II SA/Lu 550/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. i Z. B. na pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od pisma zobowiązującego do dobrowolnego wykonania obowiązku określonego decyzją administracyjną; w zakresie wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a odmówić A. B. i Z. B. przyznania prawa pomocy.

A. B. i Z. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 maja 2014 r. dotyczące stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od pisma zobowiązującego do dobrowolnego wykonania obowiązku określonego decyzją administracyjną wnieśli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (postanowienie NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09 – Lex nr 573308). Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem skarga A. B. i Z. B. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powyższej ustawy. Skarżący złożyli bowiem skargę na pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 maja 2014 r., które nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem nie należy do kategorii aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 powyższej ustawy. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 247 cyt. ustawy, należało skarżącym odmówić przyznania prawa pomocy.