II SA/Lu 674/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z [...] r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości; w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

A. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] w [...], poprzez udzielenia zezwolenia M. P. W. i K. w [...] Sp. z o.o. na założenie i przeprowadzenie sieci kanalizacji sanitarnej przez ww. działkę. W skardze zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawia art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazała, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do: ograniczenia korzystania przez stronę skarżącą z nieruchomości, wykonania przekopu przez nieruchomość, obniżenia wartości nieruchomości, jak i długotrwałej obecności na działce specjalistycznego sprzętu, co wiąże się z dodatkowymi szkodami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości wydaną na podstawie art. 124 ust. 1, 2, 4, 6, 7 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), czyli przepisów Działu III tejże ustawy. Zgodnie z art. 9 cyt. ustawy w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawach, o których mowa w przepisach Działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Z przepisu tego wynika bezwzględnie obowiązująca norma prawna, którą należy traktować jako regulację szczególną względem przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego, sama treść rozstrzygnięcia w powiązaniu z art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi podstawę do udzielenia ochrony tymczasowej w określonych w tym przepisie kategoriach spraw (tak też postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt I OZ 650/16, publ. CBOSA). Sąd rozpoznającym niniejszą sprawę podziela również pogląd, zgodnie z którym w sytuacji, gdy organ nie wykonał obowiązku nałożonego przez art. 9 u.g.n., to niezależnie od argumentacji powołanej we wniosku o wstrzymanie wykonania, czy też jej braku, uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 14 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1041/13; 14 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 1193/15, z 20 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 3024/15). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., należało wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.