Sygnatura
II SA/Lu 65/26
Wyrok WSA w Lublinie z 5 maja 2026 r., II SA/Lu 65/26 – pozwolenie na budowę
Wynik
Oddalono skargę
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
- Data orzeczenia
- 5 maja 2026
- Prawomocne
- nie
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2025 r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2025 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia S. Ż., Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: LWINB) uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. (dalej: PINB) z dnia 1 października 2025 r., znak: [...] zawieszające z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wybudowanego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w B. 22, gm. S., do czasu zakończenia przez Radę Gminy S. procedury sporządzania planu ogólnego gminy S. obejmującego przedmiotową działkę. Stan sprawy przedstawia się następująco. W dniu 2 kwietnia 2025 r. do siedziby Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w R. wpłynął wniosek M. J. o zalegalizowanie budynku gospodarczego na działce nr [...], wzniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2025 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 48b ust. 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U, z 2025 r. poz. 418 ze zm.), nałożył na M. J. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 września 2025 r. dokumentów legalizacyjnych: 1) zaświadczenia Wójta Gminy S. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 Prawa budowlanego tj.: a) projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego w postaci papierowej w 3 egzemplarzach albo elektronicznej — wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, pozwoleń i innych dokumentów; b) oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) dwóch egzemplarzy projektu technicznego. W dniu 28 września 2025 r. do siedziby PINB w R. wpłynęło pismo M. J., w którym zwrócił się z prośbą o zawieszenie prowadzonego postępowania do czasu sporządzenia planu ogólnego Gminy S., który obejmuje działkę nr [...]. Jednocześnie w załączeniu M. J. przekazał pismo Wójta Gminy S. z dnia 24 września 2025 r., znak: [...], w którym wskazano, że zgodnie z uchwałą nr IV/19/2024 Rady Gminy S. z dnia 27 września 2024 r, rozpoczęto procedurę sporządzenia planu ogólnego gminy S., a przewidywany termin zakończenia prac nad dokumentem ustalono na marzec 2026 r. Z uwagi na powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. postanowieniem z dnia [...] października 2025 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wybudowanego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w B. , gm. S., do czasu zakończenia przez Radę Gminy S. procedury sporządzania planu ogólnego gminy S. obejmującego przedmiotową działkę. Zażalenie na to postanowienie wniósł S. Ż.. Organ drugiej instancji uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia uchylającego postanowienie organu pierwszej instancji LWINB wyjaśnił, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. może być rozstrzygnięcie sądu powszechnego, sądu administracyjnego lub organu administracji wydane w indywidualnej sprawie. Plan ogólny jest natomiast prawem miejscowym, nie zaś rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 września 2024 r., II OSK 2670/21). Organ stwierdził ponadto, że samo nawet stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na losy rozpoznawanej sprawy, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania. Postępowanie może zostać zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. W ocenie organu odwoławczego, PINB w R. nie wykazał, aby brak rozstrzygnięcia w zakresie planu ogólnego Gminy S. wykluczał każde zakończenie postępowania. Na terenie, na którym zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt, obowiązują obecnie przepisy prawa miejscowego w powyższym zakresie umożliwiające organowi nadzoru budowlanego I instancji pozytywne bądź negatywne dla inwestora rozstrzygnięcie niniejszego postępowania. LWINB zwrócił uwagę na utrwalone poglądy orzecznictwa, zgodnie z którymi pomiędzy potencjalną zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a decyzją organu nadzoru budowlanego legalizującą samowolę lub inne naruszenia prawa budowlanego nie zachodzi związek przyczynowy, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym okoliczność procedowania zmian w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie stanowi przesłanki zawieszenia prowadzonego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2024 r., II OSK 587/22 oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 6 lutego 2020 r., II SA/Sz 784/19, wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., II OSK 2869/18). Organ administracji publicznej dokonuje oceny sprawy przez pryzmat obowiązujących w chwili załatwiania sprawy przepisów, w tym prawa miejscowego. Skoro więc w momencie orzekania przez organ nadzoru budowlanego obowiązują przepisy określonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiące punkt odniesienia dla oceny zgodności z prawem zrealizowanego przedsięwzięcia budowlanego, brak