II SA/Lu 723/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] w przedmiocie uznania ponaglenia w sprawie przyznania usług opiekuńczych za nieuzasadnione p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

R. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., wydane w związku z jej ponagleniem (w sprawie dotyczącej usług opiekuńczych) wniesionym na podstawie art. 37 § 1 i § 6 k.p.a. – o uznaniu tego ponaglenia za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a."). W świetle tych przepisów kontrola sądu administracyjnego obejmuje rozstrzygnięcia organów administracji publicznej zapadłe m.in. w formie postanowienia, przy czym chodzi wyłącznie o postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 pkt 2), a także o postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (...) (art. 3 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Wyszczególnienie tych postanowień jest wyczerpujące, zatem skarga wniesiona na "inne" postanowienie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Do takich "innych" postanowień należy postanowienie zaskarżone w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z art. 37 § 6 k.p.a., ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie bądź na przewlekłość postepowania, skutkuje uruchomieniem działania nadzorczego organu wyższego stopnia. Rozpatrując ponaglenie organ wyższego stopnia ocenia, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania oraz stwierdza, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w takim wypadku zobowiązuje organ do załatwienia sprawy, wyznaczając odpowiedni termin, oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Postanowienie wydane na skutek rozpatrzenia ponaglenia nie rozstrzyga zatem o istocie sprawy, ani też nie kończy postępowania i nie przysługuje od niego zażalenie, nie należy również do postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. W świetle przytoczonych przepisów, skarga do sądu administracyjnego na takie postanowienie jest zatem niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Z tych względów należało orzec, jak w sentencji.