II SA/Lu 593/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

K. Ł. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]., znak: [...] wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazaną decyzją organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku handlowego o pow. sprzedaży do 800m2 oraz wiaty i słupa reklamowego na działkach nr ewid. [...] oraz [...], położonych przy ul. W. . w L . Skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie jej wykonania podniósł, że inwestor będzie mógł na podstawie tej decyzji ubiegać się o udzielenie pozwolenia na budowę, a w efekcie będzie mógł ją zrealizować. Przytoczył treść postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2015 r., II SA/Kr 344/15, zgodnie z którym "przepisy kształtujące charakter prawny decyzji o warunkach zabudowy na gruncie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upoważniają do stwierdzenia, że taka decyzja podlega swoistemu wykonaniu (...), gdyż kształtuje prawa i obowiązki stron w zakresie sposobu zagospodarowania terenu (...) i może być następnie wykorzystana w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane zarówno przed organami administracji architektoniczno – budowlanej, jak i organami nadzoru budowlanego". Z tych względów, zdaniem skarżącego, wykonanie decyzji o warunkach zabudowy poprzez wystąpienie przez inwestorów do organu o udzielenie stosownych pozwoleń, a następnie zagospodarowanie działek objętych decyzją zgodnie z jej treścią, mogą powodować trudne do odwrócenia skutki. Wykonanie zaskarżonej decyzji powinno być wstrzymane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej "P.p.s.a.", sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności wskazujących na to, że zachodzą ustawowe przesłanki uwzględnienia wniosku. Skarżący nie wykazał w ogóle takich przesłanek. Wprawdzie podniósł, że na podstawie decyzji ustalającej warunki zabudowy inwestor może ubiegać się o pozwolenie na budowę, to jednak nie oznacza to nieodwracalnych skutków, w rozumieniu powołanego art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska wyrażonego w powołanym przez skarżącego postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2015 r., II SA/Kr 344/15. Decyzja o warunkach zabudowy nie upoważnia bowiem do rozpoczęcia robót budowlanych. Ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na określonym obszarze jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Nieodwracalne skutki rozumiane jako istotna lub trwała zmiana rzeczywistości i brak możliwości przywrócenia stanu poprzedniego w krótkim czasie czy bez poniesienia dużych nakładów sił i środków, mogłyby ewentualnie wystąpić już po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Ochrona tymczasowa, przysługująca na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie może sięgać tak daleko i obejmować skutków kolejnych postępowań, pomimo że postępowania te wiążą się ze sobą. Ochrona ta ma na celu uniknięcie okoliczności, o jakich mowa w powoływanym przepisie, wyłącznie w okresie do wydania wyroku przez wojewódzki sąd administracyjny. Z założenia tej ochrony, ma ona zabezpieczać przed wystąpieniem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. przez krótki czas, do wydania wyroku w danym postępowaniu. Ponadto stwierdzić należy, że ewentualne uchylenie przez sąd decyzji ustalającej warunki zabudowy, uniemożliwi realizację inwestycji, w szczególności udzielenie pozwolenia na budowę, a w ostateczności będzie stanowić podstawę do wyeliminowania udzielonego już pozwolenia. Wobec powyższego nie można uznać, by decyzja o warunkach zabudowy nadawała się do wykonania i powodowała nieodwracalne skutki (zob. postanowienie NSA z 27 lutego, 2007 r., I OZ 115/07; postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 13 listopada 2017 r., II SA/Ol 724/17, postanowienie NSA z dnia 26 października 2017r., II OZ 1242/17). Niezależnie od tego stwierdzić należy, że skarżący w ogóle nie wskazał, w jaki sposób mogłaby mu zaszkodzić ewentualnie wydana - na skutek zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy - decyzja o pozwoleniu na budowę. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę – skarżący nie przedstawił bowiem swojej sytuacji finansowej (posiadanych środków, oszczędności czy zobowiązań), z której wynikałoby, że realizacja przedmiotowej inwestycji wyrządziłaby mu szkodę w znacznych rozmiarach - przesłanka ta nie zachodzi tym bardziej w stosunku do inwestora, w interesie którego została wydana zaskarżona decyzja ustalająca warunki zabudowy i który nie wskazuje na niebezpieczeństwo mogące wyniknąć z wykonania tej decyzji. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.