II SA/Lu 697/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2022 r. sprawy ze skargi M. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 14 czerwca 2021 r., nr SKO.644/21 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy C. z dnia 5 lutego 2021r., PP.6730.13.2019; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu na rzecz skarżącego M. Ś. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia 14 czerwca 2021 r., znak: SKO.644/21 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu, po rozpatrzeniu odwołania M. Ś. oraz S. K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia 5 lutego 2021 r., znak: PP.6730.13.2019 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. budowa parkingu na terenie działki nr ewid.[...] położonej w miejscowości C. , gmina C. w granicach określonych w załączniku graficznym. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem, które wpłynęło do Urzędu Gminy C. w dniu 8 listopada 2019 r. G. Ł. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu na działce oznaczonej nr ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości C. W toku postępowania prowadzonego przed organem I instancji sporządzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, planowanej przez G. Ł. i polegającej na budowie parkingu służącego do parkowania pojazdów wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, tj. sprzedaży hurtowej owoców i warzyw [...] Dla celów ww. analizy wyznaczony został obszar o wymiarach 270 m x 400 m, gdzie, jak wskazano, w najbliższym sąsiedztwie inwestycji występuje zabudowa zagrodowa. Ponadto w terenie analizowanym znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usługowej oraz teren komunikacji. Zabudowa usługowa, zlokalizowana jest po obydwu stronach drogi powiatowej i obejmuje działki o nr ewid.[...], [...] i [...] - skup i sprzedaż artykułów rolniczych, działka o nr ewid.[...] - usługi budowlano- wykończeniowe, działki o nr ewid. [...], [...] i [...] - usługi transportowe oraz sprzedaż owoców i warzyw, działka o nr ewid.[...] - usługi dekarskie, której towarzyszą parkingi i place manewrowe. W treści przedmiotowej analizy ustalono również, że działka o nr ewid.[...] posiada bezpośredni dostęp do publicznej drogi powiatowej nr [...] [...] oraz iż teren objęty analizą uzbrojony jest w sieci infrastruktury technicznej: elektroenergetyczną, wodociągową i teletechniczną. W analizie wskazano, iż wnioskowana przez G. Ł. inwestycja, zarówno pod względem funkcji i usytuowania wpisuje się w istniejącą zabudowę usługową oraz stanowi jej uzupełnienie i jest zgodna z funkcją obszaru analizowanego. Mając na uwadze treść powyższej analizy decyzją z dnia 5 lutego 2021 r., wydaną z upoważnienia Wójta Gminy Chrzanów przez Zastępcę Wójta Gminy Chrzanów, organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie parkingu na terenie działki o nr ewid.[...], położonej w miejscowości C. D.. W wyniku odwołań wniesionych przez M. Ś. i S. K. w sprawie orzekało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu, które decyzją z dnia 14 czerwca 2021 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie ustalające warunków zabudowy dla inwestycji pn. budowa parkingu na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości C. Organ odwoławczy, odwołując się do treści art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyjaśnił, że celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 3 ust. 1 przywołanego powyżej rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Jak zaznaczył organ wyniki analizy stanowią załącznik do decyzji. Treść tego dokumentu powinna odzwierciedlać jasno i czytelnie te efekty (wyniki) przeprowadzonej analizy, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zawarte w nim informacje mają też potwierdzać, że organ nie działał dowolnie, lecz w granicach prawa, a ponadto stanowią istotny element wyjaśniający i uzasadniający podstawowe motywy rozstrzygnięcia. Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy Kolegium uznało, że zasadnym jest wskazanie, iż na działce, oznaczonej nr ewid.[...] planowana jest budowa parkingu. