II SA/Lu 460/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., znak:[...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

J. K. w skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., znak:[...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., znak: [...]nakładające na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5000 zł - wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że przymusowe ściągnięcie tej kwoty może spowodować dolegliwe skutki dla niego i jego rodziny, której jest jedynym żywicielem. Sąd zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności wskazujących na to, że zachodzą ustawowe przesłanki uwzględnienia wniosku. Skarżący J. K. nie wykazał tych przesłanek. W szczególności nie ma podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje nieodwracalne skutki, bowiem w razie uwzględnienia skargi przez Sąd uiszczona kwota podlegać będzie zwrotowi. Skarżący nie wykazał również, by wykonanie zaskarżonego postanowienia mogło wyrządzić mu znaczną szkodę – skarżący tylko ogólnie wskazał na możliwość powstania "dolegliwych skutków", jednak nie przedstawił swojej sytuacji finansowej (posiadanych środków, oszczędności czy zobowiązań), z której wynikałoby, że uiszczenie grzywny w wysokości 5000 zł wyrządziłoby jemu i jego rodzinie szkodę w znacznych rozmiarach, a nie jakąkolwiek, co uzasadniałoby uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Ponadto zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia (por. Jagielska, Wiktorowska, Wajda w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 332), natomiast uiszczona grzywna w celu przymuszenia może być zwrócona wskutek ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.