II SA/Lu 594/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 14 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] czerwca 2026 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: umorzyć postępowanie.

Pismem z 17 sierpnia 2026 r. A. K. (reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego) wniosła skargę na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z [...] czerwca 2026 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W piśmie procesowym z 30 września 2026 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej złożył jednoznaczne oświadczenie o cofnięciu skargi. Sąd nie dostrzega żadnych okoliczności mogących wskazywać na to, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W związku z tym postępowanie należało umorzyć. Z tych względów Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji postanowienia.