II SA/Lu 620/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki J. w L. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego - w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia oddalić wniosek.

Spółka J. w L. wniosła skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji wymierzające skarżącej karę pieniężną w wysokości 50 000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, podnosząc, że wyegzekwowanie kary wyrządzi jej znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż osłabi konkurencyjność spółki na rynku lubelskim i spowoduje konieczność redukcji zatrudnienia oraz ograniczenie zakresu jej działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie jest zasadny. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracyjnego zapewnia stronie ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku nie może być lakoniczne, ogólnikowe, ale powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania aktu wydanego w granicach sprawy jest zasadne. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 364 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). Skarżąca nie wykazała, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Po pierwsze, nie budzi wątpliwości, że w przypadku egzekucji należności pieniężnych – co do zasady – nie może dojść do szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanej sumy pieniężnej. Skarżąca nie wskazała zaś żadnych nadzwyczajnych okoliczności, które świadczyłyby, że w jej przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, o której mowa w tym przepisie. Oczywiste jest zarazem, że wykonanie zaskarżonego postanowienia nie może prowadzić – wbrew twierdzeniom strony – do "nieodwracalnych skutków w majątku skarżącej", skoro możliwy jest zwrot świadczenia pieniężnego uzyskanego od skarżącej w ramach postępowania egzekucyjnego. Ubocznie wskazać trzeba, że rozstrzygnięcie niniejszym postanowieniem o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie wyłącza możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej na dalszym etapie postępowania sądowego. Przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. stanowi bowiem, że w razie uwzględnienia skargi zaskarżony akt nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Z tych względów, wobec niespełnienia warunków z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.