II SA/Lu 607/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ś. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyjęcia zbioru danych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

W dniu 5 czerwca 2017 r. (data nadania – k. 5 akt sądowych) M. Ś. wniósł za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego skargę oznaczoną datą 4 sierpnia 2016 r., skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, dotycząca decyzji powyższego organu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyjęcia zbioru danych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga M. Ś. podlega odrzuceniu z dwóch powodów. Po pierwsze należy wskazać, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Powyższy przepis znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem skarga M. Ś. wniesiona w dniu 5 czerwca 2017 r. dotyczy sprawy, która między tymi samymi stronami została już osądzona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/lu 908/16, r., sygn. akt II SAB/Lu 15/13, którym w wyniku uwzględnienia skargi M. Ś. uchylono powołaną na wstępie decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. nr [...]. Powyższe orzeczenie Sądu wywołuje zaś skutek powagi rzeczy osądzonej. W tej sytuacji wniesienie przez M. Ś. kolejnej skargi na to samo rozstrzygnięcie jest niedopuszczalne. Podkreślić przy tym należy, że instytucja powagi rzeczy osądzonej nie narusza prawa strony do sądu, a służy jedynie pewności prawa i zapobiega notorycznemu inicjowaniu sporów "o to samo", między tymi samymi stronami, o ten sam przedmiot. Po drugie – niezależnie od stwierdzenie, że rozpoznanie przedmiotowej skargi naruszałoby res iudicata – należy zgodzić się z organem administracji, iż podstawa do odrzucenia skargi wynika dodatkowo z uchybienia ustawowego terminu do jej wniesienia. W myśl bowiem art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak wynika z akt sprawy, kwestionowana decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. została prawidłowo doręczona M. Ś. w dniu 1 sierpnia 2016 r. (potwierdzenie odbioru – k. 17 akt adm. II inst.). Termin do wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie upływał zatem skarżącemu w dniu 31 sierpnia 2016 r. Wnosząc (ponowną) skargę na powyższą decyzję w dniu 5 czerwca 2017 r. skarżący niewątpliwie zatem uchybił terminowi do dokonania tej czynności. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.