II SA/Lu 516/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy WSA Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 1 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na działanie Wojewody Lubelskiego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić T. P. kwotę 200 zł (dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

W piśmie z 16 czerwca 2021 r. T. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody Lubelskiego z 21 maja 2020 r., nr IF-VII.7840.3.39.2018/2020.MF odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Lubelskiego z 12 sierpnia 2015 r. nr 1248/15 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. O. pozwolenia na budowę budynku spopielarni zwłok na działkach nr [...] i [...] w miejscowości C., gm. J.. W piśmie tym wskazał, że skargę wnosi na podstawie art. 221, art. 227 i art. 229 k.p.a. Jego zdaniem Wojewoda odmawia podjęcia decyzji stwierdzającej nieważności decyzji Starosty L. z 12 sierpnia 2015 r. nr [...] pomimo istnienia ku temu podstawy prawnej w postaci rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a to z powodu stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy na podstawie którego zostało udzielone sporne pozwolenia na budowę. Skarżący podniósł, że uzasadnienie przedmiotowej decyzji jest chaotyczne i pełne sprzeczności. Z jego treści wynika, że organ występuje w roli obrońcy inwestora – zaś lokalni mieszkańcy są wrogami, co jest ze wszech miar naganne i nie ma nic wspólnego z praworządnością. Wskazując na powyższe wniósł o stwierdzenie nieważności obu wyżej wymienionych decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wskazał, że jego decyzja z 21 maja 2020 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Lubelskiego z 12 sierpnia 2015 r. nr 1248/15, była przedmiotem odwołania, w wyniku którego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie decyzją z 14 października 2020 r. umorzył postępowanie odwoławcze. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Do chwili obecnej nie zapadło rozstrzygnięcie przed WSA w Warszawie. W piśmie z 22 lipca 2021 r. skarżący wskazał, że wyrokiem z 15 kwietnia 2021 r., VII SA/Wa 2322/20, WSA w Warszawie oddalił skargę grupy mieszkańców na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie decyzją z 14 października 2020 r., odmawiając im statusu strony. Dlatego też, celem jego skargi jest stworzenie możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i usunięcia z obiegu prawnego dwóch rażąco wadliwych decyzji. Ma ona charakter ponad indywidualny, sprawa dotyka nie tylko skarżącego, ale również jego sąsiadów, lokalnych mieszkańców, czyli dotyczy w istocie szeroko pojętego interesu społecznego – pro publico bono. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniesioną w sprawie niniejszej skargę, zgodnie z jednoznacznym wskazaniem przez samego skarżącego, że jest ona wniesiona na podstawie art. 227 k.p.a. należało zakwalifikować jako skargę złożoną w trybie przepisów rozdziału VIII k.p.a. (pt. "Skargi i wnioski"). Zgodnie z tym przepisem, przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W myśl art. 229 pkt 6 k.p.a., jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, w sprawie, której przedmiotem skargi są zadania lub działalność wojewody w sprawach podlegających rozpatrzeniu według kodeksu - organem właściwym jest właściwy minister, a w innych sprawach - Prezes Rady Ministrów. Tym samym skoro T. P. wniósł do Sądu tzw. skargę "obywatelską" w trybie przewidzianym w Dziale VIII k.p.a., a sądy administracyjne są właściwe do rozpatrywania jedynie spraw o których mowa w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), to do rozpoznania tej skargi tutejszy Sąd nie jest właściwy. Właściwość określa powołany art. 229 pkt 6 k.p.a. Wobec powyższego przedmiotowa skarga nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu. O zwrocie wpisu postanowiono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.