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu, dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla ww. przedsięwzięcia, gdyż stanowić będzie ono kontynuację i uzupełnienie istniejącej w pobliżu zabudowy usługowej, a więc nie naruszy ładu przestrzennego w tym terenie, co wynika ze sporządzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarówno zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, jak i zabudowa usługowa powiązana jest bowiem z ruchem samochodów i koniecznością zapewnienia miejsc postojowych. Skoro zatem w obszarze analizowanym istnieje ww. rodzaj zabudowy, to tym samym dopuszczalna jest możliwość lokalizacji miejsc postojowych z nią związanych. Tym samym, w ocenie Kolegium, nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony przez skarżących zarzut braku spełniania wymagań ładu przestrzennego przez inwestycję, planowaną przez G. Ł.. W znajdującej się w aktach niniejszej sprawy analizie urbanistycznej wskazano również, iż planowana inwestycja nie będzie w sposób znaczący oddziaływać na środowisko, a teren, na którym ma zostać zlokalizowana nie będzie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Potwierdzono ponadto, iż planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami odrębnymi. Przy czym, organ orzekający ustalił również, iż działka o nr ewidencyjnym [...] posiada dostęp do drogi publicznej, co w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu jest wystarczające do stwierdzenia, iż planowana inwestycja spełnia wymóg, o którym mowa wart. 61 ust. 1 pkt 2) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Określając w powyższy sposób w zaskarżonej decyzji charakterystykę zabudowy na ww. posesji, organ I instancji potwierdził zatem, iż inwestycja na działce o nr ew. [...] spełnia wszystkie wymagania, warunkujące ustalenie warunków zabudowy, zgodnie z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium wyjaśniło także, że zarzut jednego ze skarżących, dotyczący naruszenia stosunków wodnych na skutek samowolnego utwardzenia przez inwestora terenu na działce o nr ewidencyjnym [...] wykracza poza kognicję organów w niniejszej sprawie, gdyż stosunki sąsiedzkie nie są przedmiotem merytorycznej analizy w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została zaskarżona przez M. Ś. (dalej także jako: "skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze zarzucono decyzji naruszenie art. 77 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, błędne ustalenia analizy funkcji oraz cech zabudowy, pominięcie istotnych kwestii całokształtu sprawy dotyczącej działki nr [...], mogących mieć znaczący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazując na taki zarzut w skardze wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie, gdyż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie parkingu na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] w miejscowości C. D.. Prawnomaterialną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm. - dalej jako: "u.p.z.p."), w tym w szczególności art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisy wykonawcze w postaci rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm. - dalej jako: "rozporządzenie"). Przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy koniecznym jest zachowanie, wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, zwanej także zasadą kontynuacji zabudowy. Celem zasady "dobrego sąsiedztwa" jest utrzymanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., a jej istotą jest dostosowanie nowopowstającej zabudowy do zabudowy już istniejącej w jej otoczeniu. W konsekwencji dla zachowania ładu przestrzennego konieczne jest uwzględnienie przy wprowadzaniu nowej zabudowy cech dotychczasowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Z zasady dobrego sąsiedztwa wynika obowiązek dostosowania nowej zabudowy do cech zabudowy już istniejącej na danym terenie, przy uwzględnieniu kontynuacji funkcji tej zabudowy. Dostosowanie nowej zabudowy dotyczyć ma stanu dotychczasowej zabudowy, wyznaczonego przez zastane w danym miejscu cechy i parametry o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wymóg taki wynika m.in. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jak wskazano powyżej zasadniczym celem zasady "dobrego sąsiedztwa" jest utrzymanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., a jej istotą dostosowanie nowopowstającej zabudowy do cech zabudowy już istniejącej na danym terenie, przy uwzględnieniu kontynuacji funkcji tej zabudowy. W pewnym uproszczeniu, albowiem jest to niewątpliwie proces złożony, można stwierdzić, że ocena zachowania w danym przypadku zasady dobrego sąsiedztwa polega na porównaniu projektowanego obiektu budowlanego z zabudową już istniejącą na obszarze analizowanym. Po pierwsze zatem w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy konieczne jest ustalenia funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy już istniejącej na obszarze analizowanym, w tym m.in. gabarytów i formy obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, czego w sprawie organy zaniechały albowiem ustalenia dokonane w sprawie w tym zakresie mają charakter lakoniczny i niewystarczający. Po drugie w tego rodzaju sprawie konieczne jest także ustalenie, w oparciu o złożony przez inwestora wniosek, nie tylko rodzaju planowanej inwestycji, ale również jej zasadniczych, granicznych parametrów. Wniosek inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wyznacza przedmiotowe ramy postępowania w sprawie tej decyzji. To wnioskodawca (inwestor) określa, dla jakiej inwestycji żąda ustalenia warunków zabudowy. W konsekwencji też to inwestor składając do organu administracji wniosek określa, jakie konkretne zamierzenie budowlane będzie realizować, jeśli chodzi o rodzaj inwestycji i jej zasadnicze, graniczne parametry, w tym charakterystykę urbanistyczną. W sytuacji, gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie zawiera tego rodzaju danych organ ma obowiązek zwrócenia się do wnioskodawcy, aby ten należycie doprecyzował swoje żądanie. Przykładowo przy typowej sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego za niewystarczające uznać należy wskazanie we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, że wniosek dotyczy budynku mieszkalnego, albowiem wskazać należy również czy ma być to budynek mieszkalny jednorodzinny, czy też inny, jak również podać dodatkowe parametry graniczne charakteryzujące planowany obiekt takie jak przykładowo ilość kondygnacji, czy maksymalna wysokość. Bez podania takich danych nie jest w ogóle możliwe dokonanie analizy urbanistycznej albowiem w tego rodzaju sytuacji organ w istocie nie dysponuje wzorcem, który odnieść należy do zabudowy już istniejącej na obszarze analizowanym. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie albowiem wnioskodawca w złożonym wniosku o ustalenia warunków zabudowy określił jedynie rodzaj planowanej zabudowy (parking), zaś co do parametrów technicznych wskazał, że jego powierzchnia ma się pokrywać z powierzchnią całej działki i wynosić 1000 m2. W ocenie Sądu poprzestanie przez wnioskodawcę oraz następnie przez organy na określeniu tylko takiego pojedynczego parametru planowanej inwestycji nie było właściwe. Zdaniem Sądu w przypadku tego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie parkingu, jako odrębnego obiektu budowalnego, konieczne było co najmniej ustalenie rodzaju pojazdów jakie mają być parkowane na tym obiekcie, a więc przykładowo, czy będą to pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t lub przekraczające tą masę, pojazdy ciężarowe, autobusy, ciągniki rolnicze itp. Nadto inwestor powinien określić również maksymalną liczba pojazdów każdej kategorii, które będą przetrzymywane na parkingu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że czym innym jest parking na kilka samochodów osobowych, czy też dostawczych o masie całkowitej do 3,5 t, a czym innym parking na kilkanaście, czy też kilkadziesiąt samochodów ciężarowych z naczepami czy przyczepami. W rezultacie zaniechania przez organy wezwania inwestora do należytego sprecyzowania żądania doszło do sytuacji, w której we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie określono wszystkich zasadniczych, granicznych parametrów planowanej inwestycji. Już powyższe zatem nie pozwala na uznanie dokonanej w sprawie analizy urbanistycznej za prawidłową. Analiza urbanistyczno-architektoniczna stanowi podstawę ustaleń dokonywanych przez organ, a wyniki analizy stanowią część merytoryczną decyzji. Wyniki tej analizy, ich rzetelność, kompletność i zgodność z zapisami prawa przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania. Innymi słowy sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Nie sposób jest zaś przyjąć, że w sprawie dokonano analizy w taki właśnie prawidłowy i rzetelny sposób skoro de facto ani autor analizy, ani organy, nie dysponowały w ogóle zasadniczymi, granicznymi parametrami planowanej inwestycji, które wyznaczały nie tylko jej rozmiar, ale również i rzeczywisty charakter. Już powyższe przesądzało w sprawie o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. Niezależnie pod powyższego rozstrzygnięcie takie było uzasadnione z uwagi na zbyt lakoniczną i niewystarczającą analizę funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy już istniejącej na obszarze analizowanym. Jak wskazano już wyżej w sprawie warunków zabudowy konieczne jest ustalenie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy już istniejącej na obszarze analizowanym, w tym m.in. gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W dokonanej w sprawie analizie oraz uzasadnieniach decyzji w kwestii tej poprzestano na wskazaniu, że na terenie analizowanym występuje zabudowa usługowa, która jest zlokalizowana jest po obydwu stronach drogi powiatowej i obejmuje działki o nr ewid.[...], [...] i [...] - skup i sprzedaż artykułów rolniczych, działka o nr ewid.[...] - usługi budowlano-wykończeniowe, działki o nr ewid. [...], [...] i [...] - usługi transportowe oraz sprzedaż owoców i warzyw, działka o nr ewid.[...] - usługi dekarskie, której towarzyszą parkingi i place manewrowe. Poprzestanie przez autora analizy oraz organy na stwierdzeniu, że na obszarze analizowanym występuje zabudowa usługowa, której towarzyszą parkingi i place manewrowe jest oczywiście niewystarczające albowiem w istocie stwierdzenie takie jest zbyt ogólnikowe i pozbawione treści istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie pozwala bowiem ono na ocenę czy funkcja, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy już istniejącej na obszarze analizowanym, w tym m.in. gabaryty i formy obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu, są podobne lub chociażby zbliżone do projektowanego obiektu budowlanego. W sytuacji, gdy projektowane zamierzenie inwestycyjne polega na budowie parkingu jako odrębnego obiektu budowalnego o stosunkowo dużej powierzchni 1000 m2, być może przeznaczonego także do parkowania pojazdów ciężarowych, autor analizy oraz w ślad za nim organy powinny dokonać o wiele bardziej dokładnych i szczegółowych ustaleń dotyczących występujących na tym terenie parkingów i placów manewrowych, towarzyszących zabudowie usługowej, takich jak w szczególności to czy parkingi i place manewrowe mają charakter odrębnych obiektów budowalnych, czy też jedynie urządzeń budowlanych, jak jest powierzchnia przedmiotowych parkingów i placów manewrowych, jakiego rodzaju i w jakiej ilości pojazdu są przetrzymywane na przedmiotowych parkingach i placach manewrowych. Brak dokonania tego rodzaju ustaleń świadczy o zasadniczej wadliwości przeprowadzonej w sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz opartych na niej decyzjach organów obu instancji. Końcowo zauważyć należy także, że wprawdzie istotnie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze swej istoty dotyczą tego rodzaju obiektów budowlanych jak budynki to jednak, zdaniem Sądu, § 5 rozporządzenia dotyczący wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, można odnosić także do tego rodzaju obiektów budowalnych jak parking. W sprawie zabrakło zaś również analizy planowanej inwestycji w takim aspekcie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dostrzegając konieczności wezwania inwestora do sprecyzowania wniosku o ustalenie warunków zabudowy poprzez określenie wszystkich zasadniczych, granicznych parametrów planowanej inwestycji oraz nie dokonując właściwej analizy funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy już istniejącej na obszarze analizowanym, w tym m.in. gabarytów i formy obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu, zaniechało należytego wyjaśnienia i rozpatrzenia okoliczności warunkujących zastosowanie w sprawie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., czym naruszyło przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Naruszenie to dotyczyło okoliczności, które decydowały o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, co oznacza, że kwalifikować należało je jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Organ w tym zakresie dopuścił się także naruszenia prawa materialnego, nieprawidłowo stosując w sprawie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Naruszenie prawa materialnego miało tu charakter wtórny albowiem było konsekwencją niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Naruszenie to dotyczyło okoliczności, które przesądzały o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia, co sprawia, że kwalifikować należy je jako mające istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Jako, że uchybień takich dopuścił się także organ I instancji, oprócz zaskarżonej decyzji, uchylono także decyzję organu I instancji (art. 135 p.p.s.a.). Skutkiem wyroku Sądu będzie powrót sprawy do etapu postępowania przed organem pierwszej instancji, celem ponownego rozpatrzenia. Obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.), w tym w szczególności z uwzględnieniem przedstawionych wywodów dotyczących właściwej interpretacji art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz koniczności przeprowadzenia wieloaspektowej i wyczerpującej analizy urbanistyczno-architektonicznej. W pierwszej kolejności organ powinien wezwać inwestora do sprecyzowania wniosku o ustalenie warunków zabudowy poprzez wskazanie wszystkich zasadniczych, granicznych parametrów planowanej inwestycji. W dalszej kolejności w sprawie należy dokonać analizy urbanistyczno-architektonicznej, która odpowiadałaby warunkom przedstawionym powyżej. Organy rozpatrzą następnie cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i uwzględnią przy rozstrzyganiu sprawy wszystkie przeprowadzone dowody, dbając o to, by dokonane ustalenia faktyczne wynikały z przeprowadzonych w postępowaniu środków dowodowych. Sporządzając uzasadnienie decyzji organy zadbają o to, by należycie i wyczerpująco wyjaśnić podstawę faktyczna i prawną rozstrzygnięcia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., orzekł jak w pkt I wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasadzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kwoty 100 zł, na którą składał się wpis od skargi.