II SA/Lu 555/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi P. N. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stypendium socjalnego p o s t a n a w i a przyznać P. N. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego o wyznaczenie którego zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w L..

Skarżący, w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego), na druku PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wniosek uzasadniła tym, że obecnie przebywa w zakładzie karnym, jest żonaty, posiada trójkę małoletnich dzieci, żona jest bezrobotna bez prawa do zasiłku, otrzymuje zasiłek z pomocy społecznej w miesięcznej kwocie [...]złotych. Skarżący dołączył zaświadczenie z zakładu karnego, z którego wynika, że przebywając w zakładzie karnym nie został nigdzie zatrudniony i nie otrzymuje pieniędzy na konto skazanego. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Pierwszą z wymienionych sytuacji mamy w sprawie niniejszej. Skarżący nie pracuje, nie otrzymuje żadnych pieniędzy od osób drugich, pozostaje na utrzymaniu Skarbu Państwa w warunkach pozbawienia wolności. Rodzina skarżącego utrzymuje się z pomocy udzielanej z placówki pomocy społecznej. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.