II SA/Lu 602/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 14 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 września 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 366/21 w sprawie ze skargi J. M. uchwałę Rady Miasta Biała Podlaska z dnia 29 marca 2021 r. nr XXII/33/21 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania.

Wyrokiem z dnia 30 września 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 366/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - po rozpoznaniu skargi J. M. na uchwałę nr XXII/33/21 Rady Miasta Biała Podlaska z dnia 29 marca 2021 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Biała Podlaska – oddalił skargę w zakresie dotyczącym działki o numerze ewidencyjnym [...] (arkusz 7, obręb 6) oraz odrzucił skargę w zakresie dotyczącym działki o numerze ewidencyjnym [...] (arkusz 7, obręb 6). Wyrok ten stal się prawomocny z dniem 10 grudnia 2021 r. (postanowienie o stwierdzeniu prawomocności – k. 71 akt o sygn. II SA/Lu 366/21). W dniu 25 sierpnia 2022 r. (data nadania – k. 4) J. M. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym orzeczeniem. Jako podstawę żądania wznowienia postępowania skarżąca wskazała przepis art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), zarzucając, że w postępowaniu zakończonym kwestionowanym wyrokiem zaistniała opisana w tym przepisie przesłanka nieważności, bowiem wskutek naruszenia art. 71 § 1 p.p.s.a. do udziału w owym postępowaniu w charakterze strony nie został dopuszczony mąż skarżącej L. M., co skutkowało pozbawieniem go możliwości działania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 270 p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie zaś z art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W niniejszej sprawie skarżąca jako podstawę wznowienia postępowania powołała art. 271 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Należy zauważyć, że w ramach powołanej podstawy wznowienia skarżąca zarzuciła, iż w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 30 września 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 366/21, wskutek naruszenia przepisów prawa doszło do pozbawienia możliwości działania jej męża L. M.. Skarżąca powołaną podstawę wznowienia odniosła zatem nie do siebie samej, lecz do innej osoby, której – w ocenie skarżącej – przysługiwał udział na prawach strony w postępowaniu zakończonym ww. wyroku, lecz owego udziału osobie tej nie zapewniono. Pomijając ocenę stanowiska skarżącej odnośnie statusu przysługującego jej mężowi w postępowaniu sądowym zakończonym kwestionowanym wyrokiem, należy podkreślić, że skarga o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki wskazanej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. przysługuje stronie, której uprawnienia zostały naruszone poprzez zaistnienie jednej z okoliczności tam wskazanych. Zatem jedynie strona, którą pozbawiono możliwości skutecznego dochodzenia swoich praw, jest uprawniona do występowania ze skargą o wznowienie postępowania na podstawie powyższego przepisu, natomiast nie można skutecznie podnieść tego zarzutu w stosunku do innej strony. Powyższą interpretację potwierdza analiza treści art. 277 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji, termin ten liczy się od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (por. postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 91/18, LEX nr 2469279). Skarżąca J. M. nie może zatem skutecznie domagać się wznowienia postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. przy argumentacji, że to inna osoba (jej mąż) została w tym postępowaniu pozbawiona możliwości działania. W konsekwencji uznać należy, że złożona skarga o wznowienie postepowania nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia i jako taka podlega odrzuceniu w oparciu o art. 281 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.