II SA/Lu 707/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu 12 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r., znak: [...], w przedmiocie opinii w sprawie wstępnego projektu podziału nieruchomości - w zakresie wniosku M.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W dniu 16 sierpnia 2018 r. wpłynęła do Sądu skarga M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r., znak: [...], w przedmiocie opinii w sprawie wstępnego projektu podziału nieruchomości. W skardze tej strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania "nieodwracalnych skutków w postaci wydzielenia fragmentu nieruchomości będącej własnością skarżącej i uczestników pod drogę". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przesłankę wyrządzenia znacznej szkody interpretuje się jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 364 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Wójt Gminy P. postanowieniem z [...] r., znak: [...], pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w B. (obręb 8 Ł.), oznaczonej jako działka nr ewid. [...]. Wskazał jednocześnie, że projektowany podział ma na celu wydzielenie w przyszłości działki nr ewid. [...], przeznaczonej pod poszerzenie drogi gminnej. Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wskazać należy, że okolicznością, która – zdaniem strony – przemawia za udzieleniem jej ochrony tymczasowej jest to, że organ, po wydaniu zaskarżonego postanowienia, może wydać decyzję o podziale nieruchomości, która to decyzja wywoła dla strony i dla uczestników nieodwracalne skutki oraz znaczną szkodę majątkową. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem ochrony tymczasowej, udzielanej w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, to jest takich, które wywołują skutki materialnoprawne. Wstrzymanie wykonania, o jakim mowa w tym przepisie, odnosi się więc do aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie powoduje skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., na co wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wydanie postanowienia, na podstawie art. 93 ust. 4 i ust. 5 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 121; dalej: u.g.n.), nie prowadzi do podziału nieruchomości, gdyż podziału tego dokonuje się na podstawie innego aktu – decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział, o jakiej mowa w art. 96 ust. 1 u.g.n. Dopiero tego rodzaju decyzja podlega wykonaniu. Postanowienie opiniujące projekt podziału stanowi zaś wyłącznie warunek wydania właściwej decyzji w tym przedmiocie. Postanowienie to, ze swej istoty, nie może zatem wywołać nieodwracalnych skutków ani niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (zob. postanowienia NSA z: 27 października 2006 r., sygn. akt I OZ 1466/06 i 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 967/11 oraz wyrok NSA z 20 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 1729/07). Zauważyć także należy, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia ani innych aktów podjętych w toku postępowania przed organami administracji. Nie mogą zatem uzasadniać udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej zarzuty dotyczące prawnej wadliwości rozstrzygnięć organów obu instancji. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.