II SA/Lu 473/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. i Z. B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 28 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Lu [...] w sprawie ze skargi Z. B. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.

Pismem z 19 lutego 2021 r. A. B. i Z. B. złożyli skargę o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Lu [...]. Sprawa ta była rozpoznawana na rozprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie dnia 28 listopada 2019 r. Skarżąca nie podali żadnych argumentów na jakich opierają swoją skargę o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując przedmiotową skargę, zważył, co następuje: W świetle art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu tylko z przyczyn określonych w art. 271-273 tej ustawy. Postępowanie w przedmiocie wznowienia toczy się dwuetapowo: w pierwszej kolejności sąd bada czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a w razie braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci (art. 280 § 1 ustawy). Dopiero w kolejnej fazie postępowania w razie stwierdzenia, że zachodzą przesłanki wznowienia, sąd ocenia czy rzeczywiście zachodzą przytoczone przez stronę podstawy wznowienia, a następnie rozstrzyga merytorycznie sprawę na nowo. Badając złożoną przez A. B. i Z. B. skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 28 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Lu [...] stwierdzić należy, że skarżący nie wskazali żadnej z podstaw wznowienia, o których mowa w powołanych przepisach art. 271-273. Stwierdzenie powyższego oznacza, że skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 280 § 1 powołanej na wstępie ustawy.