J. O.". W dalszych wywodach pełnomocnik przedstawił wywody dotyczące kwestii spadkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W rozpoznawanej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny, gdyż pomimo wezwania Sądu pełnomocnik skarżącej nie wskazał, jakiego terminu procesowego dotyczy wniosek. Merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu wymaga ustalenia, jakiego terminu procesowego dotyczy wniosek, bez takiego ustalenia nie sposób stwierdzić, czy doszło do uchybienia terminu i czy spełnione zostały ustawowe przesłanki do jego przywrócenia. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej wniósł "o przywrócenie terminu sprawy", a wezwany do wskazania, o jaki termin chodzi, w kolejnym piśmie wskazał, że wnosi o "przywrócenie terminu sprawy spadkowej". Tak sformułowanego wniosku nie da się w ogóle merytorycznie rozpoznać. Sąd administracyjny nie zajmował się żadną sprawą spadkową. Nie ma również czegoś takiego jak "termin sprawy". W grę mógł wchodzić termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania lub termin do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania (vide: wezwania Sądu z 4 listopada 2022 r.). Sąd samodzielnie nie może wskazać terminu, którego żądania domaga się strona, przy tak formułowanych żądaniach nie sposób ocenić, czy w ogóle doszło do uchybienia terminu i czy spełnione są ustawowe przesłanki do jego przywrócenia. Skoro pełnomocnik skarżącej nie wskazał (pomimo wezwania Sądu), jakiego terminu dotyczy wniosek o przywrócenie, nie ma możliwości merytorycznego rozpoznania wniosku, a zatem wniosek jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w sentencji.