II SA/Lu 497/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 6 maja 2022 r., nr SKO.1799/21 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu decyzją z dnia 6 maja 2022 r., nr SKO.1799/21 po rozpatrzeniu odwołania M. M. (dalej jako: "skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Biłgoraj z dnia 5 października 2021 r. nr SR.4042.47.2021.TŚ odmawiającą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką K. S.. Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Wnioskiem złożonym w dniu 7 września 2021 r. skarżąca, zwróciła się do Burmistrza Miasta Biłgoraj o ustalenie na jej rzecz prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką, legitymującą się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia 6 lipca 2021 r., którym zaliczono ją do grona osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Decyzją z dnia 5 października 2021 r. organ I instancji odmówił przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego wskazując na zaistnienie negatywnej przesłanki uzasadniającej odmowę, a mianowicie powstanie niepełnosprawności osoby wymagającej opieki po ukończeniu 18 roku życia, tj. art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 615 ze zm.) dalej jako: "u.ś.r.". W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił błędne zastosowanie w sprawie art. 17 ust. 1b u.ś.r., bez uwzględnienia skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (K 38/13). Po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu decyzją z dnia 6 maja 2022 r., znak: SKO.1799/21, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji w kwestii stosowania przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., wskazując, że przesłanka wieku powstania niepełnosprawności K. S. nie powinna być w ogóle oceniana przez organ I instancji skoro w wyroku z 21 października 2014 r. w sprawie K 38/13 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną, ze względu na wiek powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Kolegium uznało jednak, że zachodzi inna negatywna przesłanka odmowy przyznania świadczenia, a mianowicie zakres opieki sprawowanej nad matką, nie wymaga konieczności rezygnacji przez skarżącą z aktywności zawodowej. Argumentując swoje stanowisko Kolegium wyjaśniło, że pomimo przeprowadzonego wywiadu środowiskowego w dniu 24 września 2021 r., zleciło organowi I instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, poprzez ponowne przeprowadzenie bardziej szczegółowego wywiadu środowiskowego, ukierunkowanego na ustalenie okoliczności odnoszących się do związku pomiędzy sprawowaną przez skarżącą opieką a rezygnacją przez nią z pracy zarobkowej, w szczególności poprzez wskazanie sytuacji zdrowotnej i rodzinnej osoby niepełnosprawnej, kręgu osób, na których ciąży obowiązek alimentacyjny w stosunku do niepełnosprawnej oraz możliwości zapewnienia tej osobie opieki bądź osobiście, bądź poprzez zatrudnienie odpowiedniej osoby, która będzie wykonywać opiekę nad niepełnosprawną. Podczas wizyty pracownika socjalnego, skarżąca oświadczyła, że nie ma pełnej wiedzy dotyczącej tego na co choruje jej matka, a wszystkie dokumenty medyczne dotyczące stanu zdrowia K. S. znajdują się w posiadaniu pełnomocnika. W odpowiedzi na pytanie o zakres opieki sprawowanej nad niepełnosprawną matką, skarżąca stwierdziła, że nie będzie już więcej pisać i wyjaśniać w czym pomaga, a w czym nie swojej matce, bowiem sprawą zajmuje się jej pełnomocnik i to z nim należy się kontaktować. Ponadto skarżąca poinformowała, że nic nie wiedziała o konieczności ponownego wywiadu środowiskowego oraz że nikt jej o tym fakcie nie poinformował, więc jest nieprzygotowana na wyjaśnienia w tej sprawie. Złożyła pisemne oświadczenie, że potrzebuje czasu na udzielenie odpowiedzi na postawione pytania dotyczące złożonego odwołania. Odpowiedzi tej ostatecznie nie udzieliła. W oświadczeniu z dnia 4 kwietnia 2022r., poinformowała, że w ciągu ostatnich lat nie podjęła zatrudnienia ze względu na sprawowanie opieki nad matką, która wymaga stałej kontroli przy podstawowych czynnościach życiowych. Organ wyjaśnił także, że z treści kolejnych notatek służbowych z dnia 4 i 5 kwietnia 2022 r. wynika, że pomimo wskazania organu na konieczność przeprowadzenia wywiadu, skarżąca odmówiła ostatecznie składania jakichkolwiek wyjaśnień, stwierdzając, że sprawę prowadzi pełnomocnik. Kolegium uznało, że bierność skarżącej co do wyjaśnień w zakresie opieki sprawowanej nad matką, nie powoduje wadliwości postępowania dowodowego. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, tj. ustalenia wywiadu środowiskowego z dnia 24 września 2021 r., informacje pozyskane w uzupełniającym postępowaniu organu I instancji oraz dokumenty zawarte w aktach sprawy, Kolegium uznało, że brak jest podstaw do wydania pozytywnej dla strony decyzji w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy wskazał, że niepełnosprawna K. S., ma 70 lat i mieszka sama oraz jest w miarę samodzielna w wykonywaniu czynności życia codziennego. W czynnościach tych nie musi być zastępowana, a wymaga zazwyczaj jedynie pomocy. Większość czynności, których wykonywanie deklaruje skarżąca nie ma charakteru ściśle opiekuńczego i stanowi zwykłą pomoc rodzinną w sprawach organizacyjnych. Część czynności może być wykonywana raz na jakiś czas (np. wizyty lekarskie, pranie, sprzątanie), a część skarżąca może wykonywać załatwiając sprawy związane z funkcjonowaniem własnej rodziny (np. zakupy, realizacja recept). Czynności takie wykonują na rzecz rodziców także osoby pracujące. Skarżąca wskazuje, że mierzy matce ciśnienie, jednakże z akt sprawy nie wynika, że matka leczy się w ogóle na choroby kardiologiczne i wymaga takich czynności (udokumentowano leczenie dermatologiczne, okulistyczne i psychiatryczne). Wskazuje zarazem, że kontroluje branie przez matkę leków, jednakże - jak wyjaśniła pracownikowi socjalnemu - nie ma zarazem pełnej wiedzy na co choruje matka. W toku postępowania nie wskazała także, jakie leki matka musi zażywać. Skarżąca stwierdziła ponadto, że nie jest w stanie zostawić swojej matki nawet na kilka godzin dziennie, gdyż wymaga ona kontroli ze względu na pogarszający się stan psychiczny. Zdaniem skarżącej są to okoliczności uniemożliwiające podjęcie pracy zarobkowej. Jednocześnie jednak stwierdziła, że jej matka jest na tyle samodzielna, że może mieszkać sama i nie wymaga całodobowej opieki. Organ zauważył także, że według orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. niepełnosprawność K. S. wynika z powodu chorób narządu wzroku (symbol 04-O) a nie innych schorzeń, w tym natury psychicznej, na co wskazuje skarżąca. Wyjaśnienia odnoszące się do konieczności sprawowania opieki, jej zakresu i wymiaru nie są spójne, a ostatecznie skarżąca sama uniemożliwiła weryfikację złożonych oświadczeń, zasłaniając się brakiem wiedzy dotyczącej stanu zdrowia matki. W ocenie organu skarżąca niewątpliwie sprawuje opiekę nad matką, jednakże, biorąc pod uwagę względną samodzielność niepełnosprawnej, rodzaj i zakres wykonywanych przez skarżącą czynności pomocowych oraz inne okoliczności sprawy, jak niezbyt zaawansowany wiek osoby niepełnosprawnej, fakt, że zamieszkuje ona sama oraz brak wiedzy opiekuna o sytuacji zdrowotnej podopiecznego, nie można uznać, że opieka faktycznie sprawowana jest w takim zakresie i wymiarze, że wymaga rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, co stanowi warunek przysługiwania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Organ ponadto zaznaczył, że skarżąca nie może pozostawiać swojej matki na 8 godzin dziennie samej, ale zarazem z matką nie mieszka. W ocenie organu okoliczności sprawy pozwalają uznać, że sprawowana przez skarżącą opieka nie uniemożliwia jej wykonywania pracy zarobkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję, pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 u.ś.r. i przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W oparciu o powyższe, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto, pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej jako: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego. Materialnoprawną podstawą niniejszej sprawy są przepisy ww. ustawy z dnia 28 listopada 2003 r., o świadczeniach rodzinnych. Ustawodawca ustanowił instytucję świadczeń rodzinnych, jako wyraz pomocy dla osób z niepełnosprawnościami oraz członków ich rodzin w związku z sytuacjami życiowymi, które wymagają podjęcia się opieki nad bliską osobą niepełnosprawną. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Kolegium prawidłowo ograniczyło powody odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wskazane przez Burmistrza Miasta B., wykluczając argument dotyczący wieku, w jakim powstała niepełnosprawność matki skarżącej. W tym zakresie, było to działanie uwzględniające treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. w sprawie K 38/13. Ten aspekt sprawy Kolegium obszernie wyjaśniło, a Sąd wyjaśnienia w tym zakresie podziela, zbędnym czyniąc powtarzanie argumentacji, tym bardziej, że skarga nie zawiera zarzutów co do tego fragmentu uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się zatem do jednej negatywnej przesłanki warunkującej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, tj. związku przyczynowo-skutkowego między niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Literalne brzmienie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. jak i cel świadczenia pielęgnacyjnego prowadzi do stwierdzenia, że z założenia miało ono stanowić pomoc "ze strony państwa dla osoby zdolnej do pracy, lecz niezatrudnionej i niewykonującej innej pracy zarobkowej z powodu konieczności sprawowania opieki" nad niepełnosprawnym członkiem rodziny (vide uzasadnienie wyroku TK z 18 lipca 2008 r. w sprawie P 27/07). Ten kluczowy cel świadczenia pielęgnacyjnego, czyli rekompensowanie braku dochodów z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, nie stracił na aktualności. Świadczenie pielęgnacyjne niezmiennie jest formą rekompensaty osobie zobowiązanej do alimentacji, sprawującej opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny – za rezygnację z zatrudnienia albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania tej opieki. Niezbędne zatem dla uzyskania świadczenia, jest niebudzące wątpliwości ustalenie zakresu sprawowanej opieki oraz związku rezygnacji z zatrudnienia z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Sam fakt legitymowania się przez członka rodziny orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności nie gwarantuje automatycznie uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zakres sprawowanej opieki musi być tego rodzaju, że obiektywnie wyklucza możliwość jakiegokolwiek zarobkowania (por. wyrok NSA w sprawie I OSK 1148/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie powinno, a wręcz nie może być okazją do zwiększenia dochodu w sytuacji, gdy rezygnacja z pracy nie jest ściśle powiązana z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, należy zatem rozważyć czy ustalenia organu co do zakresu sprawowanej przez skarżącą opieki nad niepełnosprawną matką były prawidłowe. Co prawda, organy orzekające w sprawach świadczeń pielęgnacyjnych nie posiadają medycznej wiedzy specjalistycznej uprawniającej do kwestionowania orzeczeń innych organów orzekających w przedmiocie stopnia niepełnosprawności, jednakże mają obowiązek dokonać oceny określonej przesłanki przyznania świadczenia w kontekście wszystkich okoliczności sprawy. Zgodnie bowiem z art. 80 K.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jak wynika ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, matka skarżącej mieszka sama i porusza się samodzielnie, a wymaga pomocy przy czynnościach wynikających z prowadzenia gospodarstwa domowego, m.in. robienia zakupów, wizyt u lekarza, realizacji recept, prania, sprzątania. Z przeprowadzonego wywiadu (k. 27-28 akt adm.) wynika, że matka skarżącej samodzielnie wykonuje czynności higieniczne, sama przygotowuje posiłki i je spożywa. Skarżąca natomiast kontroluje czy matka zamknęła drzwi, zakręciła gaz, dokonuje pomiaru ciśnienia oraz pomaga w prowadzeniu gospodarstwa domowego. Dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, należy uznać, że ocena dokonana przez organ była prawidłowa. Pomimo posiadania przez matkę skarżącej orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, skarżąca nie wykazała, aby zakres sprawowanej przez nią opieki wykluczał podjęcie przez nią zatrudnienia (chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy). Jest to tym bardziej zasadne, że skarżąca z jednej strony wskazuje, że nie może zostawić swojej matki na osiem godzin samej w mieszkaniu, a z drugiej strony zaznacza, że jej matka nie wymaga całodobowej opieki z jej strony (nie zamieszkuje razem z matką). Większość z czynności wymienionych w wywiadzie środowiskowym, jak również w piśmie z dnia 22 września 2022 r., nie wymaga całodobowej bądź nawet stałej w ciągu dnia obecności skarżącej (sprzątanie, pranie, zakupy, wizyty u lekarza, realizacja recept), są to czynności wykonywane w każdym gospodarstwie domowym również przez osoby pracujące, a więc nie są czynnościami opiekuńczymi. Niektóre z tych czynności nie muszą być też wykonywane codziennie (wizyty lekarskie, wykupienie recept). Jak już wspomniano wyżej, matka skarżącej nie jest osobą leżącą, porusza się samodzielnie, czynności higieny osobistej, przygotowywanie i spożywanie posiłków również odbywają się bez pomocy opiekuna (samodzielnie). Ponadto, podopieczna skarżącej nie korzysta z zabiegów rehabilitacyjnych ani leczenia specjalistycznego, co mogłoby wymagać dodatkowego zaangażowania i czasu. Z powyższego wynika, że zakres czynności wykonywanych przez skarżącą w rzeczywistości nie odbiega od zwyczajnego prowadzenia gospodarstwa domowego przez osoby podejmujące zatrudnienie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że powyższe czynności mogą być realizowane także przez osobę aktywną zawodowo, gdyż mają one charakter uniwersalny, tzn. nie dotyczą tylko grona osób, co do których istnieje konieczność zapewnienia opieki i pomocy w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Nie bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje także fakt, że skarżąca nie ma pełnej wiedzy co do chorób swojej matki oraz lekarstw jakie musi w związku z tym przyjmować. W celu uzyskania odpowiedzi na to pytanie, skarżąca odesłała pracownika socjalnego do swojego pełnomocnika. W orzecznictwie odróżnia się świadczenie stałej pomocy osobie bliskiej, będące elementem obowiązku alimentacyjnego, będącego skutkiem tradycji, więzi rodzinnych i obowiązku moralnego od stałego świadczenia czynności opiekuńczych wymuszonych stanem niepełnosprawności, bez wykonania których zagrożona byłaby egzystencja niepełnosprawnego i godne funkcjonowanie. "Stałość" opieki warunkującej świadczenie pielęgnacyjne musi być tego rodzaju, że ma być nieprzerwana i dlatego wykluczająca nawet częściowe zarobkowanie. Nie spełnia tego warunku codzienna pomoc przy czynnościach związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego. W sytuacji występującej w rozpatrywanej sprawie, mając na uwadze rodzaj i zakres opieki, można dojść do przekonania, że skarżąca nie musi całkowicie rezygnować z podjęcia zatrudnienia, gdyż nie jest to bezwzględnie potrzebne dla zaspokojenia podstawowych życiowych potrzeb jej niepełnosprawnej matki. Skarżąca nie wykazała jakie dowody czy okoliczności w sprawie pozwalałyby dojść do konkluzji odmiennej od tej, jaką przyjęło Kolegium. Powyższy wniosek dodatkowo potwierdza bierna postawa skarżącej w trakcie postępowania mającego na celu uzupełnienie wywiadu środowiskowego. W odpowiedzi na próby przeprowadzenia postępowania uzupełniającego, którego celem było szczegółowe ustalenie zakresu opieki sprawowanej przez skarżącą nad niepełnosprawną matką, skarżąca dwukrotnie odmówiła odpowiedzi na pytania pracownika socjalnego i poinformowała, że złożyła już stosowane oświadczenie, a innych niezbędnych informacji udzieli jej pełnomocnik (notatki służbowe z rozmowy telefonicznej z dnia 4 i 5 kwietnia 2022 r. k. 43 i 44 akt adm.). Skarżąca odmawiając przeprowadzenia uzupełniającego wywiadu środowiskowego musi liczyć się z konsekwencjami braku współdziałania z organem w tym zakresie. Skarżąca miała możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, w tym po porozumieniu z pełnomocnikiem, któremu przesłano pismo dotyczące uzupełniającego postępowania dowodowego. Wywiad środowiskowy, który jest przeprowadzony z opiekunem ma zatem na celu sprecyzowanie zagadnień odnoszących się do potrzeb opiekuńczych osoby niepełnosprawnej, a taką wiedzę ma przede wszystkim opiekun sprawujący stałą opiekę. Podsumowując, pomimo, że zakres samodzielności matki skarżącej jest ograniczony, to jednak nie wyklucza podjęcia przez skarżącą zatrudnienia (chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy). Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca jest osobą bezrobotną, nie jest zarejestrowana w urzędzie pracy, a ubezpieczenie posiada przy mężu z jednoczesnym brakiem posiadania uprawienia do renty. Sąd zaznacza, że powyższe stwierdzenie nie umniejsza roli i wysiłku, jaki podejmuje skarżąca sprawując opiekę nad niepełnosprawną matką, niemniej jednak, przepis art. 7 K.p.a. wyrażający zasadę prawdy obiektywnej nakazuje badać nie tylko słuszny interes obywatela (skarżącej), ale także interes społeczny. W tym ostatnim zaś jest, aby orzekając w przedmiocie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego mieć na uwadze cel tego świadczenia, jakim jest z jednej strony, zapewnienie chociażby częściowej rekompensaty osobom niemającym szans na podjęcie zatrudnienia z uwagi na przyjęcie na siebie obowiązku stałej i długotrwałej opieki nad bliskim niepełnosprawnym w stopniu znacznym, co wiąże się z ograniczeniem własnej swobody w wyborze zatrudnienia, a z drugiej, odmienne potraktowanie osób, które w takiej sytuacji z przyczyn obiektywnych się nie znajdują. Do tej drugiej grupy, zdaniem organu należy skarżąca, a Sąd to stanowisko podziela. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.