jest podstaw do uznawania, że istnieje prawna relacja pomiędzy procedowanym uchwaleniem planu ogólnego a postępowaniem legalizacyjnym, nakazująca zawiesić prowadzone postępowanie do czasu zakończenia prac nad tym aktem. Odnosząc się tym samym do powyższych rozważań oraz mając na względzie treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w którym PINB w R. podniósł, że "nieuwzględnienie wniosku inwestora skutkowałoby nierównością w traktowaniu podmiotu ze względu na datę wszczęcia postępowania administracyjnego względem inwestora znajdującego się w podobnym stanie faktycznym, gdzie wszczęcie postępowania nastąpiłoby już po zmianie planu miejscowego", LWINB podkreślił, że co do zasady, organy administracji publicznej są zobowiązane uwzględniać stan prawny i stan faktyczny sprawy z daty orzekania. Stosowanie przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji wynika z wyrażonej w art. 6 k.p.a. zasady praworządności (legalizmu). Przepis art. 6 k.p.a. statuuje zasadę praworządności w wąskim i właściwym znaczeniu tego słowa jako przestrzeganie prawa przez organy administracji publicznej. Od tej reguły mogą wprawdzie zostać wprowadzone odstępstwa, jednak muszą one wynikać z wyraźnego przepisu prawa (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2007 r., I OSK 1080/06). Zatem, w ocenie organu, brak jest prawnej możliwości zawieszenia prowadzonego postępowania do czasu uprawomocnienia się planowanej zmiany przepisów miejscowych w zakresie zagospodarowania przestrzennego Gminy S. z uwagi na to, że zmiana dotyczy przepisów o znaczeniu lokalnym, nie stanowi zaś rozstrzygnięcia organu administracji wydanego w indywidualnej sprawie. LWINB stwierdził ponadto, że nie zachodzą również przesłanki zawieszenia postępowania określone w art. 97 § 1 pkt 1-3 k.p.a. Organ dodał, że art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy wydaje postanowienie, w którym uchyla zaskarżone postanowienie w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając to postanowienie - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. W literaturze oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony jednak został pogląd, zgodnie z którym powołany przepis dopuszcza możliwość wydania decyzji (postanowienia) uchylającej zaskarżoną decyzję (postanowienie) w całości lub w części bez orzekania na nowo co do istoty sprawy oraz bez orzekania o umorzeniu postępowania pierwszej instancji. Wskazuje się przy tym, że orzeczenie przez organ odwoławczy o istocie sprawy po uchyleniu zaskarżonej decyzji (postanowienia) ma miejsce tylko wtedy, gdy zachodzi taka potrzeba. Sytuacja polegająca na wydaniu przez organ odwoławczy wyłącznie orzeczenia kasatoryjnego wystąpi np. wówczas, gdy organ ten stwierdzi, że brak jest podstaw prawnych lub faktycznych do przyznania uprawnienia lub nałożenia obowiązku. W takiej sytuacji organ wypowiada swoją wolę co do istoty decyzji (postanowienia) organu I instancji, np. gdy uznaje, że nie zachodzi konieczność orzeczenia o uprawnieniu czy też obowiązku lub, tak jak ma to miejsce w niniejszym przypadku, gdzie organ I instancji, wobec braku należytego ustalenia stanu faktycznego, nie miał żadnych podstaw prawnych do wydania zaskarżonego postanowienia (zob. Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Komentarz, uwaga 3 do art. 138, Warszawa 1996 r. a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 marca 2014 r., II SA/14 1302/13). LWINB wskazał, że uchylone postanowienie organu I instancji ma charakter wyłącznie incydentalny, a więc jego wadliwość nie wiąże się z bezprzedmiotowością całego postępowania administracyjnego (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 7 marca 2019 r., II SA/Lu 34/19). W skardze na postanowienie LWINB M. J. zarzucił naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezzasadną rezygnację z zastosowania, 2) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez bezzasadne zastosowanie w sytuacji, gdy postanowienie o zawieszeniu postępowania powinno zostać utrzymane w mocy, 3) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez bezzasadne uznanie, że w sprawie nie zaistniało zagadnienie prejudycjalne istotne dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy, 4) art. 7 k.p.a. poprzez błędne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie, 5) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez rezygnację z uwzględnienia i rozważenia stanowiska skarżącego, 6) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe skonstruowanie uzasadnienia skarżonego postanowienia, 7) art. 8 k.p.a. przez rezygnację z realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, 8) art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady przekonywania. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania związanych ze złożeniem niniejszej skargi, a także rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie. Skarżący podniósł, że zakończenie postępowania odwoławczego może nastąpić dychotomicznie: albo poprzez uchylenie dotychczasowego rozstrzygnięcia i jednocześnie zastąpienie rozstrzygnięcia dotychczasowego nowym rozstrzygnięciem, albo poprzez uchylenie rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji. W tym drugim przypadku przedmiotem umorzenia może stać się także wątek postępowania głównego o charakterze procesowym, który zaistniał w toku postępowania głównego. Nie jest natomiast prawnie dopuszczalne takie zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., które będzie polegało wyłącznie na uchyleniu rozstrzygnięcia bez ustosunkowania się w sentencji (a nie wyłącznie w uzasadnieniu) do przedmiotu będącego podstawą oceny zawartej w dotychczasowym postanowieniu. Stosując art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do uchylenia decyzji bez umorzenia postępowania I instancji. Ponadto, w ocenie skarżącego organ odwoławczy pominął jakiekolwiek szersze rozważania odnoszące się do specyfiki planów ogólnych jako nowego narzędzia realizacji polityki przestrzennej gminy znacznie wykraczającego poza dotychczas przyjmowane akty planowania przestrzennego. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.). Ten tryb stosowany jest m. in. wówczas, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie, na które w administracyjnym toku instancji przysługiwało zażalenie, stąd wniosek skarżącego o przeprowadzenie rozprawy nie został uwzględniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. W pierwszej kolejności należy się odnieść do najdalej idącego zarzutu naruszenia art. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia uchylającego postanowienie organu pierwszej instancji, co – według skarżącego – jest rozstrzygnięciem nieznanym ustawie. Sąd zarzutu tego nie podzielił. Przede wszystkim w myl art. 144 k.p.a. przepisy dotyczące odwołań, w tym przepis art. 138 k.p.a., mają do zażaleń jedynie odpowiednie zastosowanie. Instytucja odesłania do odpowiedniego stosowania pewnej kategorii przepisów do innych stanów faktycznych nie jest zdefiniowana prawnie. W nauce prawa i orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuję się, iż odpowiednie stosowanie przepisów, do których ustawodawca odsyła, może oznaczać zarówno stosowanie ich wprost, jak i stosowanie z pewnymi modyfikacjami, a także rezygnację ze stosowania danych przepisów do określonych stanów faktycznych i prawnych. Stosowanie odpowiednie to nie zawsze stosowanie wprost, lecz takie, które najpełniej umożliwi realizację celów danej regulacji i uzyskanie poprawnych (trafnych) rozwiązań. Przepis odsyłający do innych unormowań z zastrzeżeniem, że stosuje się je w sposób odpowiedni, nigdy nie nakazuje mechanicznego stosowania norm, do których odsyła, ani nie zwalnia od obowiązku rozpatrzenia, w jakim sensie i zakresie oraz w jaki sposób należy je stosować w konkretnej sytuacji prawnej. Odpowiednie stosowanie przepisu może oznaczać takie przypadki, w których przepisy odniesienia, czyli te, które mają być stosowane odpowiednio, wymagają przy ich stosowaniu w nowym zakresie pewnych zmian, tak aby były adekwatne do charakteru i rodzaju spraw. Wówczas stosowanie "odpowiednie" oznacza niezbędną adaptację (i ewentualnie zmianę niektórych elementów) normy do zasadniczych celów i form danego postępowania, jak również pełne uwzględnienie charakteru i celu danego postępowania oraz wynikających stąd różnic w stosunku do uregulowań, które mają być zastosowane. Odpowiednie stosowanie przepisu może również oznaczać takie przypadki, w których przepisy odniesienia, czyli te, które mają być stosowane odpowiednio, w ogóle nie znajdują zastosowania do konkretnej sprawy albo ze względu na ich bezprzedmiotowość, albo ze względu na ich całkowitą sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla konkretnych stosunków, do których miałyby one być zastosowane odpowiednio. Oznacza to, że "odpowiednie" stosowanie do zażaleń przepisów dotyczących odwołań nakazuje uwzględnienie cech charakterystycznych zażalenia i postępowania zażaleniowego. W niektórych sprawach zatem część przepisów dotyczących odwołań znajdzie zastosowanie wprost, część po niezbędnej adaptacji, a jeszcze inne trzeba będzie wyłączyć z kręgu przepisów odniesienia (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2010 r., I OSK 221/10). Niewątpliwie art. 138 k.p.a. przewiduje ścisły katalog rozstrzygnięć, jakie może wydać organ rozpatrujący odwołanie, niemniej jednak odpowiednie zastosowanie art. 138 § 1 pot 2 k.p.a. w postępowaniu zażaleniowym dopuszcza w pewnych sytuacjach wydanie rozstrzygnięcia uchylającego zaskarżone postanowienie organu I instancji bez jednoczesnego umarzania postępowania pierwszoinstancyjnego (por wyrok NSA z dnia z dnia 9 marca 2010 r., I OSK 686/09). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W razie braku podstaw prawnych do zawieszenia postępowania wystarczające jest wyłącznie wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. W innych zaś przypadkach konieczne jest umorzenie postępowania w danej kwestii, np. gdy nałożono grzywnę za niestawiennictwo na osobę, która nie była prawidłowo wezwana do stawienia się przed organem – art. 88 § 1 (B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017, s. 746). Stanowisko to jest akceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z 12 grudnia 2012 r., II SA/Rz 838/12, WSA w Rzeszowie stwierdził, że użyte w art. 144 sformułowanie "odpowiednie zastosowanie" oznacza dopasowanie art. 138 do każdego indywidualnego przypadku rozpatrywania zażalenia. W sprawie, gdzie organ pierwszej instancji orzekał o zawieszeniu postępowania z urzędu, stwierdzenie, że nie zaistniała przesłanka zawieszenia postępowania z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., uprawniało organ odwoławczy jedynie do uchylenia postanowienia zawieszającego postępowanie. Podobnie orzekł WSA w Poznaniu w wyroku z 26 czerwca 2013 r., II SA/Po 98/13, przyjmując, że odpowiednie zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w postępowaniu zażaleniowym dopuszcza w pewnych sytuacjach wydanie rozstrzygnięcia uchylającego zaskarżone postanowienie pierwszej instancji bez jednoczesnego umarzania postępowania w pierwszej instancji w tym zakresie. Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów skargi, należy wyjaśnić, że oczekiwanie na uchwalenie aktu prawnego nie stanowi w żadnym wypadku podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego, w tym postępowania w sprawie legalizacji samowoli budowlanej. Wszczęcie procedury uchwalenia aktu prawa miejscowego, którym jest plan ogólny i uchwalenie tego planu nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., od którego zależy wydanie decyzji w sprawie legalizacji samowoli budowlanej (wyrok WSA w Warszawie z 14 października 2011 r., IV SA/Wa 1034/11, wyroki NSA: z 24 listopada 2021 r., II OSK 3304/18, z 17 maja 2019 r., II OSK 1195/17, z 11 kwietnia 2013 r., II OSK 2420/11, z 4 lipca 2000 r., II SA/Lu 581/99). "Organ lub sąd", o których mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., to organy państwowe powołane do stosowania prawa (orzekające), nie zaś do stanowienia prawa" (zob. wyrok NSA z 29 stycznia 1996 r. I SA 1843/94, ONSA 1996/4/191). "Zarówno przy rozstrzyganiu sprawy przez organ, jak i przy rozstrzyganiu łączącego się z nią zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd - jeżeli ono występuje - dochodzi do aktu stosowania prawa przez odnoszenie jego norm do ustalonego stanu faktycznego. Tworzenie prawa następuje zaś w innym, sformalizowanym procesie legislacyjnym. Zatem oczekiwanie na wydanie aktu prawnego, w tym rozporządzenia wykonawczego do ustawy czy aktu prawa miejscowego, nie może stanowić przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a." (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2005 r. II GSK 80/05; wyrok NSA z 24 września 1987 r., IV SA 502/87, ONSA 1988/1, poz. 10). Już tylko z powyższych powodów zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie mógł być uznany za usprawiedliwiony. Innymi słowy, przyszłe ewentualne zmiany przepisów planistycznych jako norm prawa miejscowego, nie zaś aktów stosowania prawa, nie są zagadnieniem wstępnym obligującym do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, co oznacza obowiązek stosowania w wydawanych aktach władczych (decyzjach) przepisów prawa aktualnie obowiązującego. Przepis ten wyraża zasadę legalizmu, obowiązującą organy administracji publicznej. Nie mogą się one kierować ewentualną perspektywą zmiany prawa w przyszłości. Nie istnieje zatem prawna możliwość wstrzymania się przez organ przed wydaniem właściwej dla ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego decyzji do czasu zmiany przepisów, gdyż stanowiłoby to naruszenie art. 6 k.p.a. Z tego względu zarzut pominięcia przez LWINB rozważań odnoszących się do specyfiki planów ogólnych jako nowego narzędzia realizacji polityki przestrzennej gminy znacznie wykraczającego poza dotychczas przyjmowane akty planowania przestrzennego, jest całkowicie niezasadny, ponieważ te rozważania w żaden sposób nie mogłyby wpłynąć na wynik niniejszego postępowania. W ocenie Sądu, uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji zawieszającego postępowanie w niniejszej sprawie w pełni odpowiada prawu, w konsekwencji czego skarga podlega oddaleniu jako bezzasadna na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 30 stycznia 2026
- Symbol z opisem
- 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
- Hasła tematyczne
- Budowlane prawo
- Skarżony organ
- Inspektor Nadzoru Budowlanego
- Sędziowie
- Anna Ostrowska. /sprawozdawca/ Grzegorz Grymuza Jerzy Parchomiuk /przewodniczący/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
art. 97 par 1 pkt 4 · Dz.U. 2022 poz. 2000
- Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
art. 48 b ust.1, 2 · Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
Powiązane dokumenty
Sygnatura: II OSK 2896/25 · 5 maja 2026
Wyrok NSA z 5 maja 2026 r., II OSK 2896/25 – pozwolenie na budowę
Sygnatura: II OSK 2615/24 · 5 maja 2026
Wyrok NSA z 5 maja 2026 r., II OSK 2615/24 – pozwolenie na budowę
Sygnatura: II OSK 2278/24 · 5 maja 2026
Wyrok NSA z 5 maja 2026 r., II OSK 2278/24 – pozwolenie na budowę
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny