II SA/Lu 630/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. O. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi O. T. O. P. z siedzibą w M. o wznowienie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie zakończonego wyrokiem z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 800/13 oddalającym skargę O. T. O. P. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.

Uczestnik postępowania T. O. P. (dalej zwane "TOP") w piśmie z dnia 29 marca 2017 r. wniosło o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata (k. 100). Na druku PPPr, w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego), wniosło zaś o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (k. 110). W piśmie z dnia 23 czerwca 2017 r. TOP oświadczyło, że wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniło tym, że jest stowarzyszeniem zwykłym, nie posiada żadnego majątku ruchomego ani nieruchomego, nie posiada konta bankowego, obecnie dysponuje kwotą 80 złotych. Stowarzyszenia tworzy trzech członków. Stowarzyszenie utrzymuje się ze składek członkowskich, wynoszących w roku 2017 500 złotych rocznie od każdego członka stowarzyszenia. Nie ma możliwości przyjmowania darowizn, prowadzenia zbiórek publicznych, czy prowadzenia działalności gospodarczej. Obecnie w związku z prowadzonymi postępowania sądowymi TOP zobowiązany jest uiścić tytułem ich kosztów łącznie kwotę 1.000,00 złotych. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy osobie prawnej może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się, że osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej obowiązana jest wykazać nie tylko, że nie ma odpowiednich środków na poniesienie kosztów postępowania, ale także że nie posiada ich, chociaż podjęto wszelkie niezbędne działania zmierzające do ich pozyskania (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2010, wyd. LexisNexis, str. 568 jak też postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 20/09 oraz z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 28/09 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). TOP jest stowarzyszeniem zwykłym działającym na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 7 kwietnia 1998 r. Prawo o stowarzyszeniach (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 210). Z art. 42 ust. 2 tej ustawy wynika, że stowarzyszenie zwykłe uzyskuje środki na działalność ze składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów, dochodów z majątku stowarzyszenia oraz ofiarności publicznej. TOP ma zatem możliwość gromadzenia środków finansowych niezbędnych dla prowadzenia działalności statutowej nie tylko ze składek członkowskich ale i z darowizn, spadków, zapisów, dochodów z majątku stowarzyszenia oraz ofiarności publicznej. Nie jest zatem prawdą twierdzenie wnioskodawcy, że nie ma możliwości przyjmowania darowizn, czy prowadzenia zbiórek publicznych. Jak wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 czerwca 2011 r. (sygn. akt I OZ 428/11) stowarzyszenie, chcąc realizować swojej statutowe cele, winno zgromadzić odpowiednie środki na poniesienie kosztów postępowania sądowego. Skoro zaś TOP przed wystąpieniem o przyznanie prawa pomocy nie wyzyskało wszelkich możliwości pozyskania środków finansowych, nie zależnie od przyczyny, niezbędnych dla prowadzenia postępowania sądowego jak chociażby w drodze ofiarności publicznej (zbiórki publicznej – art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 2014 r. o zasadach prowadzenia zbiórek publicznych – Dz.U. z 2014 r., poz. 498 ze zm. w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie – tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1817 ze zm.) nie można przyjąć, że wykazało zasadność swojego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.