II SA/Lu 719/19

18 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu 18 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z [...] r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odrzucić sprzeciw.

Decyzją z [...] r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej [...] odmówił przyznania G. R. świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzją z [...] r., nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania G. R., Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw od decyzji Kolegium, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jego odrzucenie, podnosząc, że organ pierwszej instancji nie jest legitymowany do wniesienia sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Sprzeciw podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. W myśl art. 64b § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.), do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi (a zatem również sprzeciwu) jest zasadniczo ten, kto ma w tym interes prawny. Podstawę legitymacji procesowej strony stanowi przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest zatem jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką, z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. Skoro zatem sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej [...], który – z upoważnienia Wójta – orzekał w sprawie administracyjnej dotyczącej uprawnienia konkretnego podmiotu stosunku administracyjnoprawnego, to nie ulega wątpliwości, że nie ma w tej sprawie żadnego własnego interesu prawnego. Powierzenie organom gminy orzekania w indywidualnych sprawach w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość składania przez te organy skarg do sądu administracyjnego na decyzje wydane w tych sprawach przez organ odwoławczy (m. in. uchwały NSA: z 9 października 2000 r., OPK 14/00, ONSA 2001/1/17; z 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003/4/115; z 16 lutego 2016 r., ONSAiWSA 2016/4/54; wyrok NSA z 29 listopada 2005 r., FSK 2631/04, CBOSA). Organ pierwszej instancji nie jest zatem legitymowany do wniesienia sprzeciwu na decyzję kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydaną na skutek rozpatrzenia odwołania strony. Oczywisty brak legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego skargę obliguje Sąd do jej odrzucenia jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkrt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji.