II SA/Lu 610/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. I. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W. I. i A. I. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej p o s t a n a w i a przyznać W. I. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w L..

Skarżący na urzędowych formularzach symbol PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje w domu o powierzchni [...] m2 posadowionym na działce o powierzchni [...] ha stanowiącej jego współwłasność w ˝ części i utrzymuje się z emerytury w kwocie [...]złotych netto. Skarżący podniósł, że ponosi koszty utrzymania mieszkania wynoszące miesięcznie [...] złotych, koszty leczenia – [...] złotych, spłaty kredytu zaciągniętego na remont domu – [...] złotych. Wezwany do nadesłania dokumentów źródłowych nadesłał kopię raportu kasowego z dnia [...] r. opiewającą na kwotę [...]złotych, pokwitowania wpłaty opłaty za odpady komunalne opiewające na kwotę [...]złotych, potwierdzenie opłacenia rachunku za energię elektryczną z miesiąca maja 2017 r. opiewające na kwotę [...]złotych oraz z miesiąca lipca 2014 r. opiewające na kwotę [...]złotych, potwierdzenie dokonania opłaty rachunku za telefon z dnia [...] r. opiewające na kwotę [...]złotych, z dnia [...] r. opiewające na kwotę [...]złotych, z miesiąca czerwca 2017 r. opiewające na kwotę [...]złotych, potwierdzenie spłaty kredytu opiewające na kwotę rat w wysokości [...] złotych z dnia [...] r. oraz pochodzące z tego samego dnia potwierdzenie wpłaty raty kredytu opiewające na kwotę [...]złotych. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Druga z wymienionych sytuacji zachodzi w sprawie niniejszej. Miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącego wynosi [...] złotych netto zaś tytułem stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego nie obejmujących kosztów wyżywienia oraz zakupu środków czystości i higieny osobistej skarżący wydaje kwotę [...]złotych (kwota uzyskana z zsumowania wydatków na leczenie, opłaty za odpady komunalne, opłaty za energię elektryczną z miesiąca lipca 2017 r., opłaty za telefon z miesiąca sierpnia oraz spłacanych kredytów). Zatem na poczet miesięcznych kosztów wyżywienia skarżącemu pozostaje kwota [...]złotych. Z pewnością nie jest to kwota pozwalająca skarżącemu ponieść miesięczne koszty wyżywienia. Poniesienie tych kosztów odbyć się więc może jedynie w wyniku przeznaczenia na nie środków finansowych wydatkowanych na inne koszty utrzymania koniecznego. Dochód skarżącego nie jest więc w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym. Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy jest więc w całości zasadny. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.