Sygnatura
II SA/Lu 598/26
Postanowienie WSA w Lublinie z 21 października 2026 r., II SA/Lu 598/26 – zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Wynik
Odrzucono skargę
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
- Data orzeczenia
- 21 października 2026
- Prawomocne
- nie
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 21 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. i B. S. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lipca 2026 r. znak: [...] w przedmiocie zwrotu udziału w wywłaszczonej nieruchomości postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić H. S. i B. S. (solidarnie) - kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem należnego wpisu sądowego od skargi, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L..
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 14 listopada 2025 r. Prezydent Miasta L. odmówił zawieszenia postępowania w przedmiocie zwrotu udziału w nieruchomości wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa. Stosownie do pouczenia zawartego w doręczonym postanowieniu, H. S. i B. S. (oboje dalej jako: strona lub skarżący) wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie do organu II instancji. Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda postanowieniem z 22 lipca 2026 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu, strony wniosły skargę na powyższe rozstrzygnięcie Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z .2026, poz.143; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z przywołanej regulacji wynika, że nie każde postanowienie wydane w toku postępowania administracyjnego podlega kontroli sądu administracyjnego. Dopuszczalność jego zaskarżenia uzależniona jest od spełnienia co najmniej jednej z przesłanek określonych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Ocena ta wymaga uwzględnienia zarówno charakteru prawnego danego postanowienia jak i przepisów regulujących możliwość jego zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma art. 101 § 3 K.p.a. zgodnie z którym zażalenie przysługuje na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. W brzmieniu obowiązującym od 11 kwietnia 2011 r. nadanym ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. Nr 6 poz. 18), przepis ten nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Zmiana ta miała na celu, ograniczenie odrębnej zaskarżalności rozstrzygnięć incydentalnych dotyczących zawieszenia postępowania, które nie tamują jego dalszego biegu. Ustawodawca pozostawił możliwość wniesienia zażalenia na postanowienia o zawieszeniu postępowania oraz o odmowie jego podjęcia, wyłączając natomiast taki środek zaskarżenia w odniesieniu do postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2183/13 i cytowane w nim orzecznictwo; postanowienie NSA z 19 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1272/12 oraz wyrok NSA z 22 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1188/12). Odmowa zawieszenia postępowania nie pozbawia przy tym strony możliwości poddania prawidłowości tego rozstrzygnięcia kontroli sądowoadministracyjnej. Zgodnie z art. 142 K.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może kwestionować w odwołaniu od decyzji. W konsekwencji zarzuty dotyczące odmowy zawieszenia postępowania mogą zostać podniesione w ramach zaskarżenia decyzji kończącej postępowanie, a następnie podlegać ocenie sądu administracyjnego przy kontroli legalności tej decyzji. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że postanowienie organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania nie podlegało zaskarżeniu w drodze zażalenia. Nie jest ono również postanowieniem kończącym postępowanie administracyjne ani rozstrzygającym sprawę co do istoty. Tym samym nie spełnia przesłanek określonych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. warunkujących dopuszczalność jego samodzielnego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że organ I instancji błędnie pouczył strony o możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, a organ II instancji, rozpoznając wniesione zażalenie utrzymał to postanowienie w mocy. Wadliwe pouczenie nie może bowiem stanowić źródła uprawnienia procesowego, którego obowiązujące przepisy nie przewidują. Zakres dopuszczalnych środków zaskarżenia wynika bezpośrednio z ustawy i nie może być rozszerzany ani przez treść pouczenia udzielonego stronie, ani przez czynności procesowe podejmowane przez organy administracji publicznej (por. postanowienie NSA z 27 października 2017 r. W konsekwencji samo wydanie przez organ II instancji postanowienia w następstwie rozpoznania niedopuszczanego zażalenia nie daje podstaw do jego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Rozpoznanie takiego zażalenie przez Wojewodę, które w świetle art. 101 § 3 K.p.a., nie przysługiwało, nie tworzy po stronie skarżących uprawnienia do skargi. Tym samym zaskarżone postanowienie, utrzymujące w mocy odmowe zawieszenia postępowania, nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Skoro sama odmowa zawieszenia postępowania nie podlega odrębnemu zaskarżeniu to wydanie aktu przez organ II instancji – mimo braku podstaw o orzekania - nie może rozszerzać kognicji sądu administracyjnego. Z tych względów, Sąd na podstaw art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę. W związku z odrzuceniem skargi należało jednocześnie - stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - zwrócić skarżącym uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 złotych, o czym orzeczono w punkcie II sentencji.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 17 września 2026
- Skarżony organ
- Wojewoda
- Sędziowie
- Jacek Czaja /przewodniczący sprawozdawca/
Powiązane dokumenty
Sygnatura: II SA/Łd 608/26 · 21 października 2026
Wyrok WSA w Łodzi z 21 października 2026 r., II SA/Łd 608/26 – zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Sygnatura: I OSK 2361/23 · 21 października 2026
Wyrok NSA z 21 października 2026 r., I OSK 2361/23 – zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Sygnatura: I OSK 2021/23 · 21 października 2026
Wyrok NSA z 21 października 2026 r., I OSK 2021/23 – zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny