II SA/Lu 637/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 1 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 3 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 409/20 w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.

Pismem z [...] sierpnia 2021 r. E. G. złożył skargę o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Lu 409/20. Sprawa ta została zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 3 grudnia 2020 r. oddalającym skargę. Skarżący nie podał żadnych argumentów na jakich opiera swoją skargę o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując przedmiotową skargę, zważył, co następuje: W świetle art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu tylko z przyczyn określonych w art. 271-273 tej ustawy. Postępowanie w przedmiocie wznowienia toczy się dwuetapowo: w pierwszej kolejności sąd bada czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a w razie braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci (art. 280 § 1 ustawy). Dopiero w kolejnej fazie postępowania w razie stwierdzenia, że zachodzą przesłanki wznowienia, sąd ocenia czy rzeczywiście zachodzą przytoczone przez stronę podstawy wznowienia, a następnie rozstrzyga merytorycznie sprawę na nowo. Badając złożoną przez E. G. skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 3 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 409/20 stwierdzić należy, że skarżący nie wskazał żadnej z podstaw wznowienia, o których mowa w powołanych przepisach art. 271-273. Stwierdzenie powyższego oznacza, że skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 280 § 1 powołanej na wstępie ustawy.