II SA/Lu 761/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata E. K. o przyznanie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: zmienić postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 761/15 w ten sposób, że przyznać adwokatowi E. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy), w tym 41,40 zł (czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy) należnego podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Postanowieniem z 29 listopada 2017 r. odmówiono pełnomocnikowi strony skarżącej przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną nie przysługuje w sytuacji, gdy pełnomocnik nie złożył oświadczenia, o którym mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), dalej jako rozporządzenie. Z akt sprawy wynika, że we wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, złożonym w skardze kasacyjnej takiego oświadczenia nie było, jednakże oświadczenie takie pełnomocnik złożył w piśmie z 12 października 2017 r., które zostało złożone do akt zastępczych do czasu zwrotu akt z NSA. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że warunki formalne wniosku pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zostały spełnione. Tym samym istnieją podstawy do zmiany postanowienia z 29 listopada 2017 r. i przyznania pełnomocnikowi strony wynagrodzenia za świadczoną stronie z urzędu pomoc prawną. Zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a., wyznaczony adwokat [...] otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów [...] w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji, opłata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50 % opłaty określonej w pkt 1 (wynoszącej w tej sprawie stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia – 240 zł), a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zatem wynagrodzenie adwokata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, wynosi w tej sprawie 180 zł netto (w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat). Wynagrodzenie to należy powiększyć o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23 %, zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U z 2017 r., poz. 1221 ze zm.). Stąd kwota należna pełnomocnikowi z tytułu jego wynagrodzenia wynosi 221,40 złotych (180 zł + 41,40 zł tytułem należnego podatku od towarów i usług). Mając na uwadze powyższe oraz na podstawie 165 w zw. z art. 250 § 1 p.p.s.a. i § 21 ust. 1 pkt 2 lit b w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c i § 4 ust. 3 rozporządzenia, należało orzec jak na wstępie. Art. 210. § 1.