II SA/Lu 489/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 16 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. C. i A. C. na decyzję Wojewody z [...] r., znak: [...], w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

25 lipca 2020 r. S. C. i A. C. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody z [...] r., znak: [...], w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż określone w pkt 1-5 wniesienie skargi było niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona na decyzję organu pierwszej instancji, na którą nie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego, lecz środek zaskarżenia w postaci odwołania do organu drugiej instancji. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wojewoda udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej – rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...] L. – W. – B. – S. – P. – K. – D. –G. S. na odcinku [...]. Od decyzji tej skarżącym przysługiwało odwołanie do organu wyższego stopnia, to jest do Ministra Inwestycji i Rozwoju. Odwołanie takie zresztą, co jest bezsporne, skarżący złożyli, a po jego rozpoznaniu Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części i orzekł merytorycznie w tym zakresie, natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy tę decyzję. Skarga na wskazaną wyżej decyzję organu pierwszej instancji podlega więc odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Ubocznie należy zauważyć, że nawet gdyby uznać, iż skarga na decyzję Wojewody była dopuszczalna, to podlegałaby ona odrzuceniu jako spóźniona. Skarga została bowiem złożona z wielomiesięcznym uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.