II SA/Lu 55/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Asesor sądowy Maciej Gapski Protokolant Referent Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 8 grudnia 2022 r., znak: GN-V.7534.2.80.2022 w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

W dniu 17 stycznia 2023r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga M. S. i E. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 8 grudnia 2022r., znak: GN-V.7534.2.80.2022 o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Skarga E. S. podlega odrzuceniu. Z przepisu art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r., poz. 259), zwanej "p.p.s.a.", skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m.in. odwołanie. Taki tryb wnoszenia skargi ma zapewnić gwarancję realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), która polega na tym, że indywidualna sprawa konkretnego podmiotu musi zostać rozpatrzona przez organy dwóch instancji. W związku z tym, niedopuszczalne jest wnoszenie skarg do sądu administracyjnego na decyzję organu I instancji, a także wtedy, gdy organ odwoławczy nie rozpatrzył wniesionego środka odwoławczego. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie w odniesieniu do skarżącego E. S.. Z akt administracyjnych wynika, że jego odwołanie nie zostało rozpoznane przez organ odwoławczy tj. przez Wojewodę Lubelskiego, który postanowieniem z dnia 8 grudnia 2022r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez tego skarżącego. W konsekwencji zaskarżona decyzja została wydana wyłącznie na skutek rozpoznania odwołania M. S., a nie E. S., dlatego Sąd rozpatrzył tylko jej skargę. Natomiast z uwagi na to, że skarżący nie wniósł skutecznie odwołania, należało uznać, że nie wyczerpał on trybu przewidzianego w przytoczonym art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., a więc jego skